e-mozi

மடல் 046: பாவை நோன்பு

First published on: Sun, 10 Jan 1999 07:41:19 -0800 (PST)

இன்னும் பாலாறு கூட வரவில்லை. சீக்கிரமே விழிப்பு தட்டிவிட்டது. ரயில் வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தேன். சூரியன் வெளிப்பாட்டிற்கு கட்டியம் கூறிகொண்டு விடிவெள்ளி கிளம்பி விட்டிருந்தது. சாதாரணமாக சூரியன் இருந்தால் கண்ணுக்குப் புலப்படாத நட்சத்திரக் கும்பல், சூரியன் இன்னும் பூமிக்குக் கீழே புதைந்து கிடக்க, 'இரவு நட்சத்திரத்தின் கடைசி காட்சியிது பார்த்துக்கோ' வென்பது போல கல, கலவெனச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தன! கீழ் வானம் ஆரஞ்சு, சிவப்பு மஞ்சள் இவை கலந்த ஒரு வண்ணத்தில் தளிர் நடை பயில்வது அந்த காலை வேளையில் மனதுக்கு மிகவும் ஆனந்தமாக இருந்தது.

ரயிலுக்கு வெளியே இன்னும் இருட்டு கவ்வியிருந்தது. மார்கழி மாதத்து பனிப்புகை இன்னும் தரையின் மேல் போர்த்தியிருக்க, பூமி சுகமாக தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. "எல்லே இளங்கிளியே.. ஈதென்ன பேருரக்கம்" என கேலி செய்யத் தோன்றியது.கீழ் வானத்தின் உயரே இருக்கும் மேகங்களோ நொடிக்கு ஒரு உருக் கொண்டு அக் காலைப் பொழுதை மேலும் சுவாரசியமாக்கின. முதலில் பச்சோந்தி போல ஒரு மேகம், கொஞ்ச நேரத்தில் அதுவே ஆமையாகி, கடல் அலையாகி கரைந்து போனது. பனை மரங்கள் "கண்ணன் என்னும் கருந்தெய்வம்" போல் நேராக கிழக்கே பார்த்துக் கொண்டு நின்றன. ரயில் வேகத்தில் துரிதமாகக் காட்சி மாறி கீழே வாய்க்காலில், பளிச்சென்று இன்னும் நின்று கொண்டிருந்த நிலா நொடிப் பொழுது காட்சியளித்து விட்டு மறைந்தது. ஆஹா! இந்த வாய்க்கால் கொஞ்சம் நெளிவு, சுளிவு இல்லாமல் நேராக ஓடியிருந்தால் நிலாவை இன்னும் கொஞ்சம் ரசித்து இருக்கலாமேயென மனம் ஏங்கியது. பிறகுதான் புரிந்தது, நிலா ரயிலின் அந்த பக்கம் இருப்பது. அந்தப் பக்க ஜன்னலை அடைவது அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை. கீழே குழந்தைகள், மனிதர்கள். கொஞ்ச நேரத்திற்குப் பிறகு திரும்பி என்னிடத்திற்கு வந்து பார்த்தபோது, காலை வளர்ந்திருந்தது. ரயில் ஒடிக் கொண்டிருந்தது.

இடையே கொஞ்சம் இருள் மண்டிய காட்டுப் பகுதி. மீண்டும் வயல், மீண்டும் பனை மரங்கள். பனை வேகமாக மேல் நோக்கி.. மனிதனை நோக்கும் போது பனை மரம் உயரம் தான். ஆனால் அந்த மேகக் கூட்டங்களுக்குப் பனை எப்படித் தென்படும்? கருப்பாய், பூமியிலே ஏதோ திட்டு திட்டாய்.. அந்த கீழைச் சூரியனுக்கு எப்படிப் புலப்படும்? மேகமும், பூமியும், ஏதோ தொலை தூரத்திலிருக்கும் குண்டூசியின் தலை போல், சூரியனுக்கும் வெளியே இருக்கும் "பால் வெளியிலிருந்து" (Milky Way) பார்த்தால், சூரியனும் ஒரு சுண்டைக்காயே!

மீண்டும் வயல் வெளி. ஏர் கட்டிய உழவனொருவன் வயலில் உழுது கொண்டிருந்தான். உள்ளத்தை உழும் ஞானி போல்.

அமைதியான குளத்தில் சின்னதாக ஒரு கல்லைப் போட்டால் வட்ட, வட்டமாக விரியுமே தண்ணீர், அதுபோல். தாமரை மொட்டைப் பிரித்தால் வருமே இதழ்கள், மடல், மடலாக அதுபோல். வாழைப்பூவைப் பிரிக்கும் போது வருமே, ஏடு எடாக அதுபோல். பிரபஞ்சம் என் கண் முன் மடல், மடலாக விரிந்து கொண்டிருந்தது அந்தக் காலையில். வான்வெளியில் சுண்டையாக இருக்கும் பூமி. பூமியில் ஏர் உழும் மனிதன். ஏரின் அடிப் பொடி புழுக்கள். அப்புழுவின் உடலில் உறுப்புக்கள். உறுப்புகளுக்கு உருக்கொடுக்கும் "செல்"கள். செல்களின் உயிரான "நியூக்கிளியஸ்". அதன் கருவான "உயிர்த்திரிகள்" (Chromosomes). உயிர்த்திரிகளின் உள்ளே "மூலக்கூறுகள்" (Molecules). அதை உருவாக்கும் அணுக்கள். அதனுள்ளும் ஒரு உலகம். மீண்டுமொறு "நியூக்கிளியஸ்", அதை சுற்றும் "எலக்ட்ரான்ஸ்". இந்த இச்சிறியதிலும், சிறியதான நியூக்கிளியஸின் உள்ளும் ஒரு உலகம் இருப்பதாக விஞ்ஞானிகள் கண்டிருக்கிறார்கள்.

பிரபஞ்ச சிருஷ்டியில் வாமனன் யார்? திருவிக்கிரமன் யார்? வாழை மரத்தில் பெரிதாகத் தொங்கும் வாழைப் பூவை மஹா விஷ்ணு என்றால் உரிக்க உரிக்க வந்து கொண்டிருக்கும் பூக்களின் கடைசி சின்னப் பூவின் உள்ளிருக்கும் "கள்ளன்"தான் வாமனனோ? அதையும் வாழைப்பூ என்று தானே சொல்கிறோம்?

வெளியே இன்னும் சில நட்சத்திரங்கள், கொஞ்சம் பிரகாசமாக சூரியன், மேகங்கள் மனிதர்கள். விஸ்வரூப தரிசனம் எங்கு தானில்லை? அது பார்க்கும் விதத்தில், பார்க்கும் இடத்தில், பார்க்கும் பொழுதைப் பொருத்திருக்கிறது.

நிலத்தில் தவழும் புழுவின் கண்ணோட்டத்தில் ஏர் உழும் மனிதன் எப்படித் தெரிவான்? காளை மாடுகள் என்ற தேவ, அசுரர்களைக் கொண்டு, ஏர் என்ற மத்தை வைத்து தங்கள் உலகான வயலைக் கடையும் பிரளயகர்த்தன் போலோ? ஆனால், மனிதன் வாழ்விலோ அடை மழை பெய்தாலே போதும், உலகமே அழிந்து விடுவது போலத்தோன்றுகிறது. மனிதனை விட நூறு மடங்கு பெரியது "டைனசார்கள்". வானின் வெளியிலிருந்து வந்து தாக்கிய மாபெரும் பாறாங்கல் கிளப்பிய புழுதியில் உலகே இருண்டு போக அதன் காரணமாய் உண்ண உணவில்லாமல் மாண்டு போனதாம் இந்த "டைனசார்கள்" என்ற மாபெரும் ஜீவராசிகள்.

வனம் மீண்டும் வெளியில். சில பேர் காலைப் புலர்வதே கழிப்பதற்குத் தான் என்பதுபோல் வயல் வரப்பில்.. வயலுக்கு இது சகஜம். ஜீரணித்து விடும்! ஜேம்ஸ் லவ்லாக் (James Lovelock) என்ற ஆங்கில விஞ்ஞானி தானே சொன்னான் உலகமே ஒரு உயிருள்ள ஜீவன்தானென்று.

யார் செய்த புண்ணியமோ, பூமி, சூரியனிலிருந்து சரியான தொலைவில் வந்து விழுந்திருக்கின்றது. சூரியனின் மற்ற குழந்தைகளெல்லாம் ஜீவன் இல்லாமல் மரித்தே கிடக்கின்றன. நமக்கு வாழ்வளிக்கும் சூரியனோ ஒரு மூன்றாம் தர நட்சத்திரமாம். இதுபோல சூரிய குடும்பங்கள் பல கோடி உண்டாம் பிரபஞ்சத்தில். மின் மினுக்கும் நட்சத்திரம் கடைசியாக கண் மூடும் போது, உயிருள்ள உலகங்களும் கூடவே அஸ்தமித்து விடுகின்றன. எல்லோருக்கும் ஒளி வழங்கி முடித்தபின்,தன்னுள் தானே அடங்கி "கருங்குழி" (Black Hole) ஆகிறது நட்சத்திரம். இந்நிலையில், எலும்பை முறித்து எண்ணெய் எடுத்து அதையும் ஆவியாக்கிவிடும் அடர்த்தியை அடைகிறது. காற்றினும் மெலிதான ஒளிகூட இதனிடமிருந்து தப்பிக்க முடியாமல், இதில் விழுந்து மறைகிறது.
ஒன்றிலிருந்து கிளம்பிய எல்லாம் (Big Bang Theory) இத்தகைய மாபெரும் கருங்குழி ஒன்றில் மீண்டும் அடங்கி ஒருமித்துவிடுமென்கிறார்கள் (Singularity). பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கமும், முடிவும் இருமையில். ரயிலின் வேகம் கொஞ்சம் குறைந்தது, "ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கருத்து.." என MLV-யை சுவீகரித்து ஆண்டாள் பாடிக் கொண்டிருந்த பாட்டு லவுட் ஸ்பீக்கரிலிருந்து வந்து ரயிலை அடைந்தது!

பாலாறு வந்து விட்டது. கட, கடா, தட, தடா. பாலாறு வைகையை விடப் பெரியதுதான். எப்போதுமே காய்ந்து போயிருக்கும் பாலாறு இந்த வருட மழையால் தலை துவட்டிய துண்டு போல் ஈரமாக நனைந்திருந்தது. மண்ணைத் தோண்டினால் ஊற்று வரும். நினைத்தாலே சந்தோஷமாக இருந்தது. இளம் காலை இனிதாகக் கிளம்ப, ஏதோவொரு வயல் நடுவே ஆவி போக மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தது. இன்னும் கொஞ்சம் போனால் செங்கை வந்து விடும். இறங்க வேண்டும்.

இன்னும் ஆத்ம விசாரம் முடிந்த பாடில்லை! ரயில் பாட்டுக்கு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஏனிப்படியொரு பிரபஞ்ச சிருஷ்டி? ஏன் மூலமாய் இருந்த ஒரு வஸ்து இப்படி "வண்ணக் களஞ்சியமாகி" பலப்பல உருவில்.. எது இப்படி ரயிலில் உட்கார்ந்து கொண்டு எதை ரசிக்கிறது? கண்ணாடியில் முகம் பார்த்துக் கொள்ளும் போது எற்படுமே ஒரு சந்தோஷம், அது போலத்தானே இதுவும்? தன்னில் தன்னைக் காணுவதில் ஏற்படும் சந்தோஷத்திற்குத்தானே இதுவெல்லாம்!

ரயிலின் கடைசிப் பெட்டி என்னுடையது. வெளி வயற்பாதையில் சமர்த்தாக நாலு குழந்தைகள். ஒன்றுடன் ஒன்று குளிருக்கு இணைந்து ஒரே போர்வையில். உலகின் அதி அற்புதம் போல் நானிருந்த ரயிலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு மெதுவாக திரும்பி நடக்கத் தொடங்கின.

எனக்கோ, ஏதோ இனங்காணாத சந்தோஷத்தில் உள்ளமெல்லாம் பூரித்துப் போனது. இது தான் ஆத்ம தரிசனமா?


கணையாழி, ஜனவரி 1996 (பக்கம் 96-98)

மடல் 047 - சங்கத்தார்க்கு ஓர் அகவல்

Date of first publication: Mon, 08 Jun 1998 10:39:52 +0000

சேமம் குருகையோ? செய்யதிருப் பாற்கடலோ?
நாமம் பராங்குசனோ, நாரணனோ? - தாமம்
துளவோ, வகுளமோ? தோள் இரண்டோ, நான்கோ?
உளவோ பெருமான் உனக்கு?


மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்ற ஆழ்வாராதிகளில் நம்மாழ்வாருக்கு ஒரு பெரும் சிறப்பு. அதை இந்தத் தனியன் (திவ்யப் பிரபந்தத்தில் சேராத தனிப் பாடல்கள்) சொல்கிறது. வாழ்வது திருக்குருகூரோ? இல்லை திருப்பாற்கடலோ? உங்கள் பெயர் பாராங்குசனோ இல்லை நாராயணனோ? உங்கள் திருமாலை துளசியில் ஆனதா? இல்லை வகுள மலர்களால் ஆனதா? உங்களுக்கு மனிதர்கள் போல் தொள்கள் இரண்டோ இல்லை தேவர்கள் போல் நான்கோ? இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லப் போனால் திருமாலும் சடகோபனும் இருவர் அல்ல, ஒருவரே என்பது புரியும்.

(குருகூர் = நெல்லை மாவட்டத்தில் நம்மாழ்வார் பிறந்த இடம்; அவர் இயற்பெயர் - பாராங்குசன், மாறன்; அவரது முனித்தன்மையறிந்து தாய் இட்ட மாலை வகுளமாலை)

இப்படி சிறப்பித்துச் சொல்வது தமிழ் மரபு. மேலும், இறைவன் என்பவன் ஏதோ எட்டாத தொலைவில் உள்ளவன் போன்ற கருத்தை மறுத்தலிக்கும் வைணவம். இறங்கி வருதலுக்குப் பெயர்தான் அவதாரம். நாரணன் நம்பி இறங்கிவரும் போது அவனுக்கு கிடைக்கும் நாமம் சடகோபன் என்கிறது இத்தனியன்.

சடகோபன் வந்த காலம் சரித்திர காலத்திற்குள் விழுகிறது. இவர் ஏழாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்திருக்க வேண்டுமென்பது அறிஞர் கருத்து. வஜ்ர தந்தி என்ற சமணப் பெரியவர் நான்காம் சங்கம் அமைத்து மதுரையில் அறிவொளி பெருக்கிய காலம். புலவர் கடன் உண்மை கண்டறிந்து அதை பாக்களில் வடிப்பதாகும். காலத்தைக் கடந்து நிற்கும் படைப்புகள் முதலில் சங்கத்தைக் கடக்க வேண்டுமென்பது அன்றைய முறை. சங்கப் புலவர்கள் சாதாரண ஆசாமிகள் இல்லை என்பது இறையனாரும், எம்பெருமானுமாகிய சிவன் இயற்றிய பாடலையே குற்றம் என்று சொல்பவர்கள் (நக்கீரர்-தருமி) என்ற கதையிலிருந்து தெரிகிறது.

நான்காம் சங்கம் அமைந்த காலத்தில் வாழ்ந்த பேரறிஞரான நம்மாழ்வார் சங்கப் புலவர்கள் தம்மை பெரிதும் மதிக்கும் படி ஒரு அகவல் செய்வித்த செய்தி கூடற்புராணத்தில் வருகிறது. இதை "அண்டகோளத்தாரென்னு மாரியத் தமிழா லன்று, தண்டத் தமிழ்ச் சங்கம் வென்ற சடகோபர்" என்னும் குறிப்பால் அறியலாம். மேலும், நம்மாழ்வாரிடம் பெரு மதிப்புடைய கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பன், அவர் சிறப்புக் கருதி செய்வித்த நூறு பாடல்கள் அடங்கிய சடகோபர் அந்தாதியில் "சங்கக் குவடிறக் குத்திய மாறப் பெயர்க்கொலையானை" என்னும் வரிகளால் இதைப் பதிவு செய்கிறார்.

இத்தனை சிறப்புப் பெற்ற பாடல் முந்தைய தொகுப்பாசிரியர்களால் காணக் கிடைக்காமல் 1934ம் வருடம் வெளியிடப் பெறுகிறது என்றால் தமிழ் இலக்கியம் இதுபோன்ற ஆச்சர்யங்களுக்கு எதிர்காலத்திலும் தன்னை தயார் படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமென்பது புரியும். நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தங்கள் முறையாகத் தொகுக்கப் பட்டு, காலத்தின் அழிவை எதிர்கொள்ள சாற்றுமுறையாக கோவில் சம்பிரதாயத்தில் சேர்க்கப் பட்டு பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆழ்வார் திருநகரி (பழைய திருக்குருகூர்) என்னும் ஊரில் தாயவலந்தீர்த்தான் கவிராயர் வீட்டில் இரா.இராகவய்யங்கார் அவர்கள் இந்த அகவலைக் கண்டு எடுக்கிறார்கள். இது முதன்முறை மதுரை தமிழ் சங்கத்தின் செந்தமிழ்ப் பத்திரிக்கை தொகுதி 3, பக்கம் 405ல் வெளியாகிறது. திவ்யப் பிரபந்தத் தொகுப்பில் சேராத இந்த அகவலை பதிப்பித்து அதன் பொருள் சரியாக விளங்கவில்லை என்ற குறிப்புடன் இரா.இராகவய்யங்கார் வெளியிடுகிறார்.

இந்த தயக்கத்திற்குக் காரணம், ஏற்கனவே ஸ்தாபனப் படுத்தப் பட்டுவிட்ட வைணவ திருமறையில் புதிதாக ஒன்றைச் சேர்ப்பதென்பது அவ்வளவு எளிதான காரிய மில்லை என்பதாகும். எப்படி விக்டோரிய அரசி காலத்தில், ஸ்தாபனப் படுத்தப் பட்டுவிட்ட கிறிஸ்தவ திருச்சபைக்கு முன் சார்லஸ் டார்வின் தன் ஆய்வு முடிவுகளை, வெளியிட தயங்கினாரோ அதுபோல்தான் இதுவும். வித்தியாசம், டார்வின் இருபது வருடங்கள் எடுத்துக் கொண்டார். வெளியிட்ட அன்றையிலிருந்து இன்றுவரை உணர்ச்சியைக் கிளப்பும் பிரச்சனையாக பரிணாமவியல் (theory of evolution) உள்ளது.

ஆனால், இரா.இராகவய்யங்கார் தயங்கியதற்குக்காரணம் நம்மாழ்வாரின் உளமறிந்து பொருள் சொல்ல வேண்டும் என்பதால். மேலைச் சிந்தனைக்கும், கீழைச் சிந்தனைக்கும், உண்மையை அணுகுவதில் உள்ள பாரிய வித்தியாசமாகப் படுகிறது இது. டார்வின் செய்தது பல வருட பெளதீக ஆய்வு. அதன் பலனாய் கண்ட உண்மையை விளக்கும் கோட்பாடு. நம் தேசத்தவரும் உண்மையை அறிய ஆய்வு செய்தனர். ஆனால் முற்றிலும் வேறான கோணத்தில். கண்டு கொள்ளப்பட வேணடிய உண்மையின் அங்கமாக நாமும் இருப்பதால் நம்மை தவிர்த்து உண்மை வேறொங்கோ இருப்பது போன்ற மாயத் தோற்றத்தை முதலில் தவிர்த்தனர் இந்திய ஞானிகள். அதனால் இவர்களது யாத்திரை மேலும், மேலும் உள்ளே - அகம் சார்ந்து - சென்றது.

இவர்கள் கண்ட உண்மை தரிசனங்களை, அகவல்கள், அந்தாதிகள் என்று அன்றைய நடைமுறையில் இருந்த இலக்கிய வடிவங்களில் வடித்து வைத்தனர். இலக்கியத்தின் ஊடகமாக உள்ள வார்த்தையே உருவகமாக நிற்பதுதான் அதன் சிக்கல்! உருவகம் என்பது ஒன்றை விளக்க வேறொன்றை வைத்துச் சொல்வது. "அவன் சரியான குள்ள நரி" என்னும் போது மனிதன் குள்ள நரியாக மாறிவிடுகிறான். உருவகம் புரிவதால் மனிதன் குள்ள நரியாக மாறிவிட்டான் என்பது போன்ற அபத்தப் பொருளில் நாம் புரிந்து கொள்வதில்லை. குள்ள நரியின் குறுக்கு புத்தி உடையவன் என்று புரிந்து கொள்கிறோம். இப்படி புரிந்து கொள்ள ஒரு சமூகத்தின் விழுமியங்கள் (values), ஐதீகங்கள் (myths) இவை தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஒரு கலாச்சாரத்தின் உருவகம் இன்னொரு கலாச்சாரத்திற்கு சட்டென விளங்குவதல்ல.

மேலும் வார்த்தை என்பதே ஒரு குறியீடுதான். மரம் என்னும் சொல் மரத்தைக் குறிக்க வந்ததே தவிர அதுவே மரமல்ல. இந்தப் பெரும் உண்மையை திருமூலர் மிக அழகாக, "மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை, மரத்தில் மறைந்தது மாமத யானை" என்று திருமந்திரத்தில் சொல்லுவார். ஆக, நம்மாழ்வார் சங்கப் புலவர்கள் மதித்துப் போற்றும் படி ஒரு செய்யுள் செய்கின்றார் என்றால் அதன் பொருள் மிக ஆழமானதாக இருக்க வேண்டுமென்பது தமிழ் அறிஞரான இரா.இராகவய்யங்கார்க்குத் தெரியும். அதனால் பல ஆண்டுகள் யோசித்து, பல்வேறு நூல்களை வாசித்தறிந்த பின் இந்த அகவலுக்கு பொருள் சொல்கிறார். பொருள் அறிய, அறிய அப்படியே பிரம்மித்துப் போய் விடுகிறோம்.

சமணர்கள் இப்பிரபஞ்சத்தின் மூல காரணமாக இறைவனைக் கருதுவதில்லை. வஜ்ர தந்தியின் தமிழ்ச் சங்கம். தமிழின் ஐம்பெருங் காப்பியங்கள், ஐஞ்குறுங் காப்பியங்கள் சங்கத்தால் அங்கீகரிக்கப் பட்ட காலம். தமிழின் இலக்கண வளமனைத்தும் சமணர்கள் வைத்திருந்த காலம். திருமாலின் அவதாரமாக வருகிறார் சடகோபன். முறையாக பள்ளி சென்று பெற்ற ஞானமல்ல நம்மாழ்வரது. மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்றவர் அவர். அப்படித்தான் அவரது திருவாய் மொழி (வாய் மொழி = எழுதாக் கிளவி = வேதம்) ஆரம்பிக்கிறது. இப்படி அருளப் பெற்ற ஞானத்தை சங்கத்தில் வைத்து புலவர் உள்ளத்தை கொள்ளை கொள்கிறார்.

இப்பாசுரத்தின் சொற் பொலிவினையும், அதனுள் அடங்கிய அரிய பெரிய வடமொழிப் பொருளின் மாட்சியையும் நோக்கி மெய் மறந்து நிற்கிறார் இரா.இராகவய்யங்கார். சடகோபன் வேதம் கற்றவர் அல்ல. வேதமாய் நின்றவர். இவர் பெயரைச் சொன்னாலே வேதம் ஓதும் அந்தணர்கள் தங்கள் தாமரைக் கரங்களை தலைக்கு மேல் தூக்கி வணங்குவர் என்கிறார் கம்பன். அப்பெருங்கவியின் அகவல் இதோ:


அண்ட கோளத் தாரணு வாகிப்
பிண்டம் பூத்த பேரெழி லொருமை
யீருயிர் மருங்கி னாருயிர் தொகுத்து
நித்திலத் தன்ன வெண்மணற் பரப்பில்
வேரும் வித்து மின்றித் தானே
தன்னிலை யறியாத் தொன்மிகு பெருமர
மூவழி முப்பழ முறைமுறை தருதலி
னென்றுண் டொன்சுவை தருவது மற்றது
கல்லி னெழுந்து கடலினழுந்தி
யறுகாற் குறவனீரற விளைக்குஞ்
செறிபொழிற் குப்பை தருகட் பொன்றுவித்
தறுகோட்டாமா விளைக்கு நாட
னவனே தலையிலி யவன்மகண் முலையிலி
தானு மீனா ளீனவும் படாஅ
ளெழுவர் மூவர் சிறுவரைப் பயந்தன
ளவளிவ ளுவளென வறிதல்
துவளறு காட்சிப் புலவரது கடனே.


இதன் பொருளை ஆராயும் முன் ஒரு ஆசை.

இப்பாசுரத்தை வாசித்துப் பாருங்கள். எம்பெருமானை மனத்தில் கொண்டு பொருள் தேடிப் பாருங்கள். உங்கள் மனத்தில் படுவதை இணையத்தில் தாருங்கள். பெரும் தமிழ் அறிஞர்களைக் கொண்ட ஆறாவது சங்கம்தானே இணையம். வரும் கடிதங்களை வைத்து இதன் பொருளை மேல் கொண்டு செல்கிறேன்.

வான் திகழும் சோலை மதிளரங்கர் வண்புகழ்மேல்
ஆன்ற தமிழ்மறைகள் ஆயிரமும் - ஈன்ற
முதல்தாய் சடகோபன், மொய்ம்பால் வளர்த்த
இதத்தாய் யிராமானுசன்


அஞ்சற்க....அன்பர்களே.

மடல் 048: உறவுகளில் உறையும் இறைவன்

Date published in tamil.net: 31/01/1999

நேற்று அதிசயமாக நல்ல வெய்யில். வெய்யில் என்றவுடன் தார் உருகி, கானல் நீர் காட்டும் வெய்யில் என்று எண்ண வேண்டாம். இது ஒரு குளிர் கால வெய்யில். அன்டார்ட்டிக்கில் அடிக்குமே அந்த மாதிரி வெய்யில். வெளிச்சம் இருக்கும், வெப்பம் இருக்காது. குளிர்கால கவசங்களுடன்தான் எல்லோரும் உலாவ வேண்டும். இந்திய வெய்யிலில் காலில் செருப்பில்லாமல் நடந்தால் கால் வெந்துவிடும். இங்கு உறைந்து உடைந்துவிடும். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம். இரண்டு வெய்யிலும் பொதுவில் காலுக்கு நல்லதில்லை! ஆனாலும் அதற்காக "காலாற" நடந்துதான் ஆக வேண்டியுள்ளது. வீட்டிற்குள்ளேயே இருந்தால் பயித்தியம் பிடித்துவிடும். குளிருக்குப் பயந்தால் வெளியே புல் வளருமோ? மரம் நட்டக்குத்தாய் நிற்குமோ? வெளியே போனால்தானே நீல வானையும், அந்த வானில் கோடு போடும் விமானங்களையும் கண்டு ரசிக்கலாம். சூரியனைப் பார்க்காமல் ஒரு நாள் ஓட்ட முடியுமோ? அப்படி என்ன பாசம் என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது. ஏதோ, போன ஜென்ம உறவு! அது என்ன? அனந்த கோடி வருஷங்களுக்கு முன் வெளியில் ஒன்றுமில்லாமல் இருந்த போது... "வெளியே" இல்லா காலத்தைப் பற்றி இப்போது பேச வேண்டாம். நமக்கேன் வம்பு! வேத ரிஷிகளே கேள்வியில் விடையை வைத்து விட்டுப் போயினர்.

அதாவது,

"அப்பொழுது இல்லாமையும் இல்லை, இருத்தலும் இல்லை, விண்ணும் இல்லை, மண்ணும் இல்லை, வானமும் இல்லை, அசைவு ஏதும் இருந்ததா? எத்திசையில் எவர் இயக்கத்தில்? அப்போது சாவும் இல்லை, அழிவிலா வாழ்வும் இல்லை, இரவையும் பகலையும் பிரித்துக் காட்டும் ஒளிக்கீற்றும் இல்லை. வெறுமையில் மூழ்கியிருந்த "ஒன்று" தவ வெப்பத்தில் உயிர் பெற்றெழுந்தது. அதன் மனத்தில் முதல் முறையாக காமம் எழுந்து, உயிர் எனும் வித்து வெளி வந்தது. அதன் விளைவாக உருவான, இருத்தலும் இல்லாமையும் இணைந்த கயிற்றை ஞானிகள் அறிவார்கள். நீண்டு விரிந்திருந்த இக்கயிற்றுக்கு "கீழ்" இருந்ததா? "மேல்" இருந்ததா? யாருக்குத் தெரியும்?" (ரிக் வேதம் 10.29).

அறிவியலாகட்டும், வேதமாகட்டும் ஏதோ ஒன்றிலிருந்து நாம் உருவாகிய கதையை பிழையின்றி சொல்கின்றன. அதுதான் சொன்னேன் பூர்வ ஜென்மத் தொடர்பு என்று. எனக்கும், உங்களுக்கும், நம் தாத்தாவுக்கும், அவர் பூட்டனாருக்கும் முன்னே. வெளியில் துகளாய் இருந்த காலத்துக் கதை. துகள் சேர்ந்து, அடர்ந்து, கனன்று, வெடித்து, மலர்ந்து, உறவாகி.. ஆக, நமக்கும் சூரியனுக்கும் தொடர்பு உண்டல்லோ? மாமா பிள்ளையை, கொழுந்தனாரை வருஷத்திற்கு ஒருமுறை பார்க்கலாம். ஆனால் நமக்கு ஆதிமூலமான சூரியனையும் சந்திரனையும் தினம், தினம் பார்க்காமல் இருக்க முடியுமோ? (மன்னிக்க, இரண்டாமவர் நாம் நினைத்தாலும் பார்க்க முடியாமல் மாதத்தில் பல நாள் காணாமல் போய்விடுவார், ஒருநாள் என்பது ஒரு கணக்குக்குத்தான்!) பயித்தியம் பிடித்து விடாது.

அன்றும் அப்படித்தான். காலாற நடந்து விட்டு காரைக் கிளப்பிய போது சூரியனார் மறைந்து கொண்டிருந்தார். சந்திரனார் இருந்த திசை தெரியவில்லை (இந்த ஊரில் என்னதான் சரியாய்ப் புரிகிறது?). மெதுவாக வானின் வண்ணத்தை இரசித்துக் கொண்டு காரைத் திருப்பிய போது முக்குருணிப் பிள்ளையார் போல்! யார் என்று நினைக்கிறீர்கள்? சந்திரனார்தான்! பௌர்ணமிக்கு முந்தின நாள் (இன்று பௌர்ணமி பனிப்புகையில் எங்கோ மறைந்து போய்விட்டது:-( அட்டகாசமாக, தெரிந்தும், தெரியாமலும் வானில் மிதந்து கொண்டிருந்தார்.

இது எப்போதுமே என்னை பிரம்மிக்க வைக்கும் விஷயம். ராத்திரி தூக்கத்தைக் கெடுத்து ஆராச்சி செய்து விட்டு, ஆந்தையும், கோட்டானும் உலவும் நேரத்தில் ஹாஸ்டலுக்குப் போகும் போது சந்திரனார் மகிழ்ச்சியுடன் வெளிச்சம் காட்டிக் கொண்டு கூட வருவார். காலம், பொழுது தெரியாத பெரு நகர வாழ்வில் கார் முக்குத் திரும்பும் போது மஞ்சள் தட்டு போல் வானில் வீசப்பட்டு நிற்கும் நிலா என்றும் என்னை ஆகர்ஷிக்கத் தவறியதே இல்லை. நேற்றும் அப்படித்தான்!

இந்த அத்வைதிகள், "அட, சாம்பிராணி! எல்லாம் ஒன்றுதான்! நீதான் அது" என்று சொல்லி விட்டுப் போய் விடுகின்றனர். இதைத்தான் குவாண்டம் சூத்திரங்கள் போட்டு அமித் கோஸ்வாமியும் சொல்லுகிறார். நாம் கண் விழிக்கும் ஒவ்வொரு கணத்திலும் சந்திரனும், சூரியனும் நமக்காக "கஸ்டம் மேட்" போல் தோன்றுகிறது என்கிறார்கள். தெரியாத்தனமாக ஒருவர் இரமண மகரிஷியிடம் ஏதோ இரண்டாவது ஒன்றைப் பற்றிப் பேசப் போய், அவர் பதிலுக்கு, "எந்த இரண்டாவதைப் பற்றி பேசுகிறாய்?" என்றாராம். நமக்கு இதுவெல்லாம் எங்கே புரியப் போகிறது? சந்திரனை நான் உருவாக்குகிறேனோ, அதுவாகவே உருவாகிறதோ, இல்லை ஏதோ "ஒன்று" உருவாக்கியதோ தெரியாது, ஆனால் சந்திரனைப் பார்க்கும் போது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. "அமுதைப் பொழியும் நிலவே, நீ அருகினில் வராதது ஏனோ?" என்று பாடத் தோன்றுகிறது. சில நேரங்களில் இந்த நிலா காதலிக்குக் காதலனாகவும், காதலனுக்குக் காதலியாகவும், இன்னோரன்ன பின்ன கணக்குகளாகவும் ஆகி "உறவை" ப் பேணுகிறது. அதுதான் இங்கு நமக்கு வேண்டியது.

இந்த உறவுதான் ரொம்ப முக்கியமாகப் படுகிறது. உறவுகள் இல்லையெனில் வாழ்வு இல்லை. பிறந்தவுடனே பாலூட்ட ஒரு அம்மா வேண்டியிருக்கு, பாப்பாவிற்குச் சோறு ஊட்ட, "காக்கா கண்ணுக்கு மை கொண்டு வா!" என்று பாட ஒரு காக்கா வேண்டியிருக்கு. அப்புறம் பசு, இலை, தழை என்று ஏகப்பட்ட உறவுகள். "முந்தை வினை முழுவதும் ஓய உரைப்பன் யான்" என்று தொடங்கி திருவாத ஊரார்,

"புல் ஆகிப் பூடு ஆகிப்
பல் விருகம் ஆகிப்
பறவையாய் பாம்பு ஆகிக்
கல்லாய் மனிதர் ஆய்
பேயாய், கணங்களாய்
வல் அசுரர் ஆகி
முனிவராய்த் தேவராய்ச்
செல்லா நின்ற இத்
தாவர சங்கமத்துள்
எல்லாப் பிறப்பும்
பிறந்து இளைத்தேன்
எம்பெருமானே!"

என்று முடிக்கிறார். ஒண்ணுக் குள்ளே ஒண்ணு என்று பின்னிப் படரும் உறவு. ஒன்றிலிருந்து ஒன்று என்று உறவு.

இப்படிப் பட்ட வாழ்வில் நாம் உறவுக்குக் கொடுக்கும் மரியாதை என்ன? உறவு இருப்பதே கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை பல நேரம். தெருவில் கிடக்கும் பிச்சைக்காரனுடன் உறவு கொண்டாட யார் வருவர்? சண்டாளன் என்று ஒதுங்கச் சொன்ன சங்கரனுக்குக் காட்சி கொடுத்த ஈசன் சொல்வது என்ன? எல்லாம் பிரிக்க முடியாத உறவப்பா? இது புரியும் கணத்தில்தான் "வாடிய பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம் வாடினேன் " என்று நெஞ்சு உருக முடிகிறது.

நம் உறவுச் சிக்கல் பிறந்தவுடன் ஆரம்பமாகிவிடுகிறது. நமது உடம்பே நமக்கு அந்நியமாகிப் போகிறது. இந்த எளிய உறவைக் கூட புரிந்து கொள்ள முடியாமல், நாம் கண்டதை வயிற்றில் திணித்து, வேண்டாததைப் போட்டுக் குடித்து, உடம்பை பூசணிக்காய் போல் ஆக்கிவிட்டு ஆயிரம் வியாதிகளுக்குத் தஞ்சம் கொடுக்கிறோம் (ஒரு அகதி வரும் போது புகல் கொடுக்க தயங்கும் மனிதன் தன் உடம்பில் வியாதிகளுக்குப் புகல் கொடுப்பதும் உறவுச் சிக்கலால்தான்). பின் தந்தை, தாய், கூடப்பிறந்தவர்கள் இப்படியே எல்லா உறவுகளையும் வாழ்கின்ற காலத்தில் ஒரு வழி செய்து விடுகிறோம். இருக்கும் போது வாழ்த்த மறந்து பிரிந்தபின் புலம்புகின்றோம். நாம் உறவை மதிக்கும் விதமே அலாதிதான். இவ்வளவுக்கும் காரணம் என்னவென்று யோசித்துப் பார்த்தால், மனிதன் வெறும் "மூளை உயிரி"யாக இருப்பதுதான் என்று புரியும். "தான்" என்ற தன் முனைப்பு தோன்றும் இடமான சிந்தனையின் முழு ஆளுமையில் உறவு தறி கெட்டுப் போய் "நாமும், நம் சிந்தனையும், நம் அகங்காரமும், அதனைத் தொடரும் தனி மனித வழிபாடுகளும், புகழுரைகளும் "எல்லாமே" ஆக, நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள "உறவு" கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போய்விடுகிறது. இந்த அகங்காரச் சிந்தனை மரபின் எச்சங்கள்தான், பிரிந்து நிற்கும் குடும்பங்கள், வளர்ந்து வரும் அனாதை ஆசிரமங்கள், ஒட்ட நிழல் தேடும் வயோதிக கும்பல்கள், நுகர் பொருள் கலாச்சாரம், ஏழை, மேலும் ஏழையாகும் அதன் பொருளாதாரம், சொட்டையாகும் நிலப்பரப்பு, சூட்டைக் கிளப்பும் கரியமில வாயு... இப்படி உறவுச் சிக்கல் கிளப்பும் பிரச்சனைகள் ஆயிரம் ஆயிரம்.

இதை அறிந்துதான் உறவிற்குள் வைத்தனன் இறை என்னும் கருப்பொருளை. இறையை உறவில் காணும் இன்பமே பேரின்பம். ஆதி, அந்தம் அற்ற ஒன்று இன்றும், நேற்றும் தந்தையாய், தாயாய், சேயாய் உலாவும் திறம் என்னே? நம்ம விட்டுசித்தருக்கு மேல் இதை அனுபவித்தவர் உண்டோ?

என்சிறுக்குட்டன் எனக்கோரின்னமுதுஎம்பிரான்
தன்சிறுக்கைகளால் காட்டிக்காட்டியழைக்கின்றான்
அஞ்சனவண்ணனோடு ஆடலாடஉறுதியேல்
மஞ்சில்மறையாதே மாமதீ! மகிழ்ந்தோடிவா.

(பெரியாழ்வார் திருமொழி 55)

உறவில் மறையும் இறையைக் காணும் திறன் மானுடத்திற்கு மறையும் போது,

நெஞ்சமும் தாழ்ந்ததோர் துணைகாணேன்,
ஊரும் துஞ்சிற்று உலகமும்
துயின்றது ஒளியவன் விசும்பியங்கும்,
தேரும் போயிற்றுத் திசைகளும்
மறைந்தன செய்வதொன் றறியேனே.

(பெரிய திருமொழி 8.5.2)

என்று மயங்க வேண்டிவரும்.

மடல் 049: குறையொன்றும் இல்லாத கோவிந்தா!

Date published in tamil.net:18 Feb. 1999

பண்டைய தமிழக நில அமைவை பல்வேறு திணைகளாகப் பிரித்த தமிழன், ஒவ்வொரு திணைக்கும் ஒரு தெய்வத்தை வைத்தான். குறிஞ்சித் தலைவன் கந்தன் தமிழ்க் கடவுள் என்று பலரும் பேசக் கேட்கிறோம். முல்லைத் தெய்வமான கண்ணன் முருகன் போல் சேயோன் அல்லன். கருத்த பயல் அவன். காடு மேடுகளில் திரிந்து அலையும் கருப்பன். காடுகள் திரித்தி கழனிகள் ஆகும் முன்பு இந்த "மாயோனும், சேயோனும்" தமிழ் நில
அமைவின் உளவியல் பரிமாணமாக உயர்வு பெற்றனர். வருணனும், இந்திரனும் கடை நிலைக்குப் போயினர். முல்லையும், குறிஞ்சியும் திரிந்து பாலையாகும் போது அதற்கும் ஓர் தெய்வம் வேண்டி இருந்தது. சுடு மணல், வெறித்த நிலம், மழை காணா மக்கள். ஆதித்தியன் என்ற கதிரோன் அல்லது கொற்றவை என்ற கொடுந் தெய்வம் இந்நில அமைவிற்கு தெய்வப் பொறுப்பேற்றனர். கொடு நிலத்தில் கண்ணனையோ, முருகனையோ தெய்வமாக வைக்காத பாங்கு நோக்கற்கு அரியது.


தெய்வம் என்பது உருவகமாக (metaphor) அமைவதால் உள்ள சிறப்பு அது காலத்தைக் கடந்து நின்று காலம் காலமாக பொருள் உள்ளதாக அமைவதுதான். கவிதை ஒரு உருவக ஊடகம். கம்பனுக்கு இன்றும்தான் பொருள் சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறோம். மொழியே உருவகமாகத்தான் நிற்கிறது. அதனால்தான் தோண்டத் தோண்ட வரும் மண் ஊற்று போல்
கற்றவர்க்குப் பொருள் தருவதாய் உள்ளது உருவகம். இதை மிக அழகாகப் புரிந்து கொண்டவர்கள் ஆழ்வார்கள். இதன் வளர்ச்சி நோக்கத் தக்கது.
காடும், காடு சார்ந்த நில அமைவின் கடவுளான கண்ணனை வர்ணிக்கும் போது மரம் என்ற உருவகத்தைப் பயன் படுத்துகிறார் நம்மாழ்வார். இவர் தமிழ் வளர்த்த மதுரை சங்கத்தாரால் வணங்கப் பட்டு பெரும் புலவர், ஞானி என்று பட்டம் பெற்றவர். இவர் சங்கத்தாருக்குச் செய்வித்த பாடலில் "தொன்மிகு பெரு மர" என்று இறைவனைச் சொல்கிறார். இந்தியா போன்ற சூடான பிரதேசத்தில் மரத்தின் பயன் அதிகம். அது வருவோர்க்கு நிழல் தந்து, யார், எவர் என்ற பாரபட்சமின்றி கனி தருவது. மரம் நிலத்தில் வேர் ஊன்றி வானத்தைத் தொடுவது. வானத்தைத் தொட்டாலும் அதன் வேர் என்னவோ மண்ணில்தான். இறைவன் உச்சாணிக் கொப்பாகத் தெரிந்தாலும் அவனது உயிர் கீழ் நிலத்தில் உள்ளது. அதாவது அடி வேரில் புண் வரும் போது உச்சாணிக் கொழுந்துவாடி விடும். அதுபோல்தான் இறைவன் அடியவர்க்கு அடியனாய் கீழ் நிலை மாந்தருடன் உள்ளான் என்று சொல்கிறார் நம்மாழ்வார்.

இதனை பிரதிபலிக்கும் வண்ணம் கண்ணனை "பச்சை மா மலை" என்கிறார் தொண்டர் அடிப்பொடி. "ஆயர் தம் கொழுந்தே" என்றும் சொல்கிறார். ஆயர் தலைவனாக உள்ள கண்ணன் கோகுலத்தில் ஒரு சிறுவனுக்குத் துன்பம் என்றாலும் வாடிவிடும் தன்மை உடையவன். அதனால்தான் அவன் அவர்கள் கொழுந்து.

தமிழகப் பார்வைக்கும், யூதர்களின் பார்வைக்குமுள்ள வித்தியாசத்தைப் பாருங்கள். பண்டைய யூத தெய்வமான யஹோவா மேலிருந்த படியே ஆணையிடும் தெய்வம். தன் ஆணைக்கு பணியாதோரை தயங்காமல் கொன்றுவிடும் தெய்வம். உச்சாணிக் கொப்பில் உள்ள தெய்வம். அடிநிலை மாந்தரின் தெய்வமன்று. தெய்வத்தை எளிமை படுத்துவது மிக முக்கியம் என்பதை உணர்ந்துதான் பாண்டிய சபையில் பர தத்துவத்தை நிறுவிய பெரியாழ்வார், கடைசிவரை கண்ணனை "கன்னக் குடம் திறந்தால்" வழியும் சிரிப்பு கொள்ளும் சிறுவனாகப் பார்த்தார். தன்னைத் தாயாகப் பாவித்து இறைவனை தன் சேயாக வைத்தார். இறைவனை குழந்தையாகப் பார்ப்பதில் பெரிய சௌகர்யம் உள்ளது. "குழல் இனிதோ? யாழ் இனிதோ?" என்று நம்மை கேள்வி கேட்டு வளையவரும் மழழை எல்லோருக்கும் பரிச்சயமான ஒன்று. இதை நன்றாகப் பயன்படுத்தி பின் "பிள்ளைத் தமிழ்" பாடினர் பெரும் புலவர் பலர்.

பெரியாழ்வாரின் கண்ணன் காடு சுற்றும் சிறுவன். அவன் உடல் வாடுமே என்ற பரிவில்,

"ஆனிரைமேய்க்க நீ போதி அருமருந்தாவதறியாய்
கானகமெல்லாம் திரிந்து உன் கரிய திருமேனி வாட"


என்கிறார். கண்ணனின் கரிய திருமேனி பற்றி நிறையப் பேசுகிறார்.

"காயமலர் நிறவா! கருமுகில்போலுருவா!
கானகமாமடுவில் காளியனுச்சியிலே
தூயநடம்பயிலும் சுந்தர! என் சிறுவா!"

இவன் சிறுவன்தானோ? இவன் திரு உடையவன், இவன்தான் திருவரங்கத்தில் கிடக்கும் பிரான். மெல்ல, மெல்ல நம்மை இட்டுச் செல்கிறார் பெரியாழ்வார்-இறைவனை நோக்கி.

"கருவுடைமேகங்கள் கண்டால் உன்னைக் கண்டாலொக்கும் கண்கள்
உருவுடையாய்! உலகேழும் உண்டாக வந்து பிறந்தாய்.
திருவுடையாள் மணவாளா! திருவரங்கத்தே கிடந்தாய்.
மருவிமணம் கமழ்கின்ற மல்லிகைப்பூச்சூட்டவாராய்."


திருப்பாணாழ்வார் தனது இறுதி மூச்சு இறைவனுடன் கலக்கும் காலையும் அவனை ஹோ! ஓஹோ! என்று பராக்கிரமம் பாடாமல் வெண்ணெய் உண்ணும் சிறுவனாகவே பார்ப்பது எவ்வளவு சிறப்பு வாய்ந்தது!

"கொண்டல் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணெய்
உண்ட வாயன் என்னுள்ளம் கவர்ந்தானை,
அண்டர் கோனணி யரங்கன் என் னமுதினைக்
கண்ட கண்கள், மற் றொன்றினைக் காணாவே"


இப்படி இறைவனை எளிமை படுத்தி எல்லோரிடமும் சேர்த்ததில் ஆழ்வார்களின் பங்கு அளப்பரியது. வைணவ தத்துவத்தின் ஆணிவேராய் நிற்கும் மாறன் பாராங்குசன் நாரணனின் அளப்பரிய சக்தியில் மதி மயங்க ஒட்டு, கண்ணனின் எளிமை கண்டு மதி மயங்குகிறார்."பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன்" என்ற பாசுரத்தைத் தொடங்கிவிட்டு ஆறு மாதம் நினைவிழந்து விட்டதாகக் கூறும் குரு பரம்பரைக் கதைகள்.

பெரியாழ்வார் கண்ணனை பிள்ளையாகப் பார்த்தால் அவர் பெண் ஆண்டாள், இறைவனைக் காதலானகவே பார்க்கிறாள்! கருநிறமுடைய எதைக் கண்டாலும் மயங்குகிறாள்!

"கருவிளை யொண்மலர்காள்!
காயாமலர் காள்! திருமால்
உருவொளி காட்டுகின்றீர்
எனக்குய்வழக் கொன்றுரையீர்,
திருவிளை யாடுதிண்டோள்
திருமாலிருஞ் சோலைநம்பி,
வரிவளை யில்புகுந்து
வந்திபற்றும் வழக்குளதே!"

ஆண்டாள் செய்வித்த நாச்சியார் திருமொழி வாசித்து, வாசித்து இன்புறத்தக்கது.

கிருஷ்ணமாச்சாரி என்ற "குவளைக் கண்ணனின்" தூண்டுதலின் பேரில் "கண்ணன் பாட்டு"எழுதும் சுப்பிரமணிய பாரதி ஆழ்வார்கள் வழியில் கண்ணனைத் தரிசித்து அவர்களையும் தாண்டிச் செல்கிறான். கண்ணனைத் தோழனாக, தாயாக, தந்தையாக, அரசனாக, சீடனாக, சற்குருவாக, குழந்தையாக, விளையாட்டுப் பிள்ளையாக, காதலனாக, காதலியாக, தன்குல தெய்வமாகப் பார்க்கிறான். அவன் வாயால் சொல்வதானால்,

"நண்பனாய், மந்திரியாய், நல்லாசிரியனுமாய்
பண்பிலே தெய்வமாய்ப் பார்வையிலே சேவகனாய்
எங்கிருந்தோ வந்தான், இடைச்சாதி என்று சொன்னான்"


தெய்வத்தின் உருவகத் தன்மையைப் பாரதியைப் போல் புரிந்து கொண்டவர் வேறு யார் உண்டு? தெய்வத்துடன் தோள் கோர்த்துச் செல்லும் அவன் பாங்கு என்னே? பாரதியின் சிந்தனைப் பரப்பு ஆச்சர்யமானது. கண்ணனை ஆண்டானாகவும், தன்னை தலித்தாகவும் பார்த்து உள்ளம் உருகியவனும் பாரதிதான்.

"பண்ணைப் பறையர்தங் கூட்டத்திலேயிவன்
பாக்கிய மோங்கி விட்டான்
கண்ணனடிமை யிவனெனுங் கீர்த்தியில்
காதலுற்றிங்கு வந்தேன்"

என்கிறான் பாரதி. பாரதிக்குப் பின் இவ்வுருவகச் செம்மையை நன்றாகப் பயன் படுத்தியவன் கண்ணதாசன். ஆனாலும் பாரதி எட்டிய எல்லையைக் கண்ணதாசன் தொடவில்லை. ஜெயகாந்தன் சொல்வது போல் இது பாரதி யுகம். பாரதி மீண்டும், மீண்டும் பிறக்கிறான். சமீபத்தில்இது இணையத்தில் நடந்தது December 16, 1998 அன்று ஈழத்துக் கவிஞரான ஜெயபாலன் புதிய கண்ணன் பாட்டு எழுதினார். கண்ணனின் தேவை காலத்திற்குக் காலம் வித்தியாசப் படுகிறது. பௌத்தரும், சமணரும் அறனை வலியுறுத்தி வாழ்வைப் புறம் தள்ளிய போது வாழ்வின் சிறப்புச் சொல்ல கண்ணன் காதலனாக, சேயாக வேண்டியிருந்தது. பாரதி காலத்தில் இறைவனை எல்லோரிடத்திலும், எல்லா மதத்திலும் பார்த்து, வேற்றுமையில் ஒற்றுமை காண வேண்டியிருந்தது. ஆனால் ஜெயபாலன் காலத்தில் தலித்தியம் தலை எடுக்கிறது; ஈழம் தீப்பற்றி எரிகிறது. கவிஞனின் வார்த்தைகளில் கனல் தெரிக்கிறது.

"நீலக் கோனாரப் பயலே.
கறுத்தத் திரவிடத் தலித்தனே.
நல்லதும் கெட்டதும்
நஞ்சு வண்ணனின் அமுத நெஞ்சறியும் என
உன்னையே நம்பி
அன்னியர் புகுந்த வன்னியில் தரித்த என்
அன்னைக்கு ஏனடா ஓலம்
"

என்று கேட்க வைக்கிறது.

"ஈழத்தில் தமிழர்கள்
தாடகை வனத்துத் தேவராய் அழிதலைக் காண்டிடாது
உண்ட ஆழ்வார் அமுதுக்கும் நன்றி கெட்டவனே
அதர்மம் அழிக்க
யுகங்களைக் கடப்பேன் என்ற பொய்யா
எங்கே தொலைந்தனை
."

என்று ஒரு பழியை கண்ணனின் மீது வீசுகிறார்! ஈழம் சைவ உலகம். அங்கு கண்ணன் வழிபாடு அதிகம் கிடையாது. ஆனால் அங்கும் பழி ஏற்க கண்ணன் வருகிறான்.

"தாய்க்கு இனி மகன் இல்லை
தம்பிக்கு அண்ணன் இல்லை
ஊர் பழி ஏற்றாயடா, கர்ணா!
நானும் உன் பழி கொள்வேனடா!

(கர்ணன் திரைப்படம்)

என்று மாபாரதத்தில் எல்லோர் பழியையும் ஏற்கும் கண்ணனால் ஜெயபாலனின் பழியை ஏற்கவா முடியாது? ஆழ்வார்களும் பழி சுமத்துகின்றனர். பெரியாழ்வார், "வாழ ஒட்டான் மது சூதனன்" என்றும், "தீமைகள் செய்யும் சிரீதரா" என்றும் பழிக்கின்றார் (அவன்செய்யும் குரும்புத்தனம் தாங்காமல்). ஆண்டாளோ, ஒரு பெண்ணை வதை செய்தான் என்ற பழி வந்து சேரும் என்று வெண் சங்கிடம் எச்சரிக்கிறாள்!

இப்படி கண்ணனிடம் வம்பு செய்வதற்குக் காரணமென்ன? அவன் காட்சிக்கு எளியவனாக இருப்பதால்தான். ஆழ்வார் வழியில் ஜெயபாலனும் அந்த உரிமையைக் கோருகிறார்,

"வேங்குழலாக இசைக்கிற அந்த
மாய இடைச் சிறான்
துயருறும் என்னுள்ளும் ஸ்வரங்களாய் நிறைகிறான்
."

என்று சொல்கிறார். ஈழத்துக் கவிஞரான ஜெயபாலன் நஞ்சு வண்ணன் என்று கண்ணனை வர்ணித்தது தமிழுக்குப் புதிது. காலத்துக்குக் காலம் கண்ணனுக்குப் புது மெருகு கூடுகிறது. சங்கம் தொடங்கி ஜெயபாலன் வரை கண்ணன் என்னும் உருவகம் கவிஞர்கள் மனதைத் தொட்டு இருக்கிறது.

கண்ணன் வெறும் நெகிழ்சியின் உருவகம் அல்ல. வெறும் காதலின் உருவகம் அல்ல. பரம் பொருள் தோளொடு தோள் சேர்த்து வரும் தன்மையின் பிரதிபலிப்பு அவன். கண்ணன் தன் அகத்தில் கால் வைத்த பின் நடந்த விஷயங்களைப் பாரதி பட்டியல் இடுகிறான்:

"செல்வம், இளமாண்பு, சீர், சிறப்பு, நற்கீர்த்தி
கல்வி, அறிவு, கவிதை, சிவயோகம்,
தெளிவே வடிவாம் சிவஞானம், என்றும்
சேர் நலமனைத்தும் ஓங்கி வருகின்றன காண்!"

வைணவத்தின் அடி நாதத்தை, ஆச்சர்யமாக வைரமுத்து ஒரு சினிமாப் பாடலில் (பெரிய தம்பி) பிரதிபலிக்கிறார்.

"உள்ளம் முழுதும் நேசம் வைத்தால் குறை தெரியாது"

என்பதுதான் அவ்வரி. இதையேதான் ஆண்டாள்,

"குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தா உந்தன்னோடு
உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது
"

என்று சொல்கிறாள். அவள் சொல்வது போல் தமிழ் உள்ளளவும் கண்ணனுடன் கூடிய உறவு தமிழ் மண்ணில் ஒழிவில்லாமல் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கும்.

பாசுர மடல் 49 நிறை கொள்கிறது.

பிகு: அகில உலக ஒலிபரப்பு கூட்டுத் தாபனம் (தமிழ்) - லண்டன் ரேடியோவில் 13.02.99 அன்று கொடுத்த பேட்டியை ஆதாரமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டது.

மடல் 050: உண்ணு நீர் வேட்டேன் என்று வந்தார்!

Date published in tamil.net: 24 Feb. 1999

நான் பாசுர மடல்கள் எழுத ஆரம்பித்த போது இலக்கியம்தான் முன் நின்றது. நான் என்னை என்றும் சமயவாதி என்று எண்ணியதில்லை. நான் உள்ளத்தால் இலக்கியவாதி. வைணவ இலக்கியங்கள் எண்ணிக்கையில் சைவ இலக்கியங்களை விட மிகக் குறைந்தவை. அதனால் அவை சிறுபான்மை இனம் என்று சொலலாம். இலக்கியவாதியின் சார்பு
எப்போதும் பெரும்பான்மையை விட சிறுபான்மையிடம் இருப்பது இயல்புதானே. சிறுபான்மைக் குழுக்கள் பெரும்பாலும் பொது நீரொட்டத்திலிருந்து வித்தியாசமாக சிந்திப்பதால் சிறுபான்மையாக இருப்பது அவதானித்தால் புரியும். இதைச் சுட்டிக் காட்டும் சில பாசுர மடல்கள்வந்துள்ளன.நான் தத்துவவாதியும் அல்லேன். ஆழக் குழி தோண்டும் வண்டினம் அல்ல நான். இந்தியாவின் மாபெரும் தத்துவவாதியான ஆதி சங்கரனுக்கு சவால் விடும் தத்துவத்தை ஸ்ரீபெரும்புதூர்காரர் தமிழ் இலக்கியங்களை வைத்து சமைத்திருக்கிறார் என்பது இன்றளவும் எனக்கு மிகவும் சந்தோஷம் தரக்கூடிய விஷயம். நான் அத்வைதத்தை புரிந்து கொண்டால் அல்லவோ விசிஷ்ட்டாத்வைதம் பேசமுடியும்? வாசித்த அளவில் இராமானுச முனியின் பாரிய சிந்தனைப் பரப்பைக்கண்டு சொக்கிப் போனது உண்டு. அந்த ஆழங்கால் படுவதற்கு நான் ஒருஆழ்வார் ஆகவேண்டும். நான் ஆழ்வார்க்கு அடியேன்தானே! ஆழ்வார் அல்லவே!

"என்ன தவம் செய்தனை யசோதா! எங்கும் நிறை பரம், "அம்மா" வென்று அழைக்க, என்ன தவம் செய்தனை!" என்றொரு கர்னாடக கீர்தனை உண்டு. எங்கும் பரந்து இருக்கும்
அவன் சொரூபத்தைக் காண குழி தோண்டவேண்டுமாவென பல சமயம் தோன்றும். தத்துவ வித்தர்கள் இருக்கும் அதே உலகில் வெகுளியான பக்தர்களும் (பகவர்கள்) இருக்கத்தானே செய்கிறார்கள். ஆழங்கண்ட சங்கரனும் ஒரு சமயத்தில் "பஜ கோவிந்தம், பஜ கோவிந்தம் மூட மதே!" என்று தியாகராஜர் போல் பஜனை செய்தது இங்கு நோக்கத் தக்கது.

நமக்கு எதுக்கு சார், தத்துவமெல்லாம்? அறிவுச் செறுக்கு கொள்வதுஎளிது.

"Where is the wisdom we have lost in knowledge? Where is the knowledge we have
lost in information? (T.S. Eliot, The Rock, 1934)"

என்று எலியட் சொல்வது போல்அடியும், முடியும் தேடி அலைந்து, சளைத்து, "திக்குத் தெரியாதகாட்டில் உன்னைத் தேடித் தேடி இளைத்தேனே!" என்று பாட வேண்டிவரலாம்.

ஆய்வாளர்களைப் பற்றி எண்ணிய போது அந்த்வான்த் செந்தின் "குட்டி இளவரசன்" ஞாபகத்திற்கு வருகிறான்.


"அப்பாடி! மொத்தம் ஐம்பது கோடி பதினாறு லட்சத்து இருபத்தியிரண்டாயிரத்து எழுநூற்று முப்பத்தொன்று.
-ஐம்பது கோடி என்ன?
-என்னது? நீ இன்னும் இங்கேதான் இருக்கிறாயா? ஐம்பது கோடி பதினாறு லட்சத்து...நினைவில்லை...எனக்கு எவ்வளவோ வேலை இருக்கிறது! சின்ன விஷயங்களில் ஈடுபடுவதில்லை!
-கோடி என்ன?
-வானத்தில் சில சமயம் பார்க்கிறோமே, கோடிக்கணக்கான நுண்பொருட்கள், அவைதாம்.
-ஈக்களா?
-இல்லை. மின்னுகின்றனவே, அந்த நுண்பொருட்கள்.
-தேனீக்களா?
-அவை இல்லை, சோம்பேறிகளைக் கனவுலகிற்குக் கொண்டு செல்லும் பொன்னிறமான நுண்பொருட்கள். நான் கருமமே கண்ணாயிருப்பவன், தெரியுமா! எனக்கு கனவு காண நேரமில்லை.
-இந்த வின்மீண்களை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்கிறாய்?
-ஒன்றுமில்லை அவை எனக்குச் சொந்தம்.
-எப்படி வின்மீன்களைச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள முடியும்?
-அவை யாருக்குச் சொந்தம்? என்று திருப்பிக் கேட்டான் அந்த முசுடு.
-எனக்குத் தெரியாது. யாருடையவையும் இல்லை.
-அப்படியென்றால் அவை என்னுடையவை. ஏனென்றால் நான்தான் முதலில் அவற்றைப் பற்றி நினைத்துப் பார்த்தேன். வின் மீன்கள் எனக்குச் சொந்தம். ஏனென்றால் அவற்றைச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள வேண்டுமென்று எனக்கு முன்பு யாருக்கும் தோன்றவில்லை
-உண்மைதான், அவற்றை நீ என்ன செய்கிறாய்?
-அவற்றை நிர்வகிக்கிறேன். அவற்றைக் கணக்குப் பார்க்கிறேன். மீண்டும் எண்ணிக்கையிடுகிறேன். இது கடினம்தான். ஆனாலும் நான் காரியத்தில் கண்ணாயிருப்பவன்! வின்மீன்களை வங்கியில் சேமித்து வைக்கிறேன்.
-அப்படியென்றால் என்ன?
-அதாவது, வின்மீன்களின் எண்ணிக்கையைச் சிறு காகிதத்தில் எழுதுவேன். அதை ஒரு பெட்டகத்தில் வைத்துப் பத்திரமாகப் பூட்டுவேன்.
-அவ்வளவுதானா?
-அது போதும்!

"நல்ல வேடிக்கை. கவிதை போல் இருக்கிறது. ஆனால் கருத்துள்ளதாக இல்லை" என்று நினைத்தான் குட்டி இளவரசன்.

முக்கியமான விஷயங்களைப் பற்றி குட்டி இளவரசனின் கருத்துக்கள் பெரியவர்களின் கருத்துக்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு இருந்தன.

-என்னிடம், எனக்குச் சொந்தமான ஒரு மலர் இருக்கிறது. தினந்தோறும் அதற்கு நான் நீர் ஊற்றுவேன். என்னிடம் மூன்று எரிமலைகள் இருக்கின்றன. அவற்றை வாரந்தோறும் கரிநீக்கிச் சுத்தப் படுத்துவேன். அணைந்த எரிமலையைக் கூடச் சுத்தப்படுத்துவேன். யாருக்குத் தெரியும் என்ன ஆகுமென்று. என் மலருக்கும் என் எரிமலைகளுக்கும் அவை எனக்குச் சொந்தம் என்பது பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. ஆனால் நீயோ வின்மீன்களுக்குப் பயன்படவில்லை." பெரியவர்கள் நிச்சயமாக முற்றிலும் அசாதரணமானவர்கள்" என்று தனக்குள் கூறிக்கொண்டே பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்.

செருக்கு கொள்வது எளிது, எளிமையாய் இருப்பதுதான் கடினம். (எளிமையாய் இருப்பது போல் நடிப்பது எளிது என்பது வேறுவிஷயம்!) ஆழ்வார்கள் அடித்துச் சொல்வது இந்த எளிமையைத்தான்.அந்த எளிமையில்தான் இறைவனைக் கண்டு சொக்கிப் போனார்கள். அதன் பிரதிபலிப்பாகத்தான் "இழிதல்" என்ற கோட்பாடு இந்திய தத்துவ உலகிற்கு
கிடைக்கிறது. இதைத்தான் பல்வேறு "அவதாரங்கள்" சுட்டுகின்றன. இறைவன் கிடைக்கக் கூடியவான இருக்க வேண்டும்.சளைக்க வைப்பவனாக இருக்கக் கூடாது என்பது ஆழ்வார்கள் துணிபு.

முக்கியமாக, வேறு எந்த மொழியிலும் இல்லாத அளவில் தமிழில் இலக்கியமும், ஆன்மீகமும் ஒன்றாகக் கலந்துள்ளன. பக்தி இலக்கியம் தொட்ட உச்சியைத்தமிழ் இன்னும் தொடவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இந்தநூற்றாண்டில் இந்த வழியில் கேட்கும் ஒரே குரல் பாரதியினுடையது. அவனுக்குப்பின் யாரும் இவ்வழியில் செல்ல
வில்லை. பக்திப் பாடல்கள் என்று இன்று கேட்கும் பாடல்கள் உண்மையில் பக்தியின் அர்த்தம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாத பாடல்களாக இருப்பது கேட்டால் புரியும். இறைவனுக்கு நாலு போற்றி சொல்லும் தோத்திரங்கள் அவை. அதுவல்ல பக்தி.

திண்ணன்வீடு முதல்முழுதுமாய்,
எண்ணின்மீதிய னெம்பெருமான்,
மண்ணும்விண்ணுமெல்லா முடனுண்ட,
நம்கண்ணன் கண்ணல்ல தில்லையோர்க்கண்ணே.
(திருவாய் மொழி 2.2.1 )

என்று இருக்க வேண்டும். பக்தி என்பதும் ஒரு நோக்கு. உலகில் உறையும் இறையின் வெளிப்பாடு கண்டு மெய் சிலிர்க்க வேண்டும். நாவுக்கரசரைப் பாருங்கள். இரண்டு யானைகள் கூடும் சங்கமத்தைப் பார்க்கும் காலையும் அவருக்கு சிவ சக்தி ஞாபகம் வருகிறது.

மாதர் பிறைக்கண்ணியானை மலையான் மகளொடும் பாடி
போதொடு நீர்சுமந் தேத்திப் புகுவார் அவர் பின் புகுவேன்
யாதுஞ் சுவடு படாமல் ஐயாறடைகின்ற போதுகாதன் மடப்பிடி
யோடும் களிறு வருவன கண்டேன்
கண்டேன் அவர் திருப்பாதம் கண்டறியாதன கண்டேன்!

இதுதான் பக்தி. காமம், செக்ஸ், அது, இதுவென்று விதண்டாவாதம் செய்து கொண்டு இருக்கக்கூடாது!



இன்றைய தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் ஒருவகையான, செயற்கையாக ஏற்படுத்திக் கொண்ட வறட்சி தெரிகிறது. பகுத்தறிவு என்ற ஒரு போர்வையில் நம் பக்தி இலக்கியங்கள் புறம் தள்ளப் பட்டுள்ளன. தமிழர்களை விழிக்கச் செய்ததில் பெரியாருக்கு பெரும் பங்கு உண்டு. அதை மறுப்பதற்கு இல்லை. அதே சமயம் அவர் கிண்டல் அடித்தது போல் "தமிழ் காட்டுமிராண்டிகளின் மொழி" என்று சொல்லும் அளவிற்கு அதை வரண்டு போக வைத்ததில் தமிழர்களுக்கு பெரும் பங்கு உண்டு. அதன் செழுமையை முழுவதும் உணராமல், இங்கொன்று அங்கொன்று என்று நுனிப்புல் மேய்ந்து வரண்டு போயினர். ஆங்கில மோகம் வந்த பிறகு"மெல்லத் தமிழ் இனிச் சாகும்" என்று புலம்பும்
அளவிற்கு தமிழைத் தமிழர்கள் இட்டுச் சென்று விட்டனர். இதை நன்கு உணர்ந்துதான் கலைஞர் ஒரு பேட்டியில் சொன்னார், தனக்கு ஆழ்வார்களின் இலக்கியச் செழுமையில் பெரும் மதிப்பு உண்டு என்று. சமயம் என்ற கருத்தில் வேறு பட்டாலும் இலக்கியம் என்று வரும் போது நல்ல தமிழரான கலைஞரால் ஆழ்வார்களை ஒதுக்க முடியவில்லை.
இந்தப் பார்வையாவது நமக்குவேண்டும்.

இலக்கியத்திற்கும் ஆன்மீகத்திற்குமுள்ள உறவை ஒரு திருவாய் மொழிப் பாடல் சொல்கிறது:

செங்சொற் கவிகாள்! உயிர்காத்தாட் செய்ம்மின் திருமா லிருஞ்சோலை
வஞ்சக் கள்வன் மாமாயன் மாயக் கவியாய் வந்து,
என்நெஞ்சு முயிரும் உள்கலந்து நின்றார் அறியா வண்ணம்
என்நெஞ்சு முயிரும் அவை உண்டு தானே யாகி, நிறைந்தானே.
10.7.1"



"செவ்விய சொற்களையுடைய புலவர்களே! உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு கவிபாடுக. திருமாலிருஞ்சோலை வஞ்சக் கள்வனும், மாமாயனுமான எம்பெருமான் (ஆழ்வாரே! உம்மைக்கொண்டு கவி பாடுவித்துக் கொள்ளப் பாராநின்றேன் என்று) ஒரு மாயம் செய்து வந்து, என் மனத்தினுள்ளும் உயிரினுள்ளும் ஒரு நீராகக் கலந்து, நிற்கின்ற பெரிய பிராட்டியார் முதலாயினாரும் அறியாத படி, என் மனத்தையும் உயிரையும் அனுபவித்து, என்னைக் காண இடமின்றித் தானேயாகி நிறைந்தவன் ஆனான். ஆதலால், உயிர் காத்து ஆட்செய்ம்மின்!"

கவி செய்கின்ற பாவனையில் இறைவன் உட்புக நடக்கும் காரியத்தை திருமூலரும் பெருமையுடன்சொல்கிறார்:

"என்னை நன்றாக இறைவன் படைத்தனன்
தன்னை நன்றாக தமிழ் செய்யுமாறே!"

நம்மாழ்வார் ஊனுடம்பு பாழ் என்று சமணர்கள் போல் ஒதுக்கச் சொல்லவில்லை. "இத்தலைஉண்டானால் அன்றோ அத்தலைக்கு மங்களாசாசனம் செய்யவாவது?" (ஈடு) என்று உயிரைகாக்கச் சொல்கிறார். இதையே வேறு வார்த்தைகளில் திருமூலரும் சொல்கிறார்.

உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊனுடம்பு ஆலயம்
வள்ளற் பிரானார்க்கு வாய் கோபுர வாசல்
தெள்ளத் தெளிவார்க்குச் சீவன் சிவலிங்கம்
கள்ளப் புலனைந்தும் காளா மணிவிளக்கே
(1823)

ஆழ்வார்கள் சங்க காலக் கவி மரபின் தொடர்ச்சி என்பது அவர்கள் கவி செய்யும் பாங்கிலிருந்து தெரிகிறது. மாயக் கவியாய் வந்து என்பதற்கு வியாக்கானம் "கவி என்ற காரணத்தை இட்டுக்கொண்டு வந்தான்; காதலி இருக்குமிடத்தில் "தண்ணீர்" என்று புகுமாறு போலே" என்பது. அவர்கள் சுட்டும் கலித்தொகைச் செய்யுள் இதோ!

அன்னையும் யானும் இருந்தேமா, "இல்லிரே!
உண்ணுநீர் வேட்டேன்" என வந்தாற்
கன்னைஅடர் பொற் சிரகத்தால் வாக்கிச் "சுடரிழாய்!
உண்ணுநீர் ஊட்டிவா" என்றாள்; எனயானும்
தன்னை அறியாது சென்றேன்; மற்றென்னைவளை
முன் கை பற்றி நலியத் தெருமந்திட்டு
"அன்னாய் இவன் ஒருவன் செய்ததுகாண்! என்றேனா?
(செய்.51)

இனி கவி செய்யும் போது நம் பாரம்பரியம் நினைவுக்கு வரும்தானே!

மடல் 051: தமிழ் நயமும், மெய்ப் பொருளும்

First published on: 26 Feb. 1999

தெய்வ வடிவங்கள் உருவகமா? என்ற தலைப்பில் முனைவர் லோகநாதன் ஒரு கடிதம் எழுதி அதில் சில சுவாரசியமான கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளார். பொது நலன் கருதி அக்கேள்விகளுக்கு இம்மடலில் பதில் தர விழைகிறேன். அவரது கேள்விகள் உருவகம் என்பதை நாம் எப்படிப் புரிந்து கொள்கிறோம் என்பதில் ஆரம்பிக்கிறது. அவர் உருவகம் என்தற்கு கீழ் கண்டவாறு விளக்கம் தருகிறார்:
"உருவகம் என்றால், தான் எழுதும் கவிக்கு அழகு சேர்க்கும் வகையில் அமைகின்ற, அவன் மனத்திலிருந்நு எழுகின்ற ஓர் கற்பனை அல்லது கற்பிதம் எனப்படும்."
இதை இப்படித்தான் பொருள் கொள்ள முடியுமாவெனப் பார்ப்போம். அவரது புரிதலின் படி இது அவரது அடுத்த கேள்விகளுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. அதாவது,

"ஆக உள்ளப்படியே மரம் செடி கொடிகள் போல ஆனால் கண்களுக்குப் புலப்படாது மறையாகவே நிற்கும் மெய் பொருட்களல்ல தெய்வங்கள் என்று படும். இதனால் எல்லா தெய்வ வடிவங்களும் கற்பிதங்களே என்று மாயாவாத வேதாந்த பரமான ஓர் கருத்தினைச் சொல்லி இருக்கின்றீர்கள் என்று நினைக்கின்றேன்."

"எவனாவது தனது கற்பிதங்களையே தொழுவானா? கோயில் எடுத்து கும்பிடுவானா? பற் பல தவங்கள் செய்து தரிசனம் பெற முயல்வானா?" ஆக இவரது கேள்விகள் இலக்கியம், தத்துவம் மற்றும் வழிபாட்டு முறைகளைத் தொட்டுச் செல்கின்றன.

எனவே உருவகம் என்றால் என்ன? அதை எப்படி நாம் புரிந்து கொள்கிறோம், உருவகம் ஒரு கற்பிதமா? உருவகத்திற்கும் மெய் பொருளுக்கும் உள்ள உறவு என்ன? உருவகம் ஒருவேதாந்த மாயாவாதமா? இறைமையை உருவகமாகப் பார்ப்பதால் நம் தொன்மையான ஆன்மீக வழிகளையக் கேலிக்குள்ளாக்குகிறோமா? என இனி ஆய்வோம்.

உருவகம் எவ்வாறு நம் சாதாரண வாழ்வில் பயன் படுகிறது என்பதிலிருந்து ஆரம்பிப்போம்.

ஒன்றைப் போல் ஒன்று என்று சொல்லும் போது அது உவமை அணி ஆகிறது. உதாரணம்,கொடி போல் இடை, பச்சை மா மலை போல் மேனி. இவை உவமைகள். ஆனால் "இது"தான் "அது" என்னும் போது உருவக அணியாகிறது. உதாரணம், விடுதலைப் "புலிகள்", "ஐயோ! அவரைப் பற்றி அப்படிச் சொல்லாதீர்கள்! அவர் பத்திரை மாத்து தங்கம்!"

இங்கு ஒரு தேசத்தின் விடுதலைக்காக போராடும் போராளிகள் "புலிகள்" என்று அழைக்கப் படுகின்றனர். இது கற்பிதம் என்று சொல்லலாம், இதை வெறும் வார்த்தைகளாகப் பார்த்தால். ஆனால், இந்த உருவகம் நம்முள் ஏற்படத்தும் தாக்கமோ வேறு விதமாக இருக்கிறது. பாய்ந்து வரும் புலி போல் தாக்கும், வெறி கொண்ட வீரன் நம் கண் முன் தோன்றுகிறான். உருவகம் பொய் என்றால் இக்காட்சி நமக்குத் தோன்றாது. ஒருவரைத் "தங்கம்" என்னும் போது அவரது உயர்வு, நாணயம், பண்பு உடனே நமக்குப் புரிகிறது. இதுதான், உருவகம் நம் மனத்துள் செய்யும் செயல். (வைரமுத்து பாட்டுக்கு பெண்களை "குட்டித் தீவே! 50 கிலோ தாஜ் மகாலே!" என்று உருவகப் படுத்தப் போய் இவ்வுருகங்களை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது என்று ஒரு சரடு இணையத்தில் போனது பலருக்கு ஞாபகம் இருக்கலாம்!)

எனவே உருவகம் என்பதை "ஒன்றைச் சொல்ல, ஒன்று வருவது" என்று கொள்ளலாம்.இந்த முறையை மீண்டும், மீண்டும் மெய் ஞானிகள் பயன் படுத்தி இருக்கின்றனர். ஏன்?

மெஞ்ஞானிகளில் பலர் நல்ல கவிஞர்களாக இருந்ததால்தான்! அருள் பெற்ற பின் சும்மா, "சிவனே" என்றிறாமல் இவர்கள்,

யான் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்
வான்பற்றி நின்ற மறை பொருள் சொல்லிடின்
ஊன் பற்றி நின்ற உணர்வுறு மந்திரம்
தான் பற்றப் பற்றத் தலைப்படும்தானே


(திருமந்திரம்)

என்னும் நல்லெண்ணத்தால் கவி செய்யப் புறப்படுகின்றனர். ஞானி என்றாலும் அவன்கவி அல்லவோ, எழுத ஆரம்பித்தவுடன் அவன் கவி உள்ளம் செயல் படத் தோன்றுகிறது. வடலூர் வள்ளலார் பெரும் அருளாலர். அவர் செய்வித்த திருஅருட்பாவைக் கேளுங்கள்.கவியும், ஞானியும், தமிழும், மெய்பொருளும் "கறந்த பால் கன்னலொடு நெய் கலந்தால் போல" கலந்து நிற்பதை!

கோடையிலே இளைப்பாற்றி கொள்ளும்
வகை கிடைத்த குளிர் தருவே! தரு நிழலே நிழல் கனிந்த கனியே!
ஓடையிலே ஊறுகின்ற தீஞ்சுவைத் தண்ணீரே!
உகந்த தண்ணீர் இடை மலர்ந்த சுகந்த மண மலரே!
மேடையிலே வீசுகின்ற மெல்லிய பூங்காற்றே!
மென் காற்றில் விளை சுகமே, சுகத்தில் உறும் பயனே!
ஆடையிலே எனை மணந்த மணவாளா!
பொதுவில் ஆடுகின்ற அரசே! என் அலங்கள் அணிந்தருளே!

(திருஅருட்பா-409 திருக்கோயில் வழிபாடு)

எத்தனை உருவகங்கள்! தருவே! நிழலே! கனியே! மலரே! பூங்காற்றே! அத்தனையும் உருவகங்கள்! மதுரை சங்கத்தாருக்கு பரதத்துவத்தை உணர்த்த நம்மாழ்வார் செய்வித்த பாடலிலும் "தரு" என்ற உருவகத்தைப் பயன் படுத்துகிறார்:

வார்த்தைகளுக்குள் இறை அனுபவத்தை அடைக்க முடியாத போது கவி உருவகத்திற்கு தாவுகிறான். நம்மாழ்வார் படும் பாட்டைப் பாருங்கள்!

பாலென்கோ? நான்கு வேதப்
பயனென்கோ? சமய நீதி
நூலென்கோ? நுடங்கு கேள்வி
இசையென்கோ? இவற்றுள் நல்ல
மேலென்கோ? வினையின் மிக்க
பயனென்கோ? கண்ணன் என்கோ?
மாலென்கோ? மாயன் என்கோ?
வானவர் ஆதியையே!

(திருவாய்மொழி 3.4.6)

"யாழின் இசையே! அமுதே! அறிவின் பயனே! அரிஏறே!

(திருவாய் மொழி 5.8.6)

அத்தனையும் உருவகங்கள்! மாலும், கண்ணனும், மாயனும் கூட உருவகங்கள்தான்!

இப்படிச் சொல்வதால் இது மாயாவாதம் ஆகுமா? கடவுளை மரம், தண்ணீர், பூ, பால் என்று உருவகப்படத்துவதால் சிறுமைப் பட்டு போகுமா? இங்குதான் மனிதனின் "anthropomorphic view" வருகிறது. மனிதன், தேவர்கள், கடவுளர் மேல், மற்றவை கீழ் என்று யார் தீர்ப்பு சொல்வது? மரமும், மணமும் சிறுமையானதோ? யார் உசத்தி, யார் தாழ்ச்சி என்று யார் சொல்வது? அது அரசியல் நடு நிலமை கொள்ளுமோ? இதை மிக உணர்ந்துதான் நம் மெஞ்ஞானிகள் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் இறையின் வெளிப்பாடாகவே கண்டனர்.

பகலும் இரவும் தானேயாய்ப்
பாரும் விண்ணும் தானேயாய்
நிகரில் சுடராய் இருளாகி நின்றார்!


(பெரிய திருமொழி 7.5.5)

உண்ணும் சோறு, பருகும் நீர், தின்னும் வெற்றிலை கூட கண்ணன் எம்பெருமான் என்று சொல்பவர் நம்மாழ்வார் (6.7.1). அப்படியிருக்கும் போது எங்கிருந்து வருகிறது மாயாவாதம்? ஆழ்வார்கள் ஒரு இடத்திலாவது நமது வாழ்வைப் பொய் என்றனரா?

பொலிக, பொலிக, பொலிக
போயிற்று வல்லுயிர்ச் சாபம்!
நலியும் நரகமும் நைந்த
நமனுக்கு இங்கு யாதொன்றும் இல்லை
!


(திருவாய்மொழி 5.2.1)

என்றுதான் சொல்லிப் போயினர்.

எங்கே, வாழ்வு மாயை என்று மயங்கி விடுவானோ எனப் பயந்து,

"வருந்தா திரு,நீ மட நெஞ்சே!
நம்மேல் வினைகள் வாரா!"


(பெரிய திருமொழி 8.6.6)
என்றும்,

"வாழி மனமே கைவிடேல்
உடலும் உயிரும் மங்க ஒட்டே
"

(திருவாய் மொழி 10.7.9)

என்றும் சொல்கின்றனர் ஆழ்வார்கள். எனவே இங்கு மாயாவாதம் வரவில்லை.

கடவுள் உருவகம் என்பதற்கான நல்ல சான்று நம் புராணங்களில் காணக் கிடைக்கிறது. இறை அளப்பரியது என்று ஞானிகள் உணர்ந்தனர். அதைப் புராணக் கதைகளாக்கும் போது சைவர்களும், சாக்தர்களும், வைணவர்களும் குசும்பு செய்கின்றனர். இறையின் அடியும் முடியும் காணத் தலைப்பிட்டு, காணாமல் சளைத்த கதைக்கு பல versions இருக்கின்றன. பெரியாழ்வார் versionப் பார்ப்போம்:

இந்திரனோடு பிரமன்
ஈசன் இமையவரெல்லாம்
மந்திர மாமலர் கொண்டு
மறைந்து உவராய் வந்து நின்றார்!
சந்திரன் மாளிகை சேரும்
சதுரர்கள் வெள்ளறை நின்றாய்
அந்தியம் போதிது வாகும்
அழகனே! காப்பிட வாராய்!

(பெரியாழ்வார் திருமொழி 2.8.1)

அதாவது மாமலர் காண இந்திரன், பிரமன், ஈசன் போன்றோர் முயன்று தோற்றனர் என்கிறார். திருமூலர் விடுவாரா?

அடிமுடி காண்பார் அயன்மால் இருவர்
படிகண்டிலர் மீண்டும் பார்மிசைக் கூடி
அடி கண்டிலேன் என்று அச்சுதன் சொல்ல
முடிகண்டேன் என்று அயன் பொய்மொழிந்தானே!

என்கிறார். பராத்பரா! பரமேஸ்வரா! பாட்டு ஞாபகம் இருக்கிறதா? "அரி, அயனும்காணா பரமஜோதி! ஆதி, அந்தம் இல்லா பழம் அனாதி!" நம்ம சாக்தர்கள் விடுவார்களா? அவர்களும் ஒரு கதை வைத்திருக்கிறார்கள். மும்மூர்த்திகளுமே தேவியின் அடி, முடி தேடுவதாக.

பரதத்துவத்தை பாண்டியன் சபையில் நிறுவிய பெரியாழ்வார் சொல்வது சரியா?இல்லை, சைவ சித்தாந்தத்தின் பரம குருவான திருமூலர் சொல்வது சரியா?இல்லை பரம பாகவதர்களான சாக்தர்கள் சொல்வது சரியா? எல்லோரும் ஞானிகளே! எல்லோர் சொல்வதும் சரியே! எப்படி? மால், அயன், சிவன் எல்லாம் உருவகங்கள்தான். இதைப் பின்வரும் திருவாய்மொழிப் பாடல் சொல்லும்:

துக்கமில் ஞானச் சுடரொளி மூர்த்தி
துழாயலங் கல்பெருமான்
மிக்கபல் மாயங்களால்விகிர் தம் செய்து
வேண்டும் உருவுகொண்டு
நக்கபிரானே டயன்முத லாகஎல்
லாரும் எவையும் தன்னுள்
ஒக்க ஒடுக்க விழுங்கவல்லானைப்பெற்
றொன்றும் தளர்விலனே!


(திருவாய்மொழி 3. 10.9)

காலம், வெளி கடந்து பரந்து நிற்கும் பரம் பொருளை காலம்-வெளி பரிமாணத்தில் தருசிக்க முயலும் போது உருவகங்கள் உதவுகின்றன.

உருவகங்கள் பொய் இல்லை என்று பார்த்தோம். "கன்னல் இனிய பிரானே! நாரணா!"என்று சொல்லும் போது சொல்லொணாப் பரிவும் பக்தியும் தானாக உள்ளத்துள் ஊறித் ததும்புகின்றன. ஒவ்வொரு உருவகங்களுக்கும் இத்தகைய சக்திகள் உண்டு."சுற்றி நில்லாதே! பகையே! துள்ளி வருகுது வேல்!" என்னும் போது முருகனின் அளப்பரிய காக்கும் சக்தி நம்மைக் காப்பதாய் உணர்கிறோம். "அன்பும்,சிவனும் வேறென்பர் அறிவிலார்" என்று திருமூலர் சொல்வது போல் உருவகத்தை சரியாகப் புரிந்து கொள்ளாமல் சண்டை போடுபவர்களை என்ன செய்வது?

அன்புருகும் திருவாசகர் கூட ஒரு சமயத்தில் சளைத்திருப்பது "முக்தி நெறிஅறியாத மூர்க்கரோடு முயல்வேனே!" என்ற பாசுரத்தால் அறியலாம். நம்மாழ்வாரும் "சொன்னால் விரோதம் இது! ஆனாலும் சொல்லுவேன்" என்று சொல்கிறார்.

இம்மாதிரிக் கதை விவிலியத்தில் கூட உண்டு. ஏசுவின் சீடர்கள் ஒருநாள்அவரிடம் வந்து, "ஐயா! பரம பிதாவின் அருளாட்சி பூலோகத்தில் வரும் என்று சொல்கிறார்களே அது எப்போது வரும்?" என்று கேட்கின்றனர். அதற்கு ஏசு,"பரமனின் ஆட்சி நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. மூடர்காள்! உங்களுக்குபார்க்கத் தெரியவில்லை!" என்றாராம்.
உருவகம் என்பது ஒரு "world view". மிகவும் ஜனநாயகமான பார்வை இது. முழுமையான பார்வையும் கூட. இப்பார்வை இல்லாத போதுதான் கடவுளின் பெயரால் நாம் சக மனிதனைக் கொடுமை செய்கிறோம்.

Metaphor என்ற ஆங்கில பதத்திற்கு திரு.லோகநாதன் "உவமானதீதம்" என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவதாக அறிகிறேன். உவமானத்தின் அதீதம் என்ற சொல் அழகாகவே உள்ளது. ஆனாலும், உவமானம் என்பதற்கு"ஒன்றுக்கு ஒப்புமை காட்ட எடுத்துக் கொண்ட பொருள்" என்று சொல்லி "மீன்போன்ற கண்" என்று உதாரணம் காட்டுகிறது, கிரியாவின் தற்காலத் தமிழ் அகராதி.

அதற்குப் பதில் இறை வடிவங்களை "உருவகத்தின் அதீதம்" என்று கொள்ளலாம்தானே?

மடல் 052: உறங்குவது போலும் சாக்காடு

Date of publication: 4 March 1999

துக்கம் என்பது மனித வாழ்வில் முழுமையாய் விரவி நிற்கிறது. துக்கம் என்ற கடலில் இன்பம் என்பது திட்டுத் திட்டாய், சின்னத் தீவாய் தெரிகிறது. அதுதான் உண்மை. அதனால்தான் இந்தத் துக்கம் அறுப்பது என்பது பெரிய மெய்யியல்த் தேடலாய் நிற்கின்றது. துக்கத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்காத சமயம் இல்லை. துக்கம் இல்லையேல் ஒரு வகையில் தேடுதலே இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். துக்கத்தில் உழலும் ஒருவன்/ள் முன் தத்துவம் பேசுவது சரியில்லைதான். எடுத்துக்கொள்ளும் மனம் வரும் வரை மெளனமாய் உடன் இருப்பதுதான் சாலச் சிறந்தது.ஆனால் தத்துவமின்றி துக்கத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாது. துக்கம் நிறைந்த வாழ்வில்தான் அதற்கான மருந்தும் இருக்கிறது. வாழ்வைக் கண்ணுரும் போதுநம் துக்கம் தணிய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

துக்கத்தின் அருகில் இருக்கும் வரைதான் அதன் தாக்கம் அதிகமாய் இருக்கிறது. துக்கத்திலிருந்து விலக தத்துவம் உதவுகிறது. "துக்கமே இல்லாத ஒரே ஆள்" கடவுள்தான் (துக்கமில் சுடரொளி) என்கிறார் நம்மாழ்வார் . எனவே துக்கப்படும் ஒருவருக்கு, இன்னொரு துக்கத்தை அனுபவித்தவர் ஆறுதல் சொல்வது மனித வழக்கம். "இரு கோடுகள்" தத்துவம் போல் பெரிய துன்பத்தைப் பற்றிக் கேள்விப் படும் போது நம் துக்கம் சில சமயம் சின்னதாகிப் போகிறது. நம் வீட்டில் இருக்கும் போது நாம்தான் பெரிய ஆள்! வெளியே வரும் போது இந்த ஆட்டம் கொஞ்சம் அடங்குகிறது, நாட்டை விட்டே வெளியேறும் போது நாம் பெட்டிப் பாம்பாய் அடங்கிவிடுகிறோம். விலக, விலகத்தான் உண்மைப் புரிதல் வருகிறது.

வள்ளுவர் எல்லாவற்றையும் சிந்தித்தவர். நெய்யும் தறியில் விழும் ஒவ்வொருஅடிக்கும் உதிருமாம் ஒரு சொல். இவர் சொல்கிறார்:

நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்
பெருமை உடைத்து உலகு
(குறள் 336)

நேத்திக்கு இருந்தவன் இன்னக்கி இல்ல, பாரு! என்ற நடைமுறை வழக்கைக் கையாளுகிறார். அதோடு நின்றிருந்தால் அது வள்ளுவம் அல்ல. ஆனால், அப்படி இருப்பதுதான் உலகிற்கு பெருமையாம்! ஈவு இரக்கமில்லாமல் சொல்வது போலில்லை? ஆனால் அன்பு பற்றி அதிகாரம் எழுதிய வள்ளுவன் அப்படிச் செய்வானா? இல்லை. அவன் நம்மை துக்கத்தை விட்டு விலகி, ஒரு சாட்டிலைட் பார்வை பார்க்கச் சொல்கிறான். உலகின் அழகே இந்த பிறப்பு-இறப்பு என்ற நிகழ்வில்தான் இருக்கிறது. உலகில் பிறக்கும் ஒன்று அழிவதுதான் விதி. அவ்விதிதான் உலகை பெருமை அடையச் செய்கிறது. வேறு எந்த உலகிலாவது இறப்பு இன்றி இருக்கிறதோ? அது இயற்பியல் விதியை (second law of thermodynamics) மீறுவதாக ஆகாதோ? வாழ்வு என்பதை அறிவியல் பூர்வமாக விளக்க முற்பட்டால் இந்த இரண்டாவது thermodynamics விதிக்கு கொஞ்ச காலம் "தண்ணி காட்டுவதுதான்" வாழ்வு என்று சொல்ல வேண்டிவரும். இந்த கொஞ்ச கால தண்ணி காட்டலில் விழிப்புற்று வாழ்வின் நியதியைப் புரிந்து கொள்பவன் ஞானி. அந்தப் புரிதல் அவனுக்கு அமரத்தன்மையை அளிக்கிறது. அவன் இந்த துக்கத்திலிந்து மீள்ந்து உலகை இயக்கும் பிரம்மாண்ட சக்திகளைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள முற்படுகிறான். அந்தத் தேடுதலில் அவன் வாழ்வு பொருள் நிறைந்ததாய் மாறுகிறது. பிரபஞ்சத்தின் பெரு வாழ்வின் முன், மனித வாழ்வு மிகச் சிறியது. ஒரு கண் சிமிட்டல் போல். அவ்வளவுதான். அதனால் இருக்கும் வாழ்வையாவது இன்பமுடையாதாய் ஆக்க வேண்டும். அதற்கு தத்துவம் உதவுகிறது.

இறப்பு நிகழவில்லையெனில் உலகம் தாத்தா/பாட்டி களால் நிரம்பி வழியும்.இந்த மாதிரி ஒரு காட்சியை திருமங்கையாழ்வார் காட்டுகிறார்.

முதுகுபற்றிக்கைத்த லத்தால் முன்னொருகோலூன்றி,
விதிர்விதிர்த்துக்கண்சு ழன்று மேற்கிளைகொண்டிருமி,
"இதுவென்னப்பர் மூத்தவா" றென்று இளையவரேசாமுன்,
மதுவுண்வண்டுபண்கள் பாடும் வதரிவணங்குதுமே.
(1.3.2)


முதுமை மிகவும் கொடியது. அதுவும் நோய்ப்படும் முதுமை அதனினும் கொடியது."கொடியது என்ன?" என்று கேட்ட கந்தக் கடவுளுக்கு பதில் சொன்ன ஒளவைக்கிழவி "இளமையில் வறுமை" கொடியது என்கிறாள். அதுவும் சரிதான். வாழும்வாழ்வு வறுமையில் போய் விட்டால், பின் இருந்தென்ன, போய் என்ன?இதைத்தான் "கொள்ள, கொள்ள குறையாத இன்னல்கள்" என்று பெரியதிருமொழி சொல்கிறது.

கொள்ளக் குறையாத இடும்பைக் குழியில்,
தள்ளி புகப்பெய்தி கொல்லென் றதற்கஞ்சி,
வெள்ளத் திடைப்பட்ட நரியினம் போலே,
உள்ளம் துளங்காநிற்பன் ஊழி முதல்வா.
(11.8.5)



அவர் கையாளும் உவமானங்களைப் பாருங்கள். வேடனின் கைக்கு அஞ்சிஓடி வரும் நரி வெள்ளத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டால்? விழி பிதுங்கி, மரணஅவஸ்தைப் படும் அந்த ஜீவனின் துயரை நினைத்துப் பாருங்கள். அப்படித் தாம்துக்கப் படுவதாகச் சொல்கிறார் ஆழ்வார். எனவே துக்கமில்லாத வாழ்வென்பது காண்தற்கரியதாக இருக்கிறது. எனவே துக்கத்தை எப்படி கையாள்வது என்று தெரிந்து கொள்வது இங்கு பயன்அளிக்கும். இன்பமும், துன்பமும் நாம் செய்யும் வினைகளால் வருபவை(தீதும், நன்றும் பிறர்தர வாரா!- கணியன் பூங்குன்றனார்). இன்பத்தை ஏற்கும் நாம் துன்பத்தை ஒதுக்கப் பார்க்கிறோம். அந்த நோக்கை விட்டு,துன்பம் நமக்களிக்கும் பாடம் எனக் கொண்டால் துன்பத்துடன் கற்றல் நடக்கிறது. இதுவெல்லாம் ஈசன் செய்யும் விளையாட்டு என்கிறார் நம்மாழ்வார்.

துன்பமும் இன்பமு மாகிய செய்வினை
யாய் உலகங்களுமாய்,
இன்பமில் வெந்நர காகி இனியநல்
வான் சுவர்க் கங்களுமாய்,
மன்பல் லுயிர்களு மாகிப் பலபல
மாய மயக்குகளால்,
இன்புரும் இவ்விளை யாட்டுடை யானைப்பெற்
றேதும் அல்லல் இலனே.


(திருவாய் மொழி 3.10.7)

இதே வார்த்தை ஆக்கத்தை நம்மாழ்வாரின் பரம இரசிகனான கம்பனும் கையாள்கிறான்.

உலகம் யாவையும் தாமுள வாக்கலும்
நிலை நிறுத்தலும் நீக்கலும் நீங்கலா
அலகிலா விளையாட்டு உடையார்
தலைவர் அன்னவர்க்கு சரண் நாங்களே


எனவே துன்பம் தருவது போல் தந்து, தனது சொரூபத்தைக் காட்டி நம்மை ஆட்கொள்கிறான் இறைவன் என்று சொல்கிறார் நம்மாழ்வார். நம்மை "ஆட் கொள்வது" என்பதை நாம் எப்படி வாழ்வைப் புரிந்து கொண்டு மேலான தத்துவங்களை அறிந்து கொள்கிறோம் என்று அர்த்தம் பண்ணிக் கொள்ளவேண்டும். இதை நேரடியாகக் காட்டி மனிதருக்கு அருளவே இறைவன் அருளாரர்களை அனுப்பியும், போதாத குறைக்கு தானும் தோன்றியும் அருளுவதாக இந்தியர்கள் நம்புகிறார்கள்.

துயரில் சுடரொளி தன்னுடைச் சோதி நின்
ற வண்ணம் நிற்கவே,
துயரில் மலியும் மனிசர் பிறவியில்
தோன்றிக்கண் காணவந்து,
துயரங்கள் செய்து தன் தெய்வ நிலையுல
கில்புக வுய்க்குமம்மான்
துயரமில் சீர்க்கண்ணன் மாயன் புகழ்துற்ற
யானோர்து ன்பமிலனே.

(திருவாய் மொழி 3.10.6)


நமக்கு உற்றாரை இழப்பது என்பது ஒரு கொடுமை. பின் நம் சாவை நினைத்துபயப்படுவது என்பது அடுத்த கொடுமை. ஆக இப்படி இடர் தரும் பெரும் பையாகத் தாயின் கருப்பை இருப்பதாக ஒரு ஆழ்வார் குற்றம் சாட்டுகிறார். வாழ்வு என்பது பெரும் "இடர் சுழியாக" இருக்கிறது என்கிறார் திருமழிசைப் பிரான். இந்தச் சுழியில் கவிழும் ஓட்டையுடைய நாவாய் (படகு) போல் உள்ள வாழ்விற்கு நற்கதியாக வருவது பக்தி (பத்தி) என்கிறார் இவர். வாழ்வும்-சாவும் அவன்பாடு என்று திட பக்தி கொண்டோரை துக்கம் அணுகாது என்பது ஆழ்வார்களின் துணிபு.

பிறப்பினோடு பேரிடர்ச் சுழிக்கண்நின்றும் நீங்குமஃது,
இறப்பவைத்த ஞானநீச ரைக்கரைக்கொ டேற்றுமா,
பெறற்கரிய நின்னபாத பத்தியான பாசனம்,
பெறற்கரிய மாயனே. எனக்குநல்க வேண்டுமே.

(திருச்சந்த விருத்தம் 100).

வைணவம் சொல்கிறது,

ஆள்கின்றான் ஆழியான்! நமக்கு எதற்குக் குறை? மீள்தல்இல்லாத இப்பிறவித் துயர் களைய வரும் வாள்கெண்டை மீன் போன்ற கண்ணுடையநப்பின்னை கேள்வனின் தாள் கண்டு கொண்ட பின், நமக்கு என்ன குறை?

ஆள்கின்றா னாழியான் ஆரால் குறைவுடையம்?
மீள்கின்ற தில்லைப் பிறவித் துயர்கடிந்தோம்,
வாள்கெண்டையொண்கண் மடப்பின்னை தன் கேள்வன்,
தாள்கண்டு கொண்டு என் தலைமேல் புனைந்தேனே.


(திருவாய் மொழி 10.4.3)


சரணாகதி என்பது மனதிற்கு ஆறுதல் தரும் ஒரு மருந்து. நம்மால் ஒன்றும்செய்ய முடியாத போது இறைவனின் பாதத்தில் விழுவது எவ்வளவு ஆறுதல் அளிக்கக் கூடியது! எப்படி நம் மீது கருணை உடைய தாயிடம் அவள் அடித்தாலும், கொஞ்சினாலும் ஒண்டிக்கொள்கிறோமே அதுபோல் நாம் இடர்படும் போதும், மகிழ்வுறும் போதும் இறைச் சிந்தனையுடன் இருப்பது நமக்கு இடர் இல்லாப் பெருவாழ்வை அளிக்கிறது.

மடல் 053: ஆலிலை மேல் ஒரு பாலகன்



Date of publication: 11 March 1999

அது ஒரு மகப்பேறு மருத்துவ மனை. நண்பன் மருத்துவன். புதிய வரவை உலகம் காணும் இடம். குழந்தை பிறப்பது என்பது சாதாரணமான விஷயமில்லை. குழந்தை உருவாவது கூட சாதாரண விஷயமில்லை என்பது திருமந்திரம் படித்தவர்களுக்குத் தெரியும். அண்டத்தில் சக்தி என்பது அழிவதில்லை. ஒன்றிலிருந்து ஒன்றாக மாறுகிறது. அதன் உச்ச படிமம்தான் குழந்தை. குழந்தை தன் மென்மையால், தன் கள்ளமில்லாத் தன்மையால், அண்டி இருக்கும் தகைவால், ஒரு சின்ன புன்னகையால் உலகை வசியம் செய்து விடுகிறது. கோபக்கார விச்வாமித்திரர்கள் கூட குழந்தையைக் கண்டால் மெல்லிய புன்னகையாவது விடாமல் போவது கடினம்.

குழந்தை தாயின் மடியில் கிடப்பதும், தாய் உச்சி முகர்வதும், குழந்தை முலைப்பாலுக்கு அலைவதும் காணக்கிடைக்காத காட்சிகள். அந்த வாத்சல்யம் மனதை நெகிழ வைக்கக் கூடியது. பிறந்த குழந்தைக்கு வாயைச் சப்பி பால் குடிக்க எப்படித் தெரிகிறது என்பது பிரம்ம இரகசியம். அன்றும் இப்படித்தான்,அந்தக் குழந்தை முலையெல்லாம் தடவி, வாயை விரித்துக் கொண்டு நின்றது. கண் முன்னே பறவைகள் உணயூட்டும் காட்சி ஞாபகத்திற்கு வந்தது. சின்னப்பறவை குய்யோ, முறையோ என்று கீச்சிட்டிக் கொண்டு, வாயை, வாயைத் திறக்க தாய் அலகால் ஊட்டும் காட்சி. வாயைக் கிழித்து விடுமோ என்று சில நேரம் நமக்கு பயம் வருவதுண்டு. ஆனால் குத்தாமல், வாயைக் கிழிக்காமல்தான் தாய் பறவை குஞ்சிற்கு ஊட்டுகிறது. கல்லினில் தேரைக்கும் கருப்பை உயிர்க்கும் காவல் யாரோ நிற்கின்றனர்.

அப்புறம், இந்த பன்றி பால் ஊட்டுவது. நம்ம ஊர் சின்ன கருப்புப் பன்றி அல்ல. ஐரோப்பியர் பன்றிகள். பக்கத்திற்கு ஒரு வரிசை என்று பல வரிசைகளில் வெள்ளைப்பன்றிகள் பால் குடிப்பது வேடிக்கையாய் இருக்கும். அவை முனங்கும் முனங்கல் ஊர் பூராக் கேட்கும். கன்னுக் குட்டி பால் குடிப்பது ஒரு அழகு. அது முட்டுகிற முட்டைப் பார்த்தால் தாய்க்கு வலிக்காதோ எனக் கேட்கத் தோன்றும்."மண்ணுக்கு மரம் பாரமா? மரத்துக்கு இலை பாரமா? கொடிக்கு காய் பாரமா? பெற்றெடுத்த குழந்தை தாய்க்கு பாரமா?" என்று பின் தோன்றும்.
ஆக இந்த உணவிடுதல் என்பது ரொம்பவும் சுவாரசியமான விஷயம்தான்.

உணவு என்பது உலகிற்கு பிரதானம். உயிருக்கு பிரதானம். அதனால்தான் "உண்டிகொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே" என்பது பழமொழி. பசித்தவனுக்கு முன்,"கஞ்சி வரதப்பா!" என்று பெருமாளைச் சேவித்தால் "எங்கப்பா வருது?" என்றகேள்வி கூடவே வருவது தவிர்க்க முடியாதது:-) உணவில்லையேல் உயிரில்லை, உலகின் அழகில்லை.

செவ்வாய் கிரகத்தில் உயிர் உள்ளதா? இல்லையா? என்று ஆராய முற்பட்டபோதுதான் விஞ்ஞானிகளுக்கு உயிர் என்றால் என்ன? அதை எப்படி கண்டுபிடிப்பது என்ற கேள்வி எழுந்தது. தூங்கி எழுந்தால் நாம் உயிருள்ள உலகில் வாழ்கிறோம், எனவே உயிர் என்றால் என்ன என்று நாம் கேட்பதில்லை. உயிரைக்கண்டு பிடி என்று யாராவது சொல்லும் போதுதான் உயிர் என்றால் என்ன? என்று விளக்கம் சொல்ல வேண்டியது வருகிறது. அப்படித் தேடியபோது கிடைத்த சுவாரசியமான விளக்கம், "உயிர் என்றால் உண்ணக் கூடியது, உண்ணப் படக் கூடியது" என்பதாகும். பசுமையான தாவரங்கள்/நுண் உயிர்கள் ஒரு சங்கிலியை ஆரம்பித்து வைக்கின்றன. அப்போது சூரியன் உண்ணக் கூடியவனாக மாறுகிறான்! அதன் பின் ஒன்றைத் தின்று, ஒன்று என்று ஒரே சாப்பாடுதான்! (கல்யாண சமையல் சாதம்,காய் கறிகளும் பிரமாதம், இந்த கெளரவப் பிரசாதம், இதுவே எனக்குப் போதும்-மாயா பஜார்).

ஆக, உண்ணுதல் என்பது உயிர்ப் பண்பு. வாழ்வின் அடிப்படைக் கூறு. "விருந்து புறத்தா, சாவா மருந்தெனினும் வேண்டல்" என்கிறான் வள்ளுவன். சாப்பாடு கொடுப்பது உயர்ந்த பண்பு-எல்லா கலாச்சாரங்களிலும்.

குழந்தைக்கு உணவு கொடுப்பது என்பது ஒரு பெரிய கலாச்சார விழுமியமாகவே தமிழ் மண்ணில் இருந்து வருகிறது. கிண்ணத்தில் அன்று தின்ற பருப்பு அமுது இன்றும் ஏனோ இனிக்கிறது.


தண்டொடு சக்கரம் சார்ங்கமேந்தும் தடக்கையன்
கண் துயில் கொள்ளக் கருதித் கொட்டாவி கொள்கின்றான்
உண்ட முலைப் பாலாறா கண்டாய். உறங்காவிடில்
விண்தனில் மன்னிய மாமதீ! விரைந் தோடிவா!

என்பது பெரியாழ்வார் திருமொழி. அடடா! இந்தச் சந்திரன் என்பது குழந்தைப்பருவத்திலிருந்து, பருவமேயும் வரை கூடவே வரச் செய்து விட்டனர், தமிழர்கள்!ஞான சம்மந்தருக்கு பால் ஊட்டிய பராசக்தியும், விண்ணின் மாமதியைக் கூப்பிட்டுஇருப்பாள்! குழந்தைகள் ஒரு வயதுக்கு மேல் கொஞ்சம் அடம் பண்ணத் தொடங்கும். அப்போது உணயூட்டுவது பெரிய செப்பிடி வித்தை. யசோதைப் பிள்ளையின் அடம்பாருங்கள்:

பிண்டத் திரளையும் பேய்க்கு இட்ட நீர்ச் சோறும்
உண்டற்கு வேண்டி நீ ஓடித் திரியாதே
அண்டத்து அமரர் பெருமான் அழகமர்
வண்டு ஒத்த திருண்ட குழல் வாராய்! அக்காக்காய்!
மாயவன் தன் குழல் வாராய் அக்காக்காய்!


நம்ம ஊர் அம்மாக்களுக்கு குழந்தைக்கு வேடிக்கை காட்ட காக்காவிலிருந்து குருவி வரை எல்லாம் வேண்டி இருக்கிறது. அந்தக் காலத்தில் பேய்க்குக் கூடசோறு வைக்கும் அளவிற்கு தமிழகத்தில் பாலும், தேனும் பெருகி ஓடியிருப்பது இதனால் தெரிகிறது :-)

விட்டு சித்தரும், வேண்டிப் பார்க்கிறார், கேலி செய்து பார்க்கிறார், அடித்தும் பார்க்கிறார். இந்தப் பிள்ளை எதற்கும் மசிவதாய் தெரியவில்லை. பயம் என்பது துளிக் கூட இருந்தால்தானே? வேறு வழியே இல்லாமல் கண்ணனிடம் "கேட்டறியாதன கேட்கின்றேன் கேசவா!" என்று முறையிட்டு, கொஞ்சம் சாப்பிடு அப்பா! என்கிறார். வைணவ வியாக்கியானம் கேட்டுப் பழகியவர்களுக்கு,"கொஞ்சம் பயந்த மாதிரியாவது, காட்ட மாட்டாயா?" என்று கண்ணனிடம் யசோதை கெஞ்சியது ஞாபகம் வரலாம். பயம் என்றால் என்னவென்று அறியாத இறைவனுக்கு பயம் காட்ட (அதாவது, பயப்படுவது எவ்வாறு என்று காட்ட:-)"பயம்" வந்ததாம். இறைவனுக்கே பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கே என்று அது பயந்த, பயத்தைப் பார்த்து கண்ணன் கற்றுக் கொண்டானாம், பயப்படுவது எப்படி என்று!!

கேட்டறியாதன கேட்கிறேன் கேசவா! கோவலர் இந்திரற்கு
கட்டிய சோறும் கறியும் தயிரும் கலந்துடன் உண்டாய் போலும்
ஊட்ட முதலிலேன் உன் தன்னைக் கொண்டு ஒரு போதும் எனக்கரிது
வாட்டமிலாப் புகழ் வாசுதேவா! உன்னை அஞ்சுவன் இன்று தொட்டும்


திருநீலகண்டன் என்ற பெயர் சிவனுக்கு. நஞ்சு உண்டதால் வந்தது அது. கண்ணனும் நஞ்சுண்ட கண்டன் என்கிறார் பெரியாழ்வார். அது எப்படி?

வானவர்தாம் மகிழ வன் சகடமுருள
வஞ்ச முலைப்பேயின் நஞ்சமது உண்டவனே!
கானக வல் விளவின் காயுதிரக் கருதிக்
கன்றது கொண்டெறியும் கருநிற என் கன்றே!
தேனுகனும் முரனும் திண் திறல் வெந்நரகன்
என்பவர் தாம் மடியச் செருவதிரச் செல்லும்
ஆனை! எனக்கு ஒரு கால் ஆடுக செங்கீரை
ஆயர்கள் போரேறே! ஆடுக, ஆடுகவே!

அடேங்கப்பா! தன் குழந்தையின் அருமை, பெருமைகளைப் பற்றி பீத்திக்கொள்ளாத தாய்/தந்தையர் உண்டோ! கண்ணனின் வீர, பராக்கிரமங்களை எவ்வளவு அழகிய கவிதையாய் வார்க்கிறார் பாருங்கள். எத்தனை உருவகங்கள்,கண்ணன் தன் "கருநிற கன்று" அதுவே, எதிரிகளை அதிரச் செய்யும் "ஆனை"(நம்ம கிராமத்துப் பெரிசு, பெரியாழ்வார் இப்படித்தான், யானை என்பதை"ஆனை"என்பார், கல்யாணம் என்பதை "கன்னாலம்" என்பார் :-) "ஆயர்கள் போர் ஏறு!அது மட்டுமா? சும்மா, விளாம்பழம் அடிக்க இந்தப் பையன் கன்று உருவில் வந்த அசுரனை மரத்தில் எறிந்து பழம் பறிக்கிறானாம்! அடேங்கப்பா! இவ்வளவு புகழ்ச்சி எதற்கு, குழந்தை தையத் தையா! என்று ஆட வேண்டுமாம். இவ்வளவும் அதற்குத்தான்.இது எத்தகைய இன்பம் என்பதை அறிய கொஞ்சம் வள்ளுவமும், பெரியாழ்வார் திருமொழியும் வாசிக்க வேண்டும்.

நிற்க. இது வேடிக்கை போல் தோன்றினாலும் வேடிக்கை அல்ல. பெரியாழ்வார் ஒரு பாரம்பரியத்தை பின் பற்றித்தான் அப்படிச் சொல்கிறார். சங்க காலப் புலவர்கள்," நீ பகைவனைக் கொள்வதில் கண்ணனையும், வலிமையில் பலதேவனையும் ஒப்பை" என்று வாழ்த்தும் மரபு ஒன்று உண்டு.

"பானிற வுருவிற் பனைக் கொடியோனும்
நீனிற வுருவினேமி யோனுமென்
றிரு பெருந் தெய்வமுனின் றா அங்கு"
(புறம் 58/16)

கண்ணனையும், பலதேவனையும் இரு பெருந்தெய்வங்களாக வழிபட்ட செய்தி புறநானூற்றில் காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிக் கண்ணனார் பாடல் வழி அறியலாம்.

நமக்கென ஒரு இலக்கிய பரம்பரை இருப்பது பெரிய லாபம்தான். ஒன்று,பின்னொரு கவிதைக்கு ஊற்றாக அமைகிறது. நம்மாழ்வார், "பொலிக, பொலிக போயிற்று வல்லுயிர்ச் சாபம்" என்றால் பாரதி, "அச்சமில்லை, அச்சமில்லை,அச்சமென்பதில்லையே" என்கிறான். பெரியாழ்வார், "கேட்டறியாதன கேட்டேன் கேசவா! என்றால் பாரதி:

பேசாப் பொருளைப் பேசநான் துணிந்தேன்
கேட்கா வரத்தைக் கேட்கநான் துணிந்தேன்...


என்கிறான்!

உண்ணுதல் என்னும் கருத்தை ஆழ்வார்கள் பல்வகையில் கையாளுகின்றனர்."உண்டியே, உடையே உகந்து ஓடும் இம்மண்டலத்தோடு கூடுவதில்லை யான்" என்று ஆரம்பித்து,

பண்டு காமரானவாறும், பாவையர் வாயமுதம்
உண்டவாறும், வாழ்ந்த வாறும், ஒக்க வுரைத் திருமி
தண்டு காலா வூன்றித் தள்ளி நடவாமுன்
வண்டு பாடும் தண் துழாயான் வதரி வணங்குதுமே!
(பெரிய திருமொழி 1.3.5)

பாவையர் வாயமுதம் உண்டு களித்து, தண்டு ஊன்றி தள்ளாடும் காலத்தில் இறைவனைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல் காலாகாலத்தில் அறிவு பெற்று விழித்து எழுக என்கின்றனர். இதற்கு நேர் எதிரான நிலையும் ஒன்று உண்டு. அதாவது இறைவன் பால் காதல் வயப்பட்டு "உண்ணுதல்" மறந்த நிலை. அப்படிஇருக்கும் ஒரு பெண்ணின் தாய் புலம்புவதைக் கேளுங்கள்:

நெஞ்சுருகிக் கண்பனிப்ப நிற்கும் சோரும்
நெடிதுயிர்க்கும் உண்டறியாள் உறக்கம் பேணாள்,
நஞ்சரவில் துயிலமர்ந்த நம்பீ! என்னும்
வம்பார் பூம் வயலாலி மைந்தா! என்னும்
அஞ்சிறைய புட்கொடியே யாடும் பாடும்
அணியரங்க மாடுதுமோ தோழீ! என்னும்
எஞ்சிறகின் கீழடங்காப் பெண்ணைப் பெற்றேன்
இருநிலத்து ஓர் பழி படைத்தேன்! ஏபா வம்மே!
(திருநெடுந்தாண்டகம் 12)

இதுவெல்லாம் போக, உண்ணுதல் என்னும் உயிரியல் அடிப்படைத் தேவையை மிகச் சிறந்த முறையில் உருவகப் படுத்துகின்றனர் ஆழ்வார்கள். அதாவது,அண்ட சராசரமும் முடிவில் இறைவனிடம் அடங்கும் என்னும் கருத்தை உண்ணுவதாகிய உருவகத்தால் சுட்டுகின்றனர். யசோதை கண்ணனின் வாயில் அண்டம் முழுவதையும் கண்டு மிரண்ட தொன்மம் இப்படி வந்ததுதான். கவிஅழகில் செம்மையுடைய திருமங்கை ஆழ்வார் இதை எவ்வளவு கவித்துவத்துடன் சொல்கிறார் பாருங்கள்:

அம்பரமும் பெருநிலனும் திசைகள் எட்டும்
அலைகடலும் குலவரையும் உண்ட கண்டன்
கொம்பமரும் வடமரத்தின் இலைமேல் பள்ளி
கூடினான் திருவடியே கூடகிற்பீர்!
வம்பவிழும் செண்பகத்தின் வாசமுண்டு
மணிவண்டு வகுளத்தின் மலர்மேல்வைகும்
செம்பியன்கோச் செங்கணான் சேர்ந்த கோயில்
திருநறையூர் மணி மாடம் சேர்மின்களே!
(பெரிய திருமொழி 6.3.1)

உலகம் முழுவதையும் உண்ட வாயன். பிரளயம் முடிந்த பிறகு ஒரு பாலகனாய் இலை மேல் பள்ளி கொண்டு (ஆலிலைக் கண்ணன்) வருவதாய்ச் சுட்டும் உருவகச் செம்மையை என்ன சொல்ல?

மீண்டும், மீண்டும் தாயின் பாலுக்காய் வாய் அகல, மூடிய கண்ணுடன் முலை தேடும்அந்த ஆஸ்பத்திரிக் குழந்தைதான் ஞாபகம் வருகிறது.

மடல் 054: சிங்கப் பெருமாள் கதை

First published on: Tue, 30 Mar 99 08:46AM PST

அளந்திட்டதூணை அவன் தட்ட ஆங்கே
வளர்ந்திட்டு வாளுகிர்ச்சிங்கவுருவாய்
உளந்தொட் டிரணியன் ஒண்மார் வகலம்
பிளந்திட்ட கைகளால் சப்பாணி
பேய்முலையுண்டானே! சப்பாணி !


(பெரியாழ்வார் திருமொழி-83)


அப்போது எனக்கு ஆப்பிரிக்க கண்டதிலுள்ள கென்யாவிற்கு மாற்றலாகியிருந்தது. காடும் காடு சேர்ந்த நிலப் பரப்பு. பையன் குமாரும், பெண் கனகாவும் கதை கேட்கும் பருவத்தில் இருந்தனர். வெளிநாட்டில் இருந்து கொண்டு தமிழ் நாட்டுக் கதை சொல்வதில் எனக்கும், குழந்தைகளுக்கும் ஆனந்தம். அடுப்படி வேலை முடிந்த வேளைகளில் என் மனைவியும் வந்து கதை கேட்பாள். ஆனால் கேட்பதை விட அவள் சொல்வது கடைசியில் மிகுதியாகிப் போய்விடுவதால் அவள் வெளியே போயிருக்கும் சமயங்களில் நான் கதையை ஆரம்பிப்பது உண்டு. அவள் சொல்லி நாங்கள் கேட்டுப் பழகிவிட்டதால் அவளால் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருக்கவும் முடியாது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்!

மழை கொட்டி ஓய்ந்திருந்த ஒரு மாலை. மண்ணின் வாசனையும், மலர்களின் வாசனையும் சேர்ந்து ஒரு ஆப்பிரிக்க மணத்தை கொடுத்தது. பசங்களுக்கு கதை கேட்டும் ஆசைவந்து விட்டது. சின்ன, சின்ன போர்வைக்குள் புகுந்து கொண்டு அவர்கள் காதை மட்டும் பெரிதாக வைத்துக் கொண்டு என் முன் உட்கார்ந்தனர்.

ரொம்ப, ரொம்ப காலத்துக்கு முன்னே, காடுகள் நிறைந்த பகுதியை தமிழர்கள் முல்லை என்று அழைத்தனர். முல்லைக்கென்று தனியாக மலர் உண்டு, செடி உண்டு, மரமுண்டு,கொடியுண்டு, பறவையுண்டு, விலங்கு உண்டு, முல்லை மக்களை இடையர்கள் என்பார்கள், இந்த இடையர்களுக்கு ஒரு தெய்வமும் உண்டு என்று சொன்னேன். ஆர்வமுடன் கேட்டனர். யார் அந்தத் தெய்வமென்றால் அதுதான் திருமால் என்றேன். இவர் கெட்டவர்களை அழித்து நல்லதை முல்லையில் நிலை நாட்ட அடிக்கடி அவதாரமெடுப்பார் என்றேன்.

அவதாரமென்றால் என்ன அப்பா? எனக் கேட்டாள் கனகா. அவதாரமென்றால் மேலேயிருந்து இறங்கி வருதல் என்றேன். அப்படின்னா? என்றாள். அதாவது தெய்வமென்பது உச்சியில் உட்கார்ந்து மக்களை அரசாளும் அரசனன்று. தெய்வமென்பது தாய் போல. நீங்கள் ஆற்றில் நீச்சலடிக்கும் போது தவறி ஆற்றோடு போய் விட்டால் அம்மா ஓடோடி வந்து ஆற்றில் குதித்து உங்களைக் கரைசேர்க்க மாட்டாளா? அதுபோல் கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடிவருவதுதான் தெய்வம். அதன்உயர்ந்த நிலையிலிருந்து அன்பின் காரணமாக கீழே இறங்கி வருவதை அவதாரம் என்று சொல்வார்கள் என்றேன். புரிந்தது என்று இருவரும் தலையாட்டினர்.

இப்படித்தான் ஒரு நாள், பிரகலாதன் என்றொரு சிறுவன். அவனுக்கு தெய்வத்தின் மேல் நல்ல நம்பிக்கை உண்டு. உலகில் இருக்கும் பொருளெல்லாம் தெய்வத்தின் வெவ்வேறு வடிவங்கள் என்று அவன் பார்த்தான். அதனால் அவனுக்கு தெய்வம் இல்லாத இடமே இல்லை என்றாகியது. செடியைக் கண்டால் அன்பாக வருடுவான். மலருடன் பேசுவான். பறவைக்கு தானியம் போடுவான். மானுக்கு புல் கொடுப்பான். கன்றுடன் விளையாடுவான். இப்படிப்பட்ட பையனுக்கு தறுதலையாக ஒரு அப்பா இருந்தார். அவர் பெயர் இரணிய கசிபு என்பது. அவனுக்கு தெய்வ நம்பிக்கை கிடையாது. உலகில் எல்லாமே தன் அரசாட்சிக்கு கீழ் என்ற நம்பிக்கை.அவன் பலம் கொண்ட அரசனாக இருந்ததால் அவன் சொல்லை யாராலும் மீற முடியாது.தெய்வக் கோயில்களையெல்லாம் அடைத்து விட்டு அவன் தன் பெயரையே எல்லோரும் புகழ்ந்து பாட வேண்டும் என்றான்.

"தமிழ் நாட்டு அரசியல்வாதிகள் மாதிரின்னு சொல்லுங்க"என்றவாறே என் மனைவி திண்ணைக்கு வந்தாள். சிரித்துக் கொண்டே தொடர்ந்தேன். எல்லோரும் இரணியன் பெயர் சொல்ல, பிரகலாதன் மட்டும், தன் தந்தை இப்பிரபஞ்சத்தை படைத்து காக்கவில்லை என்பது தெரிந்ததால் அதை நம்பவில்லை. அப்பா சொல்லி மலை நிற்கவில்லை. அப்பா சொல்லி மழை அங்கு பெய்யவில்லை. சூரியன் அப்பாவைக் கேட்டு உதிப்பதில்லை. சந்திரன் அப்பாவிற்காக வருவதில்லை. எனவே, எங்குமிருப்பது தெய்வம்தானே தவிர அப்பா இல்லை என்று சொன்னான். இரணியனுக்கு கடும் கோபம் வந்து விட்டது. "என்னடா சொன்னாய்? உன் தெய்வம் இந்த தூணில் இருக்குமா?" என்று அரண்மனைத் தூணைக் காட்டினான். பெரிய தூண். அஞ்சு பேர் சேர்ந்து கட்டிப்பிடிக்கும் அளவு பெரிய தூண். அதற்கு பிரகலாதன், தெய்வம் தூணிலும் இருக்கும், இந்தத் துரும்பிலும் இருக்கும் என்று காலைத் தரையில் தட்டினான். தூசு பறந்தது. இரணியனுக்கோ கோபம் பறந்தது.

"மண்டுப் பையா! இதோ, பார் இந்தத் தூணை உடைக்கிறேன். உன் தெய்வம் வருகிறதா எனப்பார்ப்போம்" என்று சொல்லி தண்டாயுதத்தால் தூணில் ஒரு போடு போட்டான். அவன் பராக்கிரமசாலியாக இருந்ததால் தூண் உடைந்தது. தூசும், மண்ணும் எங்கும் பரவி கண்ணை அடைத்தது. இரணியன் கட, கடவென்று சிரித்தான். "பாரடா! மண்டுப்பையா! ஒன்றுமில்லை" என்றான். அப்போது, எங்கிருந்தோ ஒரு சிங்கத்தின் கர்ச்சனைகேட்டது, என்று சொல்லி சிங்கம் போல் கர்ச்சித்தேன். என் மனைவியே பயந்து போனாள்.பெரிய சிம்மக்குரலோன் சிவாஜின்னு நினைப்பு. குழந்தைகள் பயப்படுது பாருங்க! என்று சொல்லி குழந்தைகளை கட்டிக் கொண்டாள்.குழந்தைகள் அம்மாவின் அரவணைப்பில் சுகந்து கொண்டே காதை கதைக்கு திருப்பினர்.

சிங்கம் வந்ததா! ஆமாம் பெரிய சிங்கம். இரணியன் பெரிய வீரன்தான்,ஆனாலும் அவனே பார்த்திராத சிங்கம். வந்து அவனுடன் மோதி பிராண்டியது. அவன் சண்டை போட்டான், ஆனாலும் சிங்கத்தின் பலம் அதிகமாக இருந்தது. அவனை அங்கம், அங்கமாக கடித்துக்குதறி.....என்று சொல்லும் போதே பசங்கள் பயந்து நடுங்கினர். மனைவி, சீக்கிரம் கதையைக் கொண்டு போங்க, பிராண்டுவதிலேயே நிக்காமல் என்று கண்ணடித்தாள். அது அம்மா,அப்பா பாஷை. குழந்தைகளுக்கு அவசியமில்லை. கதையைத் தொடர்ந்தேன். சிங்கம் குடலைத்திறந்தது. பொளக்கென்று குடல் சரிந்தது. குடலை எடுத்து மலை போட்டுக் கொண்டு பிரகலாதன் இருந்த பக்கம் வந்தது.


இதைச் சொன்னவுடன், கனகா கத்தத் தொடங்கினாள்."இல்லை, இல்லை...அவன் பக்கமில்லை. அது அவனைக் கடிக்கும். அது வேண்டாம்!"என்று முறையிட்டாள். நான் அவர்களை தைர்யப்படுத்தி. கதை அப்படியில்லை. அதில் சிங்கம் இரணியனைத்தான் கடிக்கும், பிரகலாதனைக் கடிக்காது என்றேன். உடனே,குமார் விவரமாக, "அதெப்படி? சிங்கம் எல்லோரையும்தான் கடிக்கும். பிரகலாதனையும் கடிக்கும். இது நல்ல கதையில்லை" என்று என் கதையை முடிக்கப் பார்த்தான். நானா முடிப்பேன்? தொடர்ந்தேன். அப்படியில்லை குமார். பிரகலாதன் நம்பிக்கைப்படி அங்கு வந்தது சிங்கமில்லை. தெய்வம். தெய்வம் கெட்டவர்களைத்தான் அழிக்கும், நல்லவர்களைக் காக்கும். அதனால் பிரகாலாதனிடம் வந்து இரத்தமான வாயால் நக்கிக்கொடுத்து விட்டு வெளியே போய்விட்டது என்றேன். ஆனால் இதை குழந்தைகள் நம்புவதாய் இல்லை. கதைக்கு காலுண்டா என்று இவர்கள் ஆர்வத்தை நம்பிக்கை என்ற சுத்தியால் அடிக்க எனக்கு மனமில்லை. சரி, கடவுள் ஒருவழி காட்டுவார் என்று இருந்து விட்டேன்.

அடுத்த நாள், காட்டு அதிகாரி வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். காட்டில் மனிதர்களைக் கொல்லும் சிங்கமொன்று அலைவதாகவும், இரவில் கவனமாக இருக்குமாறும் சொல்லிச் சென்றார். கடவுள் நம்பிக்கை இருந்தாலும் எங்களுக்கெல்லாம் ஒரே கிலி. இரவில் எல்லாக் கதவுகளையும் நன்கு மூடிவைத்தோம். சில நேரங்களில் சிம்ம கர்ஜனை கேட்பது போல் தோன்றும். குழந்தைகள் எங்கள் படுக்கைக்கு வந்துவிடுவர் உடனே.இப்படியாக சில நாட்கள் போன பின்னே, ஒருநாள் அதிகாரி வீட்டிற்கு வந்தார். அந்தசிங்கத்தை சுட்டு கொன்று விட்டதாகவும். அந்த சமரில் ஒரு சிம்மமும் (தாய் சிங்கம்) இறந்து விட்டதாகவும். அப்போது மூன்று சிங்கக் குட்டிகள் கிடைத்தாகவும், வேண்டுமானால் நாங்கள் அவைகளை வளர்க்கலாமென்றும் சொன்னார். எனக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது.

"என்னது சிங்கத்தை வீட்டில் வளர்ப்பதா? என பயந்து கொண்டே கேட்டேன். குமார் இடை மறித்து. "அப்பா, நீங்கள்தானே சொன்னீர்கள், தெய்வ நம்பிக்கை உள்ள இடத்தில் சிங்கம் ஒன்றும் செய்யாது என்று. நாம் சிங்கக் குட்டியை வளர்ப்போம் அப்பா" என்றான். கூடவே கனகாவும் சரி, சரி என்றது. அதற்கு ஏதோ சிங்கம் வளர்ப்பது ஆட்டுக்குட்டி வளர்ப்பது போல் தோன்றியிருக்கலாம்! நான் என் மனைவியைப் பார்த்தேன். அவள்தானே வீட்டின் ராணி! தமிழ் நாட்டுப் பெண்கள் பயந்த சுபாவமுடையவர்கள் என்பது என் எண்ணம். பயந்து போய் வேண்டாம் இந்த வம்பு என்று சொல்லப் போகிறாள் என நம்பினேன். அவள் என்னடாவென்றால், "சரி, வளர்ப்போம்" என்று அதிகாரியிடம் சொல்லிவிட்டாள்.

எனக்குமீண்டும் கலக்கம். இவள் புரிந்து கொண்டுதான் சொல்கிறாளாவென தீர்மானிக்க, "சிங்கம்வளர்ப்பது நாய் வளர்ப்பது மாதிரியில்லே! கடிச்சு சாப்பிட்டிடும். வீட்டுப் பெண்கள் பூனை வளர்க்கலாம், சிங்கமில்லை" என்று சொன்னேன். அவள் ஒரு மந்தகாசத்துடன் சொல்லத் தொடங்கினாள். "நீங்கள் சிங்கப் பெருமாள் கதைதான் சொன்னீர்கள். துர்க்கை கதை சொல்லவில்லை. அதில் அம்பிகையின் வாகனமே சிங்கம்தான்.சங்க காலத்துப் பெண்கள் முறத்தால் புலியை விரட்டி இருக்கிறார்கள். நாங்கள் யாருக்கும் பயந்தவர்கள் இல்லை. தமிழ் தேசியப் போரில் தூப்பாக்கி பிடிக்கும் பாதிப்பேர் பெண்கள்தானே?" என்று சொன்னாள். நான் வாயடைத்துப் போனேன்.

அதிகாரி, எத்தனை குட்டிகள் வேண்டுமென்றார். ஆளை விட்டால் ஒரு கிடையே கொண்டு வந்துவிடுவார் என்ற பயத்தில் ஒன்று போதும். இருப்பதில் சாதுவான சிங்கக்குட்டியைக் குடுங்கள் என்றேன். அவர் சிரித்துக் கொண்டே, பெண் குட்டி ஒன்றைத் தந்தார். இதுமிகவும் சூட்டிகையான குட்டி. இருப்பதில் இதுதான் சாது. மற்றதை நாங்கள் ஒரு ஆங்கில குடும்பத்திற்கு கொடுத்து விடுவதாகச் சொன்னார்.

இப்படியாக, சிங்கப் பெருமாள் கதை சொன்ன புண்ணியத்தில் ஒரு சிங்கக் குட்டிவீடு வந்து சேர்ந்தது. அதற்கு துர்க்கா என்று நாமகரணம் ஆனது. நாளொரு கலாட்டாவும்,பொழுதொரு அமர்க்களமுமாக அது வளர்ந்தது. குழந்தைகளிடம் அது உண்மையிலேயே ஒட்டிக் கொண்டுவிட்டது. என் மனைவிக்கோ அது இன்னொரு பெண் குழந்தை என்றாகிவிட்டது. அதன் அன்பையும், பாசத்தையும் பார்க்கும் போது நாய், பூனைக்கும் சிங்கத்திற்கும் அவ்வளவு வித்தியாசமில்லை என்று தெரிந்தது. சிம்மக்குட்டி மாமிச பட்சிணியாக இருந்தாலும் அது எங்களைச் சாப்பிடவில்லை. முதலில் அதுதான் சந்தேகம். இதன் அப்பா வேறு மனிதர்களை முழுங்கிக் கொண்டிருந்தது! இதுவும் நூலைப் போல சேலை, தாயைப் போல பிள்ளைஎன்ற பழமொழிப் படி எங்களை விழுங்கப் போகிறது என்று நினைத்தேன். ஆனால்துர்க்கா எங்களை வேட்டையாடவில்லை. வீட்டிற்கு வருபவர்களுக்குத்தான் சிம்ம சொப்பனமாக இருந்தது!

துர்க்கா பெரியவளாகி விட்டாள். இவள் உடன் பிறப்புகளெல்லாம் வளர்ந்து நகரத்து விலங்குச் சாலைக்கு சென்றுவிட்டன. என் மனைவியும் குழந்தைகளும் துர்க்காவை பிரிவதாகத் தெரியவில்லை. ஆனாலும், கிராமத்து மக்களாலும், மற்ற விலங்கின அதிகாரிகளாலும் விரைவில் அதை பாதுகாப்பான இடத்தில் விட்டுவிட வேண்டுமென்ற வேண்டுகோள் உரக்க கேட்கலாயிற்று. மூன்று மாதம் கெடு கொடுத்திருந்தார்கள். என் மனைவி துர்க்காவை மிருகக்காட்சியகத்திற்கு அனுப்ப உடன்படவில்லை. துர்க்கை என்பவள் சுதந்திரத்தின் சக்தி. தீமையை அழிக்க பிறந்தவள். அவளைக் கொண்டு போய் சிறையில் அடைப்பது அடுக்காது என்று சொல்லி மறுத்து விட்டாள்.

மிருகக்காட்சியகத்திற்கு அனுப்பக் கூடாது. வீட்டிலும் வைத்திருக்கவும் கூடாது. பிறகு என்ன செய்வது? நீண்ட யோசனைக்குப் பிறகு, துர்க்காவை காட்டில் விட்டு விடலாமெனமுடிவானது. வீட்டில் வளர்ந்த பிராணியை காட்டில் விட முடியுமா? காட்டு விலங்குகளோடு சண்டை போட்டு தைர்யமாக வாழுமாவென யாருக்கும் தெரியவில்லை. தினம் துர்க்காவை காட்டில் விட்டு பழக்கினோம். முதலில் ஒரு காட்டுப் பன்றியை வேட்டையாட பழக்கினோம்.துர்க்கா வேகமாய் போய் விரட்டினாலும், அதை வெறும் விளையாட்டுப் பொருளாகப் பார்த்ததே தவிர, வேட்டையாடவில்லை. சரி, தனியாக சில நாட்கள் காட்டில்விட்டு வந்தால் தானாக வேட்டையாடும் என்று தொலை தூரத்தில் விட்டு வந்தோம்.ஒரு வாரம் கழித்து போனபோது துர்க்கா இளைத்து துரும்பாய் இருந்தது. என் மனைவி துடித்து விட்டாள். எனக்கும் கோபம்தான். "நீ துர்க்காவை விலங்ககத்திற்கு அனுப்பாமல் பட்டினி போட்டு கொல்லப் போகிறாய்" என்ற சண்டை போட்டேன். ஆனாலும் அவள் கொள்கையிலிருந்து அவளை மாற்ற முடியவில்லை. எப்படியாயினும் துர்க்காவை காட்டு விலங்காக மாற்ற வேண்டுமென்பதில் பிடிவாதமாக இருந்தாள்.

மேலும் மூன்று மாதம் கெடு கேட்டு, துர்க்காவை காட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றோம்.சிங்கத்திடம் பழக விட்டோம். துர்க்காவிற்கு காதல் வரவில்லை. வேட்டையில் இன்னும் ருசி வரவில்லை. இல்லாத தெய்வங்களையெல்லாம் வேண்டினோம். சிங்கப்பெருமாளையும் சேர்த்து!

ஒருநாள் தீடீரென்று துர்க்காவிற்கு வேட்டையில் நாட்டம் வந்தது. மிருகத்தனமாக வேட்டையாடி காட்டுப் பன்றியைக் கொன்றது. சிங்கங்கள் வாழும் குகையில்விட்டு வந்தோம். பெரிய சமர் நடந்தது. துர்க்கா விட்டுக் கொடுக்காமல் சண்டை போட்டாள். அவள் வெற்றி பெற வேண்டுமென நாங்கள் இறைவனிடம் மன்றாடினோம். துர்க்கா அந்த பெண் தெய்வம் போல் ஒரு நிலையில் வெற்றி கொண்டு குகைக்குள் சென்றாள். துர்க்கா காட்டிற்குப் போய் பல மாதங்களாகிவிட்டன. வீட்டில் மணப்பெண்ணை புக்ககத்திற்கு அனுப்பிய சோகம் இருந்தது. எனக்கும் வேலை மாற்றலாகிவிட்டது. கிளம்பிப் போகுமுன், துர்க்காவை கடைசியாக ஒரு முறை பார்த்து விட்டுப் போகலாமென குடும்பத்தோடு காட்டிற்கு சென்றோம். எங்கு தேடியும் துர்க்கா தென்படவில்லை. கிளம்பும் முன் கையிலிருந்த துப்பாக்கியால் ஒரு வேட்டு வெடித்தேன்.

எங்கிருந்தோ ஒரு கர்ச்சனை கேட்டது. எங்கள் துர்க்காதான். தனியாக அல்ல. மூன்று குட்டிகளுடன். மெதுவாக எங்களை நோக்கி வந்தாள். துர்க்கா இப்போது காட்டு மனுசி. எங்களைக் கொன்று தின்றுவிடுவாளோ? அவள் இரை தின்ற வாயுடன் வந்து நின்றாள். எங்கள் எல்லோரையும் நன்றாகப் பார்த்தாள். என் கை விரல் துப்பாக்கியின் விசையில் தயாராக நின்றது. ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடந்தால் அதைக் கொன்றுவிட. துர்க்கா என் மனைவியைப் பார்த்தாள்.

அவள் கண்கள் கலங்கி ஒரு தாய் தன் குழந்தையைப் பார்க்கும் போது நேர் கொள்ளும் பாவத்தில் இருந்தாள். அவள் காலை அது நக்கியது. அவள் அப்படியே துர்க்காவை அணைத்து தடவிக் கொடுத்தாள். குழந்தைகள் தைர்யமாக அதனிடம் சென்று வருடி விட்டனர். குட்டிகள் இதையெல்லாம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்றன. குமார் குட்டிகளை தடவ முன் வந்தான். அம்மா தடுத்து விட்டாள். ஒருசிங்கத்தை தடவித், தடவிக் கெடுத்தது போதும். இவள் குழந்தைகள் காட்டு விலங்காகவே வளரட்டும். தொடவேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டாள்.

என் மனைவியை அப்போது யாராவது பார்த்திருந்தால் ஒரு கொற்றவைத் தெய்வம் என்றே நம்பி இருப்பர். அவ்வளவு தைர்யம். அவ்வளவு தீர்மானம்.கடைசியாக துர்க்கா என்னிடம் வந்தது. எனக்கு அதற்குள் தைர்யம் வந்திருந்தது. அது என்மேல் அன்புடன் ஒரே பாய்ச்சலாகப் பாய்ந்து முகத்தில் நக்கியது. அது என்னைவிட உயரமாக இருந்தது. அந்த நக்கலில் அன்பும், இரத்த வாசனையும் சேர்ந்து இருந்தது!

குமார் சொன்னான், "அப்பா! சிங்கப்பெருமாள் தீயவர்களுக்குதான் சிம்ம சொப்பனம். அன்புடையவர்களுக்கு குழந்தை போன்றவன். அதற்குத்தானே அவதாரம் என்று பொருள்" என்றான்.

எனக்கு தெய்வத்தின் குரலைக் கேட்டது போலிருந்தது.


&&&&&&&
பிகு: இது உண்மையாக நடந்த கதை (என்னையும், என் குடும்பத்தையும் தவிர). Born Free என்ற திரைப்படமாக வந்துள்ளது.

முதல் பதிவு: புலம் (லண்டன்) தை-மாசி 99

மடல் 055: அவதாரங்களை அணுகுவது எப்படி?

First published on: Thu, 29 Apr 1999 14:48:01 -0000

கட்டியம்: தெய்வம் என்னும் கருப்பொருளை வைத்து எழுதப்படும் பாசுர மடல்கள் நாத்திக/அக்நோத்திய அன்பர்களின் உள்ளம் வாடச் செய்தால் மன்னிப்புக் கோருகிறேன்.
அவதாரங்களை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது என்பது இப்போது கேள்விக் குள்ளாகிறது. குறள் வடிவில் இறைவன் வந்தான் என்றால் அவன் ஒரு dwarf, genetically deformed என்று கொள்வதா இல்லை அவதாரங்கள் அதன் கதைகளுக்குப் பின்னால் வேறு சேதி ஏதும் சொல்கின்றனவா? முனைவர் லோகநாதன் எழுப்பியிருக்கும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வது போல் அமைகின்றது இப்பாசுர மடல்.
____________________________________________________________________________

அன்று இரயிலில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கும் போது தியாகராஜரின் வசந்தா இராகத்தில் அமைந்த "சீதம்மா மாயம்மா!" கீர்த்தனையைக் கேட்டுக் கொண்டு வந்தேன், கண்களில் நீர் வழிய! எப்படி உருகி, உருகி சாகித்தியங்கள் செய்திருக்கிறார் இந்த மனிதர். சில நேரங்களில் தோன்றும் அப்படி என்ன அவதி அவருக்கு? சுடர் விடும் மெழுகு துடிப்பது போல துடித்துப் போயிருக்கிறாரே என்று. அப்பாடல்களைக் கேட்கும் போது நம் கவலைகள் சர்வ சாதாரணமாகப் போய் விடுகின்றன.

ஒரு தத்துவவாதியைப் பொறுத்தவரை இராமன் என்பது ஆய்பொருள். அதன் மெய்ப்பாடு, அதன் தோற்றம், அது இலக்கியங்களில் கையாளப்படும் விதம் அதன் அரசியல் கலப்புகள் இப்படி. ஆனால் தியாகராஜருக்கு இராமன் எப்படி? தன் இதய கீதத்தின் ஆத்ம ஸ்வரங்கள்! அவன் இன்றி ஒரு அணுவும் அவரைப் பொறுத்தவரை அசைவதில்லை. அந்த திண்ணத்தில், அந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையில் விழுகின்றன சாகித்யங்கள். இராகங்கள் காத்திருக்குமாம் என்னைப் பாடு, உன்னைப் பாடு என்று!! அந்த மனிதன் செய்த பக்தி இன்று எத்தனை ஆயிரம் உள்ளங்களை பண்படுத்துகிறது! Cleveland-ல் தியாகராஜ உற்சவம். அன்று கீலுக்கு வந்திருந்த சுதா ரகுநாதனின் பக்க வாத்தியக்காரர் சொன்னார், " Cleveland-ல் நல்ல பெயர் வாங்கிவிட்டால், அது பெரிய சான்றிதழ்" என்று. இப்படி நாடு கடந்து நாடு செல்லும் தியாகராஜரின் புகழுக்குக் காரணம் எது? பக்தி! இராம பக்தி! இராமனின் அவதாரத்தைப் பற்றி ஆராய்வதைவிட இராம பக்தி செய்து விடுவது பல மடங்கு மேல் :-) அதனால்தான் சிவ பெருமான், "ஸ்ரீராம, ராம ராமேதி.....என்று சொல்லி ஆயிரம் நாமங்களில் இராம நாமம் மிகச் சிறந்தது என்கிறார்.

தியாகராஜருக்கு ஏன் போகவேண்டும்? நாம் அறிந்த கல்கி (அதான் பொன்னியின் செல்வன் கல்கி - மன்னிக்க, நீங்கள் ஒரு இலக்கியவாதியின் ஆன்மீக நோக்கைக் கேட்டுக் கொண்டு இருக்கிறீர்கள் :-)) கல்கி செய்வித்த "காற்றினிலேவரும் கீதம்" பாட்டு! சுதா எனக்கிருக்கும் நம்மாழ்வார் பக்திக்குப் பரிசாக அன்று வசந்தா இராகத்தில் பார்த்தசாரதிப் பெருமாள் மேல் ஒரு பாடலும், காற்றினிலே வரும் கீதம் பாடலும் பாடினார். அந்தப் பாட்டின் பொருள் புரிந்து நெகிழக் கூடிய ஒரே தமிழன் அன்று நான்தான். ஆனால், பெரும் ஜெர்மன் கூட்டமே நெகிழ்ந்து போய், குழலோசை கேட்ட ஆவினங்கள் போல் மெய் மறந்து இருந்ததை நான் அன்று கண்ணாறக் கண்டேன். என் கண்ணனின் மாயா லீலையையும் கண்டேன்! வெறும் இசைக்கு மயங்குகிறார்கள் என்றால் அவர்கள் முன்னமே மயங்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்தப் பாட்டு செய்த மாயம் என்ன? அதன் பொருள் அவர்களுக்கு எப்படி விளங்கியது? கண்ணனுக்குத்தான் வெளிச்சம்!!

கண்ணனும், இராமனும் அவதாரங்களாய் வரவில்லை எனில் இன்று இந்த லயிப்பு இல்லை. இன்று உலக காவியங்களில் தனிச்சிறப்புற்று இருக்கும் மகாபாரதம் இல்லை, இராமாயணம் இல்லை! ஆராய்ந்து கொண்டே இருக்கலாம்தான். வெங்காயம் மாதிரி ஆராய, ஆராய ஒன்றுமில்லாமல் போய்விடுகிறது. ஆனால் சிந்தும் சில கண்ணீர் துளிகள் (வெங்காயக் கண்ணீர் அல்ல! அன்புக் கண்ணீர்!) நாம் ஆராய்வதால் அடையும் பயனை தூக்கி சாப்பிட்டு முழுங்கி விடுகின்றன.

ஆழ்வார்களும், தமிழின் பெரும் கொடையாக வந்த ஆசார்ய்ய பரம்பரையும் அவதாரம் என்பதை நீங்கள் சொல்லும் சாதாரண அர்த்தத்தில் புரிந்து கொண்டிருப்பார்கள்- அதுதான் திருமாலியம் - என்று நீங்கள் சொல்வது நம் பண்பாட்டுச் செழுமையை நாமே அவமதிப்பது போலாகும். அவதாரங்கள் Metaphor-என்பதை மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தேதான் அதை முன் வைத்து பக்தி இயக்கத்தை நடத்திச் சென்றனர்.

அவதாரம் என்னும் கருத்து எப்படி சைவ, வைணவ பாரம்பரியத்தில் எடுத்தாளப் படுகிறது எனக் காண்போம்.

1.
நீள்வான் குறளுருவாய் நின்றிரந்து மாவலிமண்
தாளால் அளவிட்ட தக்கணைக்கு மிக்கானைத்
தோளா மணியைத் தொண்டர்க் கினியானைக்
கேளாச் செவிகள் செவியல்ல கேட்டாமே?
(பெரிய திருமொழி)

திருமால் குறளுருவாய் (வாமனாவதாரம்) வந்து அணுவுக்குள் அணுவாய், அப்பாலுக்கு அப்பாலாய் இருப்பதும் அவனே என்று காட்டிய நிகழ்ச்சியைச் சொல்கிறது இந்த அவதாரம்.
இதே கருத்தை திருமூலர்

அடிமுடி காண்பார் அயன்மால் இருவர்
படிகண்டிலர் மீண்டும் பார்மிசைக் கூடி
அடிகண்டிலேன் என்று அச்சுதன் சொல்ல
முடிகண்டேன் என்று அயன் பொய் மொழிந்தானே (16)


என்கிறார். சைவ சித்தாந்தத்தின் ஆரம்ப கர்த்தாவான திருமூலர் சொல்லும் கதையை யாரும் சரித்திர பூர்வமாகப் பார்ப்பது இல்லை. பரம்பொருளின் அடியும் முடியும் அளவிட முடியாது என்பதுதான் இந்த ஐதீகங்கள் (myths) சொல்ல வருவது என்று கைக்குழந்தை கூட புரிந்து கொள்ளும்.

2.
எங்கும் உளன் கண்ணன் என்ற மகனைக் காய்ந்து
இங்கில்லையால் என்று இரணியன் தூண் புடைப்ப
அங்கப்பொழுதே அவன் வீயத் தோன்றிய, என்
சிங்கப்பிரான் பெருமை யாரயும் சீர்மைத்தே
(திருவாய்மொழி 2.8.9)


கடவுள் தூணிலும் இருப்பார் துரும்பிலும் இருப்பார் என்றுதான் நான் கதை கேட்டுப் பழக்கம். இதையேதான், சிவனும் பாண்டியன் இட்ட பிரம்படிக் கதையால் எல்லோருக்கும் சொல்ல வருகிறார். யாரும் சிவன் எப்படி மானுட உடம்பு கொண்டு வந்தார். அவர் மானுட உடம்புடன் வந்தார் என்றால் மனித மலங்கள் அவரை ஒட்டிக் கொள்ளாதா எனக் கேட்பது இல்லை. யானைத் தலையும், மனித உடம்புடைய பிள்ளையாரை யாரும் கேள்வி கேட்பதில்லை. சிங்கபிரானை மட்டும் கேள்விக்கு உள்ளாக்குகிறார் முனைவர் லோகநாதன். குறிஞ்சித் தலைவன் செய்யாத குறும்பா? வள்ளியை மணம் புரிய அவர் செய்த விளையாட்டு. அவர் அவதரித்த கதைகள். இதையெல்லாம் யாரும் சரித்திரம் என்று காண்பதில்லை.

3.
அவதாரங்கள் Metaphor என்று தெரிந்ததால்த்தான் நம்மாழ்வார் கற்று உணரவேண்டும் என்று விரும்புபவர்கள் இராமனையும், கேட்டு அனுபவிக்க வேண்டும் என்பவர்கள் கேசவனின் கதையையும் கேட்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார்.

கற்பார் இராம பிரானை அல்லால் கற்பரோ? (திருவாய்மொழி- 7.5.1)
கேட்பார் கேசவன் கீர்த்தியல்லால் மற்றும் கேட்பரோ (தி.மொழி 7.5.3)

இதை விளக்கப் புகும் ஈடு முப்பதாயிரப்படி, "ஒவ்வொரு குணத்தை அனுபவிக்கப் புக்கால் வேறு குணங்களில் கால் வாங்கமாட்டாதவாறு போலே ஆயிற்று" என்று சொல்கிறது. யாரும் அவதாரங்களை literal-ஆகப் பொருள் கொள்வதில்லை. உண்மை இப்படி இருக்க, அறிஞரான லோகாநாதன் வைணவத்தைப் பழிப்பானேன்? அவர் ஆசை வைத்திருக்கும் சைவ சித்தாந்தம் கண்ணை மறைக்கிறதா? ஆசை அறுமின், ஆசை அறுமின் ஈசனோடு ஆயினும் ஆசை அறுமின் என்று சொல்வது சைவ சித்தாந்தம்தானே?

ஆக தமிழ் வைணவமும், தமிழ்ச் சைவமும் அவதாரம்/திருவிளையாடல் என்பதை metaphor என்ற அளவில்தான் கையாளுகின்றன. வாக்கிற்கும், மனத்திற்கும் எட்டாத பொருளைப் பற்றிப் பேசும் போது metaphor உதவுகிறது. ஒன்றை வைத்துதான் ஒன்றைச் சொல்ல முடியும். நேரடியாக விளக்க முடியாது. அதனால்தான் கந்தக் கடவுள் அருணகிரியாரிடம் "சொல்லற, சும்மா இரு" என்றார். அதையே நான் சொன்னால் மழுப்புவாதம் என்றாகிவிடும் :-))

அவதாரம் 1, 2 என்று நீங்கள் சொல்லும் இரண்டின் உளவியல் காரணமும் ஒன்றுதான். திராவிட மெய் இயலின் அடிப்படைக் கூறு அவதாரம் என்பது. மற்ற இந்திய மொழிகளை விட தமிழ் ஒன்றில்தான் ஒரு வார்த்தைக்கு ஆயிரம் பொருள் வைத்துப் பேசும் வழக்கம் உள்ளது. அதே போல் ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டுமெனில் அதை அப்படியே சொல்லாமல் அதற்கொரு கவித்துவம் கொடுத்து கொஞ்சம் வேறொன்றை வைத்துச் சொல்வது. அதாவது தமிழ் வழக்கில் Metaphor-என்பது இட்லி, தோசை போல் இரண்டறக் கலந்து உள்ளது:-)



இப்படித்தான் மச்சா அவதாரம், நரசிம்ம அவதாரங்கள் கவித்துவத்துடன் கதைகளாய் சொல்லப் பட்டு, பின் தத்துவ மெருகேற்றப் பட்டு வெளிவந்திருக்க வேண்டும். Magical realism என்று இன்று பிரபலப் படும் இலக்கிய வகையின் பூர்வ தாத்தாக்கள் தமிழர்கள்! Magic இல்லாமல் ஒரு கதை உண்டோ நம் மண்ணில்? (விட்டலாச்சார்யாவை விடுங்கள்:-) கடலில் இருந்துதான் உப்பு வருகிறது, உணவு வருகிறது, முத்து வருகிறது. இதை Poetical-ஆகச் சொல்ல வந்தால் மச்சாவதாரம் வந்து சேரும். அதாவது ஒன்றைச் சொல்ல ஒன்று வருவது.

கூர்மாவதாரம் காடுகளில் வேட்டை ஆடித் திரிந்த மனிதன் நிலத்தை உழுது பயண்படுத்தும் காலத்தில் தோன்றிய ஐதீகமாக (myth) இருக்கலாம். இப்படித்தான் ஒவ்வொரு அவதாரமும். ஆனால் myth என்பதின் வாசிப்பு (mythical reading) எப்படி இருக்க வேண்டும்? ஐதீகம் என்பதை சரித்திர உண்மை என்று சொல்லப் புகுந்தால் அது "பொய்" என்று ஆகிறது. எனவே அவதாரங்கள் பொய் ஆகும். ஆனால் myth என்பது Metaphor என்று பார்த்தால் அதன் வல்லமை புரியும். myth என்பது நம் ஆழ்மனத் தேடுதலின் காவிய வெளிப்பாடு. இல்லை என்றால் கம்பன் போன்ற ஒரு மகா கவி, தனது கவித்துவத்தையும், நேரத்தையும் ஒரு "பொய்" யை பின் புலமாக வைத்து ஒரு காவியம் செய்திருப்பானா? அப்படியேதான் இருந்திருந்தாலும் அது இன்று ஆத்திக/நாத்திக அத்தனை தமிழர்களின் உள்ளத்தையும் தொட்டுத்தான் இருக்குமா?

நடு கல் வைத்து தமிழ் நிலத்து வீரனை கடவுளாக்குவது தமிழ் மரபு. அவதாரங்களின் தோற்றம் இந்த உளவியலில்தான் உள்ளது.

இரண்டாவது, அவதாரங்களுக்கு ஒரு democratic, non-discriminatory பண்பு உண்டு. அதாவது கடவுள் என்பது உச்சியில்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை என்பதுதான் அது. அதாவது மனித மனம் எப்போதும் பிரிவினை செய்கிறது. பிரித்துப் பார்க்கிறது. discrimination என்பதுதான் நிறவெறியாக, மத வெறியாக, இன வெறியாக, சாதி வெறியாக வெளிப்படுகிறது. இந்த அவதாரங்கள் என்ற myth பிரதானப் படுத்தப் பட்ட கால கட்டத்தைப் பார்த்தால், தமிழகத்தில் சாதி வெறி ஓங்கி, வர்க்கங்கள் பிரிந்து, நில உடமைச் சமுதாயம் (feudal) சீர்கெட்டுப் போயிருந்தது தெரியும். சங்க காலத்தில் சிறப்புடன் இருந்த பாணர்கள், திருப்பாணாழ்வார் காலத்தில் தீண்டத்தகாதவர் ஆகி விடுகின்றனர்! சுவாமி புறப்பாட்டிற்கு ஜவ்வாது கொண்டு வரும் புலையன் இறந்த மாட்டுடன் உறவு கொண்டாடுவதால் தீண்டத் தகாதவன் ஆகிவிடுகிறான். ஜவ்வாது கொண்டு வரும் உரிமையில் சிதம்பரம் சென்ற நந்தனார் தடுத்து நிறுத்தப் படுகிறார். இதை எப்படி முறியடிப்பது?

அவதாரம் கை கொடுக்கிறது. கடவுளே மனிதனாகப் பிறந்து நம் இன்ப துன்பங்களில் பங்குற்றால்? கடவுளும் நம் போல் விதி வசப்பட்டு உழன்று தவித்தால்? (அதாவது உழன்று தவிப்பது ஒரு நடிப்பு என்று அவருக்கு உள்ளுணர்வாய்த் தெரியும், சாதாரணனுக்கு அது தெரியாது. இது குறித்த நம்மாழ்வாரின் பாடலை பின்னால் தருகிறேன்) ஒரு நொடியில் கடவுள் நம் கைக்கு கிடைத்து விடுகிறார்! அதனால்தான் காந்தி, "ஏழையின் ஒரே உடைமை கடவுள்" என்று சொன்னார். அவதாரம் என்பதை சங்க காலத்தில் இழிதல் என்று பயன் படுத்தி உள்ளனர். இன்று "இழிசனன்" என்பதை தீண்டத் தகாதவன் என்று பயன்படுத்தினாலும், சங்கத் தமிழர் இழி சனன் என்பதை தெய்வம் இழிந்து வரும் சனம் என்ற பொருளில் பயன்படுத்தினர். அதாவது, சாமி இறங்கி வந்து ஆடுபவர்கள்-சந்நதமாடிகள்! அதனால்தான் இறங்கி வந்த சாமி "மலை ஏற" வேண்டி உள்ளது!

இந்த கருத்தாக்கத்தை மிகச் சிறப்பாக பயன்படுத்தியவர் மாமுனி இராமானுசர். காவிரியில் குளிக்கப் போகுமுன் (தூய்மை இல்லாமல்) அந்தணச் சீடர்கள் தோள் பற்றி, குளித்து வந்த பின் உறங்காவில்லிதாசர் (அந்தணர் அல்லாத) தோள் பற்றி வந்து வைணவத்தில் சாதீயத்திற்கு இடமில்லை என்று காண்பித்தார். இன்றளவும் அவர் செய்வித்த தென்கலை சம்பிராயத்தில் சங்கு, சக்கரம் தோள் பதித்த எவன் ஒருவனும் சாதி பேத மில்லாமல் மற்றவனுக்கு உணவு இட, அதைச் சாப்பிடும் பழக்கம் உள்ளது! வைணவம் செய்த அளவிற்கு மெய்கண்ட சாஸ்திரமுடைய சைவத்தால் இன்றளவும் சாதிக்க முடியவில்லை!

கடவுளே இழிசனனாக இருப்பதால் (இழிந்து வருபவனாக உள்ளதால்) இழிசனன் பேசும் தாய் மொழிக்கு வைணவத்தில் என்றோ முதல் இடம் கொடுக்கப் பட்டு உள்ளது. நீங்கள் இன்று மெய் மறை என்று பேசும் தேவாரமும், திருவாசகமும் வசந்த மண்டபத்தில் வைத்துத்தான் இன்றளவும் ஓதப் படுகிறது. அதை ஏன் கருவறைக்குள் இன்றளவும் நுழைக்க முடியவில்லை? நானும் கேட்கலாம்தானே?

நாதமுனிகள் வேதம் கற்ற நல்ல அந்தணர். மற்றவர்கள் போல் வேதத்தின் புகழ் பாடிக் கொண்டு காலத்தைக் கழித்து இருக்கலாம். ஆனால் அவர் ஏன் பிறப்பால் அந்தணர் இல்லாத நம்மாழ்வாரின் பாடலில் மயங்கி. ஊர், ஊராய் அலைந்து நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தங்களையும் சேர்த்தார். வேதங்களையும் விட மெய்பொருள் ஞானம் தேனில் இனிமை போல் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தங்களில் ஊறிக் கிடப்பதைக் கண்டுதான்.



இதை அறிந்துதான் வேத பண்டிதரான வேதாந்த தேசிகர், "தெளியாத மறை நிலங்களை" தமிழ் பாசுரங்களைக் கற்றதால் அறிந்து கொண்டேன் என்கிறார். உண்மை இப்படி இருக்கும் போது, நீங்கள் "அடிப்படையில் எழும் ஏனைய தத்துவ விளக்கங்களும் குறைபாடு உடையவைகளாகத் தானே இருக்கமுடியும்? ஆகவே இவ்வாறான குறைகள் அற்ற தேவாரங்களையும் திருமூலரின் திருமந்திரத்தையும் மெய்கண்ட சாத்திரங்களையும் ஓதித் தெளிவதே சிறப்பு என்று எண்ணுகின்றேன்." என்று சொல்வது மதம் மாறிய ஒருவர் பேசுவது போல்தான் எனக்குப் படுகிறது (மதுரை அமெரிக்கன் கல்லூரி ஆசாமி நான்! மதம் மாற்று வித்தைகள் கண்டு அறிந்தவன்:-))

"இவ்வாறு அவதாரங்கள் எடுத்து பல்வேறு அவதாரங்களாகவே விளங்கும் தெய்வம் வாக்குமனாதீத கோசரமாக அனைத்திற்கும் அப்பாலாக, அனைத்தொடும் அநந்நியாமாக நின்றாலும் யாதினொடும் தொடக்கற்று நின்று தன் ஆணைவழியே அனைத்தையும் செலுத்தும் பராபரனாக இருக்கமுடியாதைக் காண்க. ஓர் அரசனைப் போன்று தன் ஆணைவழி அனைத்தையும் செலுத்தும் பராபரனை அவதாரக்கோட்பாடு காணமுடியாது செய்துவிடுகின்றது. இதனால் தான் உள்ளதாகிய பஞ்சகிருத்தியங்களையும் அவற்றின் முதல்வனாகிய சங்கார காரணனையும் வைணவர்கள் காணமுடியாது விழுகின்றனர்."

இப்படி மாற்று மதத்தினர் பேசலாம். முனைவர் கிருஷ்ணன் லோகநாதன் பேசலாமா? தமிழ் வைணவம் வீழ்ந்தால் தமிழ்ச் சைவமும் வீழ்ந்துவிடும். இரண்டும் உடலும் உயிரும் போலும் தமிழ் மண்ணில் வளர்ந்திருக்கின்றன.

நம்மாழ்வார் தெள்ளத் தெளிவாக திருவாய்மொழி 7.5.4 சொல்கிறார், "பல விதமாய்ப் படர்ந்திருக்கும் பொருள்களுள் ஒன்றும் இல்லாதபடி அழிவு அடைந்த காலத்து, முன் வாசனை அழியும்படி தன்னுள்ளே கலந்திருந்த எல்லாப் பொருள்களையும் தோற்றுவித்த விரகுகளைச் சிந்தித்து, உலக காரணனாய் இருக்கும் தன்மையை அறிகின்றவர்கள்தாம், காரணப் பொருளான கண்ண பிரானுக்கு ஆள் ஆவாரே அன்றி மற்று ஒருவர்க்கு ஆள் ஆவாரோ?"

நாரணன் என்ற சொல்லுக்கு விளக்கம் கொடுக்கும் போது அழியாத பொருள்களின் இருப்பிடமாக இருப்பவன் என்று சொல்வார்கள். தன்னுள்ளே படைத்து, காத்து, கெடுத்து உழலும் ஒரு சக்திக்கு அவதாரமாக, ஒரு நடிப்பாக வருவது எவ்வளவு சாதாரண விஷயம். இதைத் திருவிளையாடல் என்று சொன்னால் என்ன? அவதாரம் என்றால் என்ன? நாம் கற்பனையாகவேனும் முன்பு ஒரு காலத்தில் தமிழகத்தில் நடந்த வைணவ, சண்டையை முன்மாதிரியாகக் கொள்ள வேண்டாம். அது வெல்ல முடியாத யுத்தம்!

இவையும் அவையும் உவையும்
இவரும் அவரும் உவரும்
யவையும் யவரும் தன்னுள்ளே
ஆகியும் ஆக்கியும் காக்கும்
அவையுள் தனிமுதல் எம்மான்
கண்ணபிரான் என் அமுதம்
சுவையன் திருவின் மணாளன்
என்னுடைச் சூழலுளானே
(1.9.1)


அவதாரம் என்பது அழகான ஒரு கோட்பாடு. அதை கவித்துவத்துடன் (with an inherent poetical licence) பார்க்கப் பழகிக் கொண்டால் பிரச்சனையே இல்லை. சொல்லினால், மனத்தால் எட்ட முடியாத, அளவிட முடியாத பரம் பொருளை கால, இட பரிமாணத்தில் கொண்டு வந்து அனுபவிக்கும் முறைதான் அவதாரம் என்ற கோட்பாடு. அவதாரம் என்பது ஒரு தியான முறை. பக்தி யோகத்தின் மூச்சாக கண்டு கொள்ளப் பட்டது அவதாரம் என்ற கோட்பாடு.

உங்களுக்கு மெய்கண்டாரை முதன்மைப் படுத்த வேண்டும் என்றால் தாராளமாகச் செய்யுங்கள். திவ்யமாய் கேட்கிறோம். அதற்காக பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாய் தமிழ் மண்ணில் செழித்து, வளர்ந்த ஒரு சமய மரபை குறை உள்ளது, குறை உள்ளது என்று பழிக்காதீர்கள். அது நம் தலையில் நாமே மண்ணை வாரிப் போட்டுக் கொண்டது போலாகிவிடும்! நீங்கள் வைணவராக மாற வேண்டும் என்றோ, வைணவம் பற்றி முன்பு நான் எழுதிய பாசுரமடல்களைப் பாருங்கள் என்றோ நான் சிபாரிசு செய்யப் போவதில்லை. அது நீங்கள் பேசும் ஆணவ கோசமாகப் போய்விடும். ஆனால் உண்மைக்கு பல பரிமாணங்கள் உண்டு என்பதை மட்டும் அனுமதியுங்கள் என்று கூறி இதை இப்போதைக்கு முடிக்கிறேன்.


(அர்ச்சாவதாரம் என்ற உன்னத தமிழ் கோட்பாடு பற்றி பின்பு பேசுவோம்).