e-mozi

மடல் 090- அண்டம் மோழை எழ.......

First published: Date: Thu, 16 Nov 2000 16:41:10 +0200

மயற்வற மதி நலம் பெற்றிருந்த நம்மாழ்வார் அன்றைய முறைப்படி ஒரு முழுமையான பேராசிரியர். அதாவது கவிதை செய்யும் கவிஞானம் இருக்கும் போதே கவிதையில் விஞ்ஞானமும் பேசுகிறார். கவிதையும் அக்கவிதைக்கு காரணனும் ஒன்றே என்றுணர்ந்த உயர் மதி கொண்டோருக்கு விஞ்ஞானமும் அதன் காரணமும் ஒன்று என்பது புரியாதா என்ன?

அந்நிலையிலிருந்து கவி செய்யும் போது மெய்ஞானமும், விஞ்ஞானமும் ஒன்றிலிருந்து விரிந்து மலர்வது இயல்பாக அமைகிறது. சந்தத்தில் நம்மை மலைக்க வைப்பவர் அருணகிரி. நம்மாழ்வாரின் திருவாய் மொழியை ஒவ்வொரு முறை திருப்பும் போதும் ஒரு ஆச்சர்யம் காத்திருக்கும். வருகின்ற மடல்களில் சந்தம் மிளிரும் திருவாய் மொழிப் பாடல்களைப் பார்ப்போம்.

நமக்கு சாதாரணமாகப் பெய்யும் மழை, கவியில் திளைக்கும் பாரதிக்கு இப்படிப் படுகிறது:

திக்குகள் எட்டும் சிதறி-தக்கத்
தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட
பக்க மலைகள் உடைந்து-வெள்ளம்பாயுது பாயுது பாயுது-
தாம்தரிகிடதக்கத் ததிங்கிடதித்தோம்-
அண்டம் சாயுது, சாயுது, சாயுது
(மழை)

இப்படியாதொரு மனோ நிலை நம்மாழ்வாருக்கும் வந்திருக்கிறது. ஒரு பத்துப் பாடல்களில் சந்தத்தில் திளைத்து, தமிழில் குளித்து, அறிவியல் உண்மைகளை மாணிக்கப் பரல்களாக அள்ளித் தெளித்து நம்மை ஆனந்தத்தில் மூழ்க வைக்கிறார்.

"பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன்" என்று கண்ணனை அம்மா கட்டிய கயிறின் இறுக்கம் வயிறில் தெரிய வளைய வரும் தாமோதரனாகப் பார்த்த நம்மாழ்வாருக்கு அவன் "அரியவன்" என்பதால் அவனது பராக்கிரமங்களைப் பற்றிப் பேச வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. அவன் உலகளந்த செயலை நினைக்கிறார், பாடல் ஊற்றுப் பெருக்காய் வருகிறது. திருமால் உலகளந்த செயல் சங்க காலத்திற்கு முன்பிருந்தே தமிழில் பேசப் பட்டுவரும் ஒரு செய்தி. திருவிக்கிரமனைப் பற்றியே முதற் கட்ட ஆழ்வார்கள் நிரம்பப் பேசுகின்றனர். இறைவன் அளப்பரியவன் என்பதை விளக்கும் "அடி-முடி தேடும்" தொன்மங்கள் இந்த வகையைச் சார்ந்தவையே.

ஆழி யெழச்சங்கும் வில்லு மெழ,திசை
வாழி யெழத்தண்டும் வாளு மெழ,அண்டம்
மோழை யெழமுடி பாத மெழ,அப்பன்
ஊழி யெழவுல கங்கொண்ட வாறே. (2) 7.4.1


கீழைத்திசை சூரியோதத்திற்கு முன் வரும் புலர்வும், பறவைகளின் இசையும், கன்றுகளின் அழைத்தலும், இன்ன பிற நடமாட்டமும் போல திருமால் உலகளக்க உதிப்பதற்கு முன் அவன் ஆழியும், சங்கும், வில்லும், தண்டமும், வாளும் எழுகின்றன. இதற்கு அழகான உவமை சொல்கிறது ஈடு,

"ஆயிரம் காதம் பறப்பதன்குட்டி ஐந்நூற்றுக் காதம் சிறகு அடித்துக் கொள்ளுதல் போல" என்று.

அதாவதுதிருமால் ஆயிரம் காதம் பறக்கின்ற புள் என்றால் அவரது ஆயுதங்கள் (அவைகளையும் ஆழ்வார்கள் என்றே காண்கின்றனர் வைணவர்கள்) ஐந்நூறு காதம் சிறகடித்துப் பறக்கப் பழகும் குஞ்சாம்!! இப்படி உருவக லயிப்பில் இருக்கும் போதே ஒரு வரி நம்மை விழிக்க வைக்கிறது. அதுதான் "அண்டம் மோழை எழ" என்பது.

அண்டத்தில் ஒரு குமிழி (=மோழை) தோன்ற என்கிறார் நம்மாழ்வார். அடுத்தடுத்து வருகின்ற பாசுரங்களைப் படிக்கும்போது புரிகிறது, நம்மாழ்வார் இவ்வண்டத் தோற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார் என்பது. அவர் சொல்லும் "அண்டக் குமிழி" என்பதையும், நாசா அனுப்பிய ஹப்பில் தொலை நோக்கி பார்த்து அனுப்பியிருக்கும் படங்களையும் ஒப்பிட்டால் பிரபஞ்சத் தோற்றமென்பது வெளியில் ஒரு குமிழி போல் உருவாகி வெடித்து, பின் வின் மண்டலங்களும், கிரகங்களும் தோன்றுகின்றன என்பது புரியும்.



ஆக,நம்மாழ்வார் பேசுவது இன்றையப் புரிதலில் உள்ள "அண்ட வெடிக் கோட்பாட்டையா"? (Big bang theory). ஆம் என்பது அடுத்து வரும் பாசுரங்களைக் கண்ணுறும் போதுபுரியும்.

திருமால் பள்ளி கொள்ளும் திருபாற்கடல் என்பது "Milky way galaxy" என்பது திண்ணமாகப் புரிகிறது. அது பற்றியும் இப்பத்துப் பேசுகிறது. அண்டக் குமிழி பற்றிப் பேசும் ஈடு சில செய்திகளைத் தருகிறது,

"கணிசம் அவ்வளவு அல்லாமையாலே அண்டத்தின் இடமுள்ள அளவும் சென்று அளந்து, அண்டகடாஹத்திலே திருவடிசென்று "ஒண்மிதியிற் புனல் உருவி ஒருகால் நிற்ப" என்கின்ற படியே கீழேயுள்ள ஆவரண ஜலம் மேலே எழ. ஆவரண ஜலத்துக்கு நடுவே ஒரு கழல் போலே மிதக்குமித்தனை அன்றோ அண்டம்?" என்று கூறுகிறது.

புனல் உருவி என்று திருமங்கையாழ்வார் சொல்லும் "ஆவரண ஜலம்" என்பது அறிவியல் சொல்லும் "ஹைட்ரஜன்" (நீர்வளி) தான். ஏனெனில் அண்டத்தில் ஆகப் பெரும்பான்மையாக விரவி இருப்பது இந்நீர்வளிதான். இதுதான் பூமி உருவாகிய காலத்தில் நமது கடல்கள் உருவாகவும் காரணமாக இருந்தது. நம்மாழ்வார் எந்தப் பள்ளிக் கூடத்தில் படித்தார் என்பது தெரியாது. ஆனால்அ வருக்கு இப்பூமி ஒரு சுண்டைக்காய் என்பது தெரிந்திருக்கிறது. அவர் அண்டத்தைப்பற்றிப் பேசுகிறார். அண்டம் உருவாகத் தோன்றிய குமிழி பற்றிப் பேசுகிறார். அப்போது எழுந்த பேரிடி போன்ற சத்தத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார் (Big bang).

நம் ஆச்சார்களும் இது பற்றிப் பேசினாலும் இதையெல்லாம் அவனது கல்யாணகுணங்களாகப் பார்த்து ஆனந்திக்கச் சொல்லித் தந்து விட்டுப் போயினர். அப்படியாயினும் பாசுரத்துள் ஒளிந்திருக்கும் அறிவியல் பொறி நம் கண்களுக்குத் தட்டுப் படாமல் போவதில்லை. ஆச்சார்யர்கள் மேலும் தப்பில்லை. ஏனெனில் இப்படி சர்வ வல்லமையுள்ள பேரியக்கங்கள்தான் மனிதன் தோன்றுவதற்கும் காரணமாக உள்ளன. இதையறிந்துதான் நம்மாழ்வார் " அப்பன் ஊழியெழ உலகம் கொண்டான்" என்கிறான்.

இங்குஅப்பன் என்று சொல்வதற்குக் காரணமாக ஈடு பகல்கிறது, "இவன் நமக்கு ஆத்துமாவைத் தந்தவன்" அதனால் "அப்பன்" என்று. ஆக இந்த ஆத்துமா என்பதும் கூட திருமூலர் சொல்வது போல் இவ்வண்டத்தின் ஒரு அங்கம்தானோ?

மேவிய சீவன் வடிவது சொல்லிடில்
கோவின் மயிரொன்று நூறுடன் கூறிட்டு
மேவிய கூறது ஆயிர மானால்
ஆவியின் கூறுநூ றாயிரத் தொன்றே
.

ஒரு மயிரை நூறு கூறிட்டு, மிஞ்சிய கூறில் ஆயிரம் பங்கு போட்டு அதில் விழும் கூறில் நூறாயிரத்தில் ஒன்றுதான் ஆவி என்கிறார். உண்மைதான். ஆவி அள்ளவவு நுண்ணியதுதான். மனிதன் இறப்பதற்கு முன்பும், இறந்த பின்பும் எடை போட்டுப் பார்த்தால் ஒரு வித்தியாசமும் தெரிவதில்லை. ஏனெனில் பிரிந்தவை அத்துணை நுண்ணியவை.

நம்மாழ்வார் செய்வித்த திருவாய்மொழி திராவிட இருக்கு வேதம் என்று கருதப் படுகிறது. வேதம் என்கின்ற போது அதில் இல்லாத விஷயம் உண்டோ?

மடல் 091 - பிரபஞ்ச ஆக்கமும், பூமியைக் காத்தலும்

First published: Date: Fri, 17 Nov 2000 00:05:36 +0200

சென்ற மடலில் அண்டத்தின் குமிழி வெடிப்பதைப் பற்றிச் சொன்னார் நம்மாழ்வார். அடுத்த பாடலில் அதுபோது உருவான பிரம்மாண்டமான ஒலிகளைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.

ஆறு மலைக்கு எதிர்ந்து ஓடும் ஒலி,அர
வூறு சுலாய்மலை தேய்க்கும் ஒலிகடல்
மாறு சுழன்று அழைக் கின்ற ஒலிஅப்பன்
சாறு படஅமு தம்கொண்ட நான்றே. 7.4.2


இப்பாசுரம் திருப்பாற் கடலை அமுது கடைந்த போது உண்டான ஒலிகளைப்பற்றிப் பேசுகிறது. அவரது மிகப் பிரம்மாண்டமான சித்தரிப்பிலிருந்தே புரிகிறது அவர் சாதாரண மத்து கடைதலைப் பற்றி பேசவில்லை என்பது! (யசோதையுடன் மத்து கடைந்த விஷயங்கள் மிக மென்மையானவை. விஷமத்தனமானவை. இவை வேறு).

ஒலிகள், புவியீர்ப்பின் வழி ஓடும் ஆற்றை திசை திருப்பி மலைகளை நோக்கி ஓட வைக்க வேண்டுமெனில் அது எப்படிப் பட்ட ஒலிச் சக்திக் கொண்டவையாக இருக்க வேண்டும்! நினைத்துப் பார்க்க முடியாத சக்திதனைப் பற்றிச் சாற்றுகிறார். இந்த ஒலி, வாசுகி என்னும் பாம்பு மந்தரம் என்னும் மலையுடன் உரசும் போது உண்டானதாம். பாம்பு என்ற உருவகம் இரண்டு வகைகளில் இங்கு பொருந்துகிறது.பாம்புத் தோல் சர சரப்பானது. வழு, வழுவென்று இருப்பது போல் தோன்றினாலும் பல்லாயிரக் கணக்கான சரகுகளைக் (scales) கொண்டது அது. எனவே அது உரசும் போதுஒலி உண்டாவது இயல்பானதே. இரண்டாவது, பால் வெளியைப் பார்ப்பவர்க்குத்தெரியும் அது நெளிந்து ஓடும் ஒரு ஓடையென்பது. எனவே பாம்பு என்று சொல்வதுதகும்.

Zoom in to get a closer look at snake skin

"கடல் மாறு சுழன்று" என்கிறார் நம்மாழ்வார். திருப்பாற் கடலே மாறுபட்டு சுற்றியதாகச் சொல்கிறார். அதாவது அண்ட மோழை வெடிக்கும் போது பருப்பொருள் உருவாகி சுறன்று வீசி வெளியேறி இருக்கிறது. இந்தச் சுழற்சி இன்றும் காணத்தக்கதாய் உள்ளது. பால்வெளி பற்றிய சித்திரங்கள் அது தயிர் கடையும் போது உள்ள ஒருநிலையைச் சுட்டுவதை பார்க்கும் எவரும் எளிதாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். நமது பால் வெளி ஒரு முறை சுழன்று வர 200 மில்லியன் வருடங்கள் ஆகின்றன. இந்தவேகத்திற்கு தாக்குப் பிடிக்க நமது சூரிய மண்டலம் மட்டும் விநாடிக்கு 280கிலோ மீட்டர் வேகத்தில் பால் வெளியின் உள்ளை நோக்கிப் பாய்கிறது. நம்மாழ்வார் பேசுவது இந்த சுழற்சியைப் பற்றி!

இங்கு "அப்பன்" என்பது "உபகாரன்" என்ற பொருளில். என்ன உபகாரம்? ஒவ்வொரு முறையும் 10,000 அடிக்கும் மேல் பறந்து கொண்டு பூமிப் பந்தைப்பார்க்கும் போது பயமுடன் சிந்திப்பேன். இம்மாம் பெரிய கோளத்தை தாங்கும் பலம் என்ன? அது ஒரு நியதியுடன் சுழன்று வர விதி செய்தவன் யார் (அல்லது எது?). அது "அதுவாக" இருந்தாலும் "அவனாக" இருந்தாலும் "அவளாக" இருந்தாலும் அச்செயல் பெரிய உபகாரம்தான் :-)

நான்றில ஏழ்மண்ணுந் தானத்த வேபின்னும்
நான்றில ஏழ்மலை தானத்த வேபின்னும்
நான்றில ஏழ்கடல் தானத்த வேஅப்பன்
ஊன்றி யிடந்தெயிற் றில்கொண்ட நாளே. 7.4.3


முதலில் அண்டக் குமிழி பற்றிப் பேசினார். பின் வின் மண்டலங்களைப் (Galaxy) பற்றிப் பேசினார். அதுபோது உண்டான உரசல் ஒலிகளைப் பற்றிப் பேசினார்.அதன் பிரம்மாண்டமான இயல்புகளைச் சொன்னார். அடுத்து பூமிப் பந்து உருவான கதையைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்குகிறார். வைணவ மரபில் வராக அவதாரம் எடுத்து திருமால் பூமியைக் காத்தார் என்பது தொன்மம். இதுவும் சங்கத்திற்கு முற்பட்ட ஒரு தமிழகத் தொன்மம்.

அப்படி அவர் தோண்டி எடுக்கும் போது, "ஏழு தீவுகளாய் இருக்கின்ற பூமியை எடுக்கச் செய்தே" என்கிறது ஏடு! இவர்கள் நாவலத் தீவை விட்டு வெளியே போயிருப்பார்களா? இல்லை உலகம் சுற்றி வந்த சேதிகள் ஏதேனும் உண்டோ அக்காலத்தில்? அது என்ன சரியாக ஏழு தீவு? வட, தென் அமெரிக்கா, ஆப்பிரிக்கா, யுரேசியா, ஆஸ்திரேலியா, அன்டார்டிக்கா, பச்சைத் தீவு (கிரீன் லாண்டு). எப்படி இவர்களுக்கு இந்தக் கணக்கு தெரிந்தது, கன கச்சிதமாக!



மேலும் சொல்கிறார், கடலுக்குள் மறைந்திருக்கும் ஏழுமலைகள் என்று. இது உண்மையிலேயே சுவாரசியமான விஷயம். ஆழம் செல்லும் நீர்மூழ்கி ஆய்வுக்கலங்கள் வந்த பின்தான் நமக்குத் தெரிந்தது கடலுள்ளும் மலைகள் உள்ளன என்று, ஆனால் 12/13ம் நூற்றாண்டு ஈடு "பூமிக்கு ஆணி அடித்தாற்போல இருக்கின்ற ஏழு குல மலைகள்" என்று பேசுவது கொஞ்சம் அதிசயம்தான்!

Before multibeam technology was invented, surveys of sea mounts were made by simple echo sounders.

ஏழ் கடல் என்று சொல்கிறார். சரி வருகிறதா பார்ப்போம். இந்து மகா சமுத்திரம்,பசிபிக், அட்லாண்டிக், மத்தியதரைக் கடல், ஆர்ட்டிக் சமுத்திரம், கருங்கடல், காஸ்பியன்கடல். அட! இது கூட கன கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறது.

அது சரி பூமி உருவாகிய காலத்தில் ஏழு தீவுகளும் (கண்டங்கள்) பாங்கே (Pangaea)என்ற ஒரே நிலப் பரப்பாய் இருந்ததாய் அன்றோ அறிவியல் பகல்கிறது? இங்கு மிக நாசுக்காக வியாக்கியனம் செய்யப் படுகிறது. "ஏழ் கடல் தானத்தவே,அப்பன், ஊன்றி இடந்து எயிற்றில் கொண்ட நாளே" என்று சொல்கிறார் நம்மாழ்வார். அதாவது, பூமிப் பந்து உருவாகி கண்டங்களும், கடல்களும் நிலைத்த பின் அவை சிதையாது, குலையாது ஊன்றி கவனித்து எடுத்து வைத்தான் வைகுந்தன் என்று விவரமாகவே சொல்லிப் போகிறார் நம்மாழ்வார்.

Pangaea (அட! இங்கும் ஏழு!)

இங்கும் ஒரு "அப்பன்" போடுகிறார். ஏன்? ஒரு முறை உயரப் பறந்து பாருங்கள்.இந்த பூமிப் பந்து ஒரு சுழற்சி நின்றால் போனது பருவங்கள், போனது வேளாண்மை,போனது யாக்கை! கடல் ஒரு முறை ஊழிப் பெருக்கெடுத்தால்? உறைந்து போயிருக்கும் துருவப் பனி கரைந்து வழிந்தால்? நமது யாக்கை நிலையற்றது. இது நிலை பெறும்வண்ணம் நம்மைக் காக்கும் சக்தியை "அப்பன்" என்று சொல்வது மிகையோ?

பாடல்: வடவரையை மத்தாக்கி வாசுகியை நாணாக்கி - சிலப்பதிகாரம்.

மடல் 092: ஊழிக்கூத்தும், மீண்டும் பிறப்பும்

First published-Date: Fri, 17 Nov 2000 11:58:39 +0200

நம்மாழ்வார் திருமாலின் பராக்கிரமத்தைச் சொல்லப் புகுந்து இவ்வண்டத்தின் தோற்றத்தையும், அது போது நடந்த நிகழ்வுகளையும் வரிசையாக சொல்லத்தலைப் படுகிறார். இது வெறும் செய்யுள் செய்யும் கவியின் படைப்பாக இருக்கவாய்ப்பில்லை. ஞானக் கவிகளாலேதான் இம்மாதிரி பிரபஞ்ச உண்மைகளைப்பற்றி துல்லியமாகப் பேசமுடியும். அதனால்தான் இக்கவிதைகள் காலத்தைக்கடந்து நிற்கின்றன.

அடுத்து வரும் பாசுரத்தைப் பாருங்கள். இதை யாராவது வெறும்மெஞ்ஞானம் என்று சொல்ல முடியுமா? இது விஞ்ஞானம் அல்லவோ?

நாளும் எழ! நிலம் நீரும் எழ! விண்ணும்
கோளும் எழ! எரி காலும் எழ! மலை
தாளும் எழச்சுடர் தானும் எழ! அப்பன்
ஊளி எழ உலகம் உண்ட ஊணே. 7.4.4

திருவனந்தபுரத்தில் சயனித்திருக்கும் பத்மநாபன் ஒரு முறை புரண்டு படுத்தால்ஒரு யுகம் தோன்றி, அழியும் என்பது ஐதீகம். அதன்படி தோற்றத்தைப் பற்றி இதுவரை பேசியவர் அழிவைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.

அவாந்தர பிரளயம் என்றும், மஹாபிரளயம் என்று இந்துப் புராணங்கள் பேசுவதைக் கோடி காட்டுகிறார். ஒரு சிற்பி சிலை வடிக்கிறான் என்றால் அவனுக்கு வடிக்க ஒரு வடிவான மாதிரி (model) வேண்டும். ஆனால் பிரளயத்தைப் பற்றிப் பேசும் போது இவர்களுக்கு முன் மாதிரியாக பிரளயங்கள் நடந்திருக்கின்றனவா? அப்படியெனில் அப்பிரளயங்களிலிருந்து இவர்கள் எப்படித் தப்பினர்?



இல்லை, "சட்டச் சட, சட்டச் சட" எனப் பேயும் மழையைப் பார்த்துவிட்டு கற்பனை செய்து பேசுகின்றனரா?

பாசுரத்தின் மூலத்தையும் அதற்கான வியாக்கியானத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது இவர்கள் உண்மையான பிரளயங்களைப் பற்றித்தான் பேசுகின்றனர் என்பது புரிகிறது. ஆக, விஞ்ஞானிகள் இயற்கையில் காணும் உண்மைகளை வைத்து "கோட்பாடுகள்" (theory, hypothesis) செய்வது போல் மெய் ஞானிகளும் தாங்கள் அகத்தில் கண்ட உண்மைகளை வைத்து கோட்பாடுகளை முன் வைக்கின்றனர். சைவ,வைணவ, பெளத்த கோட்பாடுகள் இப்படித்தான் பிரபஞ்ச தோற்றத்தைப் பற்றிப்பேசுகின்றன.

எடுத்த உடனேயே "நாளும் எழ" என்கிறார். அதாவது கால நியதிகள் குலைவு பட அல்லது அழிவு பட என்கிறார். விஞ்ஞானம் தெரியாத ஒரு பாமரக் கவியால் இப்படிப் பேச முடியாது. ஏனெனில் சாதாரணனுக்கு "காலம்" என்பது நித்தியமானதாகவே படும். ஆனால் ஆச்சார்யர்களின் அதிசயமான வியாக்கியனத்தைப் பாருங்கள் (மூலத்தை எழுதியவன் ஞானி என்றால் அதைப் புரிந்து விளக்குபவனும் ஞானிதானே!):

"அக்காலத்தில் பகல் இல்லை, இரவு இல்லை, ஆகாயம் இல்லை, பூமி இல்லை,இருள் இல்லை, சூரிய சந்திரர்கள் இல்லை, வேறு ஒன்றும் இல்லை, பிரஹ்மம் ஒன்றே சமஷ்டி புருஷரூபமாய் இருந்தது (ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணம் 1.2:25) என்கின்றபடியே" என்றுஆரம்பித்து அழகான அறிவியல் விளக்கம் தருகிறார் ஈடு ஆசிரியர்,

"ஆண்டு என்றும், மாதம் என்றும், நாள் என்றும், கலை என்றும், காஷ்டை என்றும் சொல்லுகிறவைஎல்லாம் சூரியனுடைய செல்லுதல் வருதலாலே வருகின்றவை அன்றோ? பாகுபாட்டைச்செய்கிற சூரியன் உள்ளே புக்கால் பாகுபடுத்தப்படுகின்ற இவையும் போமித்தனை அன்றோ?" என்று.

சூரியன் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் பொருள் என்பதும், காலம் என்பதும், பருவங்கள் என்பதும் இப்படிச் சூரியனைச் சார்ந்து (relative) வரும் மானிடப் பகுப்பு என்பது தெள்ளத் தெளிவாகவே இவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. எனவேதான் சார்ந்திருக்கும் ஒன்று சார்ந்த பொருள் போனபின் போய்விடும் என்று relativity theory பேசமுடிகிறது. ஆச்சர்யமில்லை, ஐன்ஸ்டைனுக்கு இந்திய மெஞ்ஞானம் பிடித்ததில்!

முன்பே கண்டோம், ஐரோப்பியர்கள் பூமி ஒரு வட்டமான தட்டு (தட்டு நிறைய லட்டு :-)) என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கும் போது அதற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே இந்தியர்கள் பூமி மட்டுமல்ல கோளம்! ஆனால் இந்த அண்டமே கோளம்!! (அண்ட கோளத்து ஆரணுவாகி-நம்மாழ்வார்) என்று கண்டு சொல்லினர்.

அது மட்டுமல்ல இன்று "ஒளி வருடங்கள்" என்று பேசப் படும் தொலைவு பற்றி அவர்கள் பேசியிருப்பதுடன், அணுவுக்குள், அணுவாய்உள்ள Sub-atomic particles பற்றியும் பேசியிருக்கிறார்கள். இல்லையெனில் இவர்கள் கணிதத்தில் கோடிக்கு மேல் கோடிவரை எண்ணிக்கை இலக்கங்கள் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அவர்களுக்கு அதைப் பயன்படுத்தும் தேவை இருந்திருக்கிறது. இதுஉண்மை வெறும் புகழ்ச்சி இல்லை.

நிலம் நீரும் எழ - என்பதற்கு விளக்கம் சொல்லும் போது ஈடு "காரியம் உள்ள இடத்தேகாரணம் தொடர்ந்து நிற்றலைக் காணாநின்றோம்" என்று சொல்லிப் போகிறது. இங்குதான் விஞ்ஞானத்திலிருந்து மெய்ஞானம் பிறக்கிறது. அதாவது நாம் காரியத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு இருக்கிறோம். காரணத்தைக் காணுவதில்லை. இந்த சூரியன் சுழல்கிறது. நாளும், திதியும் வருகிறது. விழாவெடுக்கிறோம். பயிர் விளைகிறது. புசிக்கிறோம். புணர்கிறோம், மகிழ்கிறோம். ஆனால் இந்த காரியம் என்பது சார்புடைத்து என்பது நமக்கு விளங்குவதே இல்லை. சார்புடைய காரணம் போய் விட்டால் காரியம் இல்லைதானே?

திருமழிசை ஆழ்வார் "காரணம் நீ, கற்றவை நீ, கற்பவை நீ, நற் கிரிசை நாரணன் நீ நன்கறிந்தேன் நான்" (நான்முகன் திருவந்தாதி) என்று சொல்லி நன்கு அறிந்து கொண்டேன் என்கிறார். இவர்கள் எல்லோரும் ஐன்டைன்னுக்கு முன்னோடிகள் என்றால் தவறில்லை. சார்புடைமை தத்துவத்தை வைத்துதான் "கருத்து முதல்வாதம்" நிற்கிறது.

சுடர்தானும் எழ என்பதற்கு "சொலப்படாத ஒளிப் பொருள்களும் உள்ளே புக" என்று ஈடு சொல்கிறது. அதென்ன சொலப்படாத ஒளிப் பொருள்.? வெறும் ஒளி மட்டுமல்ல, X-ray, nutrinos, quark இப்படிப் பட்ட சமாச்சாரங்கள் உண்டு என்று, அன்றே தெரிந்தது போலும். இல்லையெனில் அப்படியொரு வார்த்தை விழ வேண்டிய அவசியமென்ன?

இப்படி, நாள் (காலம்), நிலம், நீர், விண், கோள், நெருப்பு, காற்று, மலை, சுடர்போன்ற இவையனைத்தும் நாரணனின் வயிற்றுக்குள் போய் சங்கமித்தது.

சாதாரணமாக அல்ல பேரோசையுடன் (=ஊளி). அது சரி, அது என்ன வயிறு என்ற உருவகம்?

இன்றைய அறிவியல் அண்டம் ஒரு வெடிப்பில் (நீர்க்குமிழி உடைவது போல)தோன்றியிருக்க வேண்டும் என்று நம்புகிறது. வெடித்த அன்றிலிருந்து அண்டம்விரிந்து கொண்டே போவது கண்டு பிடிக்கப் பட்டிருக்கிறது. இப்படி அண்டம் முடிவற்று விரிந்து கொண்டே போகுமா? இல்லை ஒரு நாள் சுருங்கி வந்தது போல் ஒருபுள்ளியில் அடங்கிவிடுமா? என்பது விவாதிக்கப் படுகிறது. கருங்குழிகள் அண்டத்தில் நிரம்பக் கிடப்பது கண்டு பிடிக்கப் பட்டுள்ளது. இப்படிப் பட்ட கருங்குழிகள் பருப்பொருள் அனைத்தையும் உறுஞ்சும் தன்மை கொண்டவையாக உள்ளன. மிகமெலிதான ஒளி கூட உறிஞ்சப் படுகிறது. இதே போல் அண்டக் கடைசியில் ஒருநாள் அனைத்தும் உறிஞ்சப்படும் என்று அறிவியல் நம்புகிறது. இதற்கு "singularity"என்று பெயர். இதைத்தான் கவித்துவத்துடன் நம்மாழ்வார், "அப்பன் ஊளி எழ உலகம் உண்டான்"என்கிறார்.

ஹரிகதை கேட்பவர்கள் பயந்து விடக் கூடாதே என்று நயத்துடன் ஈடு,

"அடைய வளைந்தானுக்குள்ளே புகும் போது திருவாசலில் பிறக்கும் ஆரவாரம்போலே, திருவயிற்றிற்புகுகிற போது பிராணிகளுக்கு உண்டான பரபரப்பான ஒலிகள்கிளர" என்றும், "இவற்றை உறிஞ்சுகிற போதை ஒலிகாண்" என்றும் பேசுகிறது.

மேய்ச்சலுக்குப் போய் வரும் மாடுகள் கிடை சேர்தல் போல் படைக்கப் பட்டபொருள்கள் அனைத்தும் கா(நா)ரணனின் உள்ளே புகுந்து சரணமடைகின்றன!