e-mozi

மடல் 107 - மழைக் கண்ணா! மாலே! மணிவண்ணா!

Mon, 02 Jul 2001 00:49:17 +0200

திருவின் தோற்றமாய் மண்ணில் வந்தருளி, வையத்து வாழும் நம் அனைவரையும் உய்யக் கொண்ட பேரருட் தமிழ்த் தெய்வம் கோதை நாச்சியார். அவள் ஆக்கி நமக்களித்த திருப்பாவை வேதத்தின் சாரமாய், உபநிடத்தின் உட்பொருளாய் அமைகிறதென்று விண்ணெறிப் பெரியர்வர்கள் பகர்வர்.

திருப்பாவை முப்பதும் கற்பதும், கற்றுத் தெளிந்தோதுவதும் நம் கடன். அனைத்து தத்துவங்களையும் கடந்து, வாக்கு, மனம் இவைக் கடந்த பேரருளை, முழுமுதலைக் காணவும், கருதவும் எளியதாய் உருவங் கொடுத்துப் பண்டைத் தமிழர்வழிபடலாயினர். இதனைக்,

'கொடிநிலை கந்தழி வள்ளி என்றவடுநீங்கு
சிறப்பின் முதலன மூன்றும் கடவுள் வாழ்த்தொடு கண்ணிய வருமே'

என்னும் தொல்காப்பியச் செய்யுளால் அறியலாம். இதனை ஒட்டியே வான் புகழ் வள்ளுவன் தந்த குறளும் அமைகிறது.

இதில் கொடிநிலை என்பது வான் சிறப்பு. நீரின்றி அமையாது உலகு என்பது வள்ளுவன் வாக்கு. கொடி என்பது கீழ்த்திசை, குணக்கினின்று வரும் மேகம் மழை தருவதால் அது 'கொண்டல்' என்பதாயிற்று.

கந்தழி என்பதில் கந்து-பற்று, அழி-அழித்தல் அதாவது பற்று அறுத்த பெரியவர் (நீத்தார்) பெருமை.

வள்ளி என்பது அறம்.

இம்முறையாலே, செந்தமிழ்ச் செல்வி ஆண்டாளும், 'கார்மேனிச் செங்கண், கதிமதியம்போல் முகத்தான் நாராயணனே! நமக்கே பறை தருவான்!' என்று சொல்லி நொன்புகாத்தாள். 'பையத் துயின்ற பரமன் அடிபாடி' நெய், பால் உண்ணாமல், மையிட்டு எழுதாமல், மலர் சூடாமல் நீத்து; ஐயம், பிச்சை போன்ற அறங்கள் செய்து நோன்புகொண்டாள். இதன் பயனாய், 'தீங்கின்றி நாடெல்லாம் திங்கள் மும்மாறி...நீங்காதசெல்வம் நிறை' யும் என்கிறாள்.

வான் சிறப்பாக 'ஆழி மழைக் கண்ணா!' பாடல் வருகிறது. இப்பாடலில் மழை மேகங்கள் எப்படி ஆழ் கடலில் புகுந்து, நீரை முகர்ந்து, வானில்ஏறி, சார்ங்கம் உதைத்த சர மழியாகப் பொழிகிறது என்பது காட்டப் படுகிறது.

உருவகச் சிறப்பு மிக்க இப்பாடல் அறிவியற் சிறப்பும் பெற்றது. அது பாசுர மடல் 18-ல்விரிவாக விளக்கப் பட்டுள்ளது. இப்பாடலில் வரும் 'ஆழி மழைக் கண்ணா!' என்ற வரிகள் யாரைச் சுட்டுவன? இந்திரனையா? வருணனையா? இல்லைக் கண்ணனையா? ஆழி மழைக் கண்ணன் திருமாலாக இருப்பின் முன்னிலையில் விளித்து, பின் படர்க்கையில்'ஊழி முதல்வன் போல் மெய் கருத்து' என்று சொல்வானேன்? என்றொரு கேள்வி வருகிறது. இக்கேள்விகளை ஆய்வதே இம்மடலின் நோக்கம்.

முதலில், மழைக் கண்ணன் என்பதை ஆழ்வார்கள் எப்படி கையாளுகிறார்கள் என்று பார்ப்போம். கண்ணனின் நிறம் மேகத்தை ஒத்தது என்பது காலம் காலமாக நாவலற் தீவில் பயின்று வரும் ஒரு உருவகம். அவ்வழியே, ஆண்டாளின் தந்தையான பெரியாழ்வாரும் பல இடங்களில் கொண்டல் வண்ணன் புகழ் பேசினாலும், கீழ் வரும் பாடல்களை குறிப்பாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். கோகுலத்துக் காட்சிகளை ஓவியமாய்த் தீட்டுகிறார் பட்டர் பெருமான்: கும்பலாக வரும் ஆயர் பாடிச் சிறார்களின் வருகை மழை மேகத்தை ஒத்து இருக்கிறதாம்!

கோவிந்தன்வருகின்றகூட்டம்கண்டு
மழைகொலோவருகின்றதென்றுசொல்லி (பெரியாழ்வார் திருமொழி 3.4.1)

இவர்கள்

வானத்தெழுந்த மழைமுகில்போல் எங்கும்
கானத்துமேய்ந்து களித்துவிளையாடி (பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.10.9)

இவர்கள் நடுவே, நாயகனாக

திரண்டெழுந்த மழை முகில்வண்ணன்
செங்கமலமலர் சூழ்வண்டினம்போலே (பெரியாழ்வார் திருமொழி 3.6. 9)


நிற்கின்றான். எத்தனை உவமைகள் பாருங்கள்! அவன் திரண்டெழுந்த மழை முகில் வண்ணன், செங்கமல மலர்களைச் சுற்றும் வண்டு போன்ற நிறத்தினன்!!

பாரங்குச நாயகி 'எல்லாம் கண்ணனே!' என்று மயங்கும் நிலை கண்டு அவனது தாயார் விளிப்பது போன்று வரும் திருவாய்மொழியில்,

'நன்று பெய்யும் மழை காணில் நாரணன் வந்தான்'

என்று அவள்சொல்வதாக வருகிறது (இப்பத்தில் வரும் "திருவுடை மன்னரைக் காணில் திருமாலைக் கண்டேனே! என்னும்!" வரிகளைப் பரிமேலழகர் தன் உரையில் பாவிக்கிறார்)

ஒன்றிய திங்களைக் காட்டி 'ஒளிமணி வண்ணனே' என்னும்
நின்ற குன்றத்தினை நோக்கி 'நெடுமாலே! வா! என்று கூவும்,
நன்றுபெய் யும்மழை காணில் 'நாரணன் வந்தான்' என் றாலும்,
என்றின மையல்கள் செய்தார் என்னுடைக் கோமளத் தையே.

[திருவாய்மொழி 4.4.4]


கண்ணன் மழை முகில் வண்ணன் என்று உவமை சிறப்புடன் செப்புறும் போதே, மழைக் கண்ணன் என்பதை பக்தியின் வெளிப்பாடாகவும் ஆழ்வார்கள் கையாள்கின்றனர். உதாரணமாக, காதலால் கண்கள் சொரியும் நிலையை,

கோவைவாய் துடிப்ப மழைக்கண்ணொ டென்செய் யுங்கொலோ? [திருவாய்மொழி 6.7.3]

என்கிறார் நம்மாழ்வார். வாய் துடித்து, கண்கண் வார்க்கின்றன - பக்தியால்.

கோலமா மழைக்கண் பனிமல்க இருக்கும் என்னுடைக் கோமளக் கொழுந்தே! [திருவாய்மொழி 7.2.7] .


மெள்ள, மெள்ள இவ்வுவமை உருவகமாக மாறும் விந்தையும் காணக் கிடைக்கிறது. கண்ணன் பேராயிரம் உடைய பேரருளாளன். இருந்தாலும், மழைக் கண்ணன் என்பது ஒரு பெயராக இன்னும் நிலைப்பெறா முன்னர்....

பேரா யிரமுடைய பேராளன்......
நீரார் மழைமுகிலே நீள்வரையேஒக்குமால் என்கின் றாளால்.....
(பெரிய திருமொழி 8.1.6)

நீள் வரையை ஒக்கும் என்றுதான் சொல்கிறார். ஆனால், மேகத்தை ஒக்கும் என்று சொல்வானேன்? அவன்தான் மழை முகில் என்று சொல்லி விடுகிறார் அடுத்து வரும்பாடல்களில்....

தருமான 'மழைமுகிலை'ப் பிரியாது தன்னடைந்தார்,
திருமாலை யம்மானை அமுதத்தைக் கடற்கிடந்த பெருமானை
(பெரிய திருமொழி 8.9.2)

பெருமாளைப் பிரிய மனம் வராத நிலையை மழை முகிலைப் பிரியாது தன்னடைந்தார் என்றுசொல்லி அவனே திருமால் என்று சொல்லி விடுகிறார். அவரது பெரிய திரு மடலில் மழைக் கண்ணன் என்பது கண்ணனே என்றுத் தெளிவாகப் புலனாகிறது.

மன்னும் மழைதழும் வாலா நீண்மதிதோய்,
மின்னின் ஒளிசேர் விசும்பூரும் மாளிகைமேல்,
மன்னும் மணி விளக்கை மாட்டி- மழைக்கண்ணார்
பன்னு விசித்திரமாப் பாப்படுத்த பள்ளிமேல்.......
[பெரிய திருமடல் -திருமங்கை]


மழைக் கண்ணன் விசித்திரமாய் படுத்த பாம்பனைப் பள்ளி என்று சொல்லி விடுகிறார்!!

ஆழ்வார்கள் பல்வேறு உவமைகளைக் கையாண்ட போதும் பரிபாடல் மரபைச் சற்றும் வழுவறாது அனைத்தும் கண்ணனே என்று பல இடங்களில் சுட்டுகின்றனர். அவ்வாறு வரும் திருவாய் மொழி ஒன்று.

அங்கள் மலர்த்தண் துழாய்முடி அச்சுத னே! அருளாய்,
திங்களும் ஞாயிறு மாய்ச்செழும் பல்சுட ராய் இருளாய்,
பொங்கு பொழிமழை யாய்ப்புக ழாய்பழி யாய்ப்பின்னும்நீ,
வெங்கண்வெங் கூற்றம் ஆம்-இவை யென்ன விசித்திரமே!

[திருவாய்மொழி 7.8.2]


திருமங்கை ஆச்சர்யப் படுவது போல் நம்மாழ்வாரும் திங்களாய், விசும்பாய், சுடராய்,பொங்கு பொழில் மழையாய் கண்ணனே இருக்கும் அதிசயத்தை, விசித்திரத்தைச் சொல்கிறார். நெடுமால்தான் நான்கு வேதங்களும், அதன் பின் வந்த உபநிடதங்களும் என்று திருமங்கை ஆழ்வார் ஐயம் திரிபுர விளக்கி விடுகிறார்.

என்மனத் தேமன்னி ன்றாய் மால்வண் ணா!
மழை போலொளி வண்ணா!
சந்தோ கா! பெளழி யா! தைத் திரியா!
சாம வேதிய னே! நெடு மாலே!
(பெரிய திருமொழி 7.7.2)

இத்தனை ஆழ்வார்களில் கடைக் குட்டியான ஆண்டாள் இப்பதத்தைக் கையாளும் போதுமனத்தளவிலாவது வருணனையோ, இந்திரனையோ நினைக்க வாய்ப்பே இல்லை. மேலும், இந்திரன் முதலான தேவாதி தேவர்களும் செறுக்குற்று தன்னால் எதுவும் முடியும் என்று கல் மாரி பொழிந்த போது குன்றக் குடை பிடித்து ஆயரைக் காத்தவன் கண்ணன். இந்நிகழ்வால் கோகுலத்தில் எல்லாம் கண்ணன் என்பது நிலை நாட்டப் படுகிறது. ஆண்டாள் வாழ்ந்தது இந்த ஆயர்பாடியில்தானே!!

இந்திர னுக் கென் றாயர்கள் எடுத்த எழில்விழ வில்பழ நடை செய்,
மந்திர விதியில் பூசனை பெறாது மழைபொழிந் திடத்தளர்ந்து,
ஆயர்எந்தமோ டினஆ நிரைதள ராமல் எம் பெரு மான்! அள் என்ன,
அந்தமில் வரையால் மழைதடுத் தானைத் திருவல்லிக் கேக்கண் டேனே.
[பெரிய திருமொழி 2.3.4]

இம்மடலுக்காக நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தத்தைத் துளாவிய மோது 'மயக்கம் அடைந்து விடாத'அளவில் ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி காத்திருந்தது! அதுதான் 'ஆழி மழைக் கண்ணா' திருப்பாவையின்முன் வடிவம். மெதுவாக இதை வாசியுங்கள்.......

அழைக்கும் கருங்கடல் வெண்திரைக் கைகொண்டு போய் அலர்
மழைக்கண் மடந்தை அரவணை யேற மண் மாதர் விண்வாய்

[வாய்அழைத்துப் புலம்பி முலைமலை மேல் நின்றும்
ஆறுகளாய் மழைக்கண்ண நீர் திரு மால்கொடி யான்
என்று வார்கின்றதே!

[திருவிருத்தம்-இயற்பா 52]

இன்னும் மயங்கி விழவில்லை? அச்சாக அதே பாடல்!! நம்மாழ்வார் திருவாய் மலர்ந்தருளிஇருக்கிறார். வேறு என்ன சான்று வேண்டும் எமக்கு?ஆழ்வார்கள் பல்வேறு உவமைகளைக் கையாண்ட போதும் பரிபாடல் மரபைச் சற்றும்வழுவறாது அனைத்தும் கண்ணனே என்று பல இடங்களில் சுட்டுகின்றனர். ........

பாடல்: இப்பாசுரத்தை மீரா கிருஷ்ணனின் குரலில் கேட்க இங்கே சொடுக்கவும்!

2 பின்னூட்டங்கள்:

  kannabiran, RAVI SHANKAR (KRS)

Sunday, December 24, 2006

ஆகா! இன்ப அதிர்ச்சியே தான்!!

திருவாய்மொழி மழைப் பாசுரத்தில் நனைந்தேன்!
திருவாய்மொழிக் கருத்தைத் தான் ஆண்டாள் "திரு வாய் மொழி"ந்தாளோ?

வாய்அழைத்துப் புலம்பி
முலைமலை மேல்நின்றும்
ஆறுகளாய் மழைக்கண்ண
நீர்திருமால் கொடியான்
என்று வார்கின்றதே

அப்படியே சாரங்கம் உதைத்த சரமழை போல் வார்கின்றதே!!!

  நா.கண்ணன்

Tuesday, December 26, 2006

கண்ணபிரான்:

உண்மையில் நாச்சியார் திருமொழியும், பிற பாசுரங்களும் நம்மாழ்வார் 'திரு வாய் மொழியன்றோ!' :-)