e-mozi

மடல் 050: உண்ணு நீர் வேட்டேன் என்று வந்தார்!

Date published in tamil.net: 24 Feb. 1999

நான் பாசுர மடல்கள் எழுத ஆரம்பித்த போது இலக்கியம்தான் முன் நின்றது. நான் என்னை என்றும் சமயவாதி என்று எண்ணியதில்லை. நான் உள்ளத்தால் இலக்கியவாதி. வைணவ இலக்கியங்கள் எண்ணிக்கையில் சைவ இலக்கியங்களை விட மிகக் குறைந்தவை. அதனால் அவை சிறுபான்மை இனம் என்று சொலலாம். இலக்கியவாதியின் சார்பு
எப்போதும் பெரும்பான்மையை விட சிறுபான்மையிடம் இருப்பது இயல்புதானே. சிறுபான்மைக் குழுக்கள் பெரும்பாலும் பொது நீரொட்டத்திலிருந்து வித்தியாசமாக சிந்திப்பதால் சிறுபான்மையாக இருப்பது அவதானித்தால் புரியும். இதைச் சுட்டிக் காட்டும் சில பாசுர மடல்கள்வந்துள்ளன.நான் தத்துவவாதியும் அல்லேன். ஆழக் குழி தோண்டும் வண்டினம் அல்ல நான். இந்தியாவின் மாபெரும் தத்துவவாதியான ஆதி சங்கரனுக்கு சவால் விடும் தத்துவத்தை ஸ்ரீபெரும்புதூர்காரர் தமிழ் இலக்கியங்களை வைத்து சமைத்திருக்கிறார் என்பது இன்றளவும் எனக்கு மிகவும் சந்தோஷம் தரக்கூடிய விஷயம். நான் அத்வைதத்தை புரிந்து கொண்டால் அல்லவோ விசிஷ்ட்டாத்வைதம் பேசமுடியும்? வாசித்த அளவில் இராமானுச முனியின் பாரிய சிந்தனைப் பரப்பைக்கண்டு சொக்கிப் போனது உண்டு. அந்த ஆழங்கால் படுவதற்கு நான் ஒருஆழ்வார் ஆகவேண்டும். நான் ஆழ்வார்க்கு அடியேன்தானே! ஆழ்வார் அல்லவே!

"என்ன தவம் செய்தனை யசோதா! எங்கும் நிறை பரம், "அம்மா" வென்று அழைக்க, என்ன தவம் செய்தனை!" என்றொரு கர்னாடக கீர்தனை உண்டு. எங்கும் பரந்து இருக்கும்
அவன் சொரூபத்தைக் காண குழி தோண்டவேண்டுமாவென பல சமயம் தோன்றும். தத்துவ வித்தர்கள் இருக்கும் அதே உலகில் வெகுளியான பக்தர்களும் (பகவர்கள்) இருக்கத்தானே செய்கிறார்கள். ஆழங்கண்ட சங்கரனும் ஒரு சமயத்தில் "பஜ கோவிந்தம், பஜ கோவிந்தம் மூட மதே!" என்று தியாகராஜர் போல் பஜனை செய்தது இங்கு நோக்கத் தக்கது.

நமக்கு எதுக்கு சார், தத்துவமெல்லாம்? அறிவுச் செறுக்கு கொள்வதுஎளிது.

"Where is the wisdom we have lost in knowledge? Where is the knowledge we have
lost in information? (T.S. Eliot, The Rock, 1934)"

என்று எலியட் சொல்வது போல்அடியும், முடியும் தேடி அலைந்து, சளைத்து, "திக்குத் தெரியாதகாட்டில் உன்னைத் தேடித் தேடி இளைத்தேனே!" என்று பாட வேண்டிவரலாம்.

ஆய்வாளர்களைப் பற்றி எண்ணிய போது அந்த்வான்த் செந்தின் "குட்டி இளவரசன்" ஞாபகத்திற்கு வருகிறான்.


"அப்பாடி! மொத்தம் ஐம்பது கோடி பதினாறு லட்சத்து இருபத்தியிரண்டாயிரத்து எழுநூற்று முப்பத்தொன்று.
-ஐம்பது கோடி என்ன?
-என்னது? நீ இன்னும் இங்கேதான் இருக்கிறாயா? ஐம்பது கோடி பதினாறு லட்சத்து...நினைவில்லை...எனக்கு எவ்வளவோ வேலை இருக்கிறது! சின்ன விஷயங்களில் ஈடுபடுவதில்லை!
-கோடி என்ன?
-வானத்தில் சில சமயம் பார்க்கிறோமே, கோடிக்கணக்கான நுண்பொருட்கள், அவைதாம்.
-ஈக்களா?
-இல்லை. மின்னுகின்றனவே, அந்த நுண்பொருட்கள்.
-தேனீக்களா?
-அவை இல்லை, சோம்பேறிகளைக் கனவுலகிற்குக் கொண்டு செல்லும் பொன்னிறமான நுண்பொருட்கள். நான் கருமமே கண்ணாயிருப்பவன், தெரியுமா! எனக்கு கனவு காண நேரமில்லை.
-இந்த வின்மீண்களை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்கிறாய்?
-ஒன்றுமில்லை அவை எனக்குச் சொந்தம்.
-எப்படி வின்மீன்களைச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள முடியும்?
-அவை யாருக்குச் சொந்தம்? என்று திருப்பிக் கேட்டான் அந்த முசுடு.
-எனக்குத் தெரியாது. யாருடையவையும் இல்லை.
-அப்படியென்றால் அவை என்னுடையவை. ஏனென்றால் நான்தான் முதலில் அவற்றைப் பற்றி நினைத்துப் பார்த்தேன். வின் மீன்கள் எனக்குச் சொந்தம். ஏனென்றால் அவற்றைச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள வேண்டுமென்று எனக்கு முன்பு யாருக்கும் தோன்றவில்லை
-உண்மைதான், அவற்றை நீ என்ன செய்கிறாய்?
-அவற்றை நிர்வகிக்கிறேன். அவற்றைக் கணக்குப் பார்க்கிறேன். மீண்டும் எண்ணிக்கையிடுகிறேன். இது கடினம்தான். ஆனாலும் நான் காரியத்தில் கண்ணாயிருப்பவன்! வின்மீன்களை வங்கியில் சேமித்து வைக்கிறேன்.
-அப்படியென்றால் என்ன?
-அதாவது, வின்மீன்களின் எண்ணிக்கையைச் சிறு காகிதத்தில் எழுதுவேன். அதை ஒரு பெட்டகத்தில் வைத்துப் பத்திரமாகப் பூட்டுவேன்.
-அவ்வளவுதானா?
-அது போதும்!

"நல்ல வேடிக்கை. கவிதை போல் இருக்கிறது. ஆனால் கருத்துள்ளதாக இல்லை" என்று நினைத்தான் குட்டி இளவரசன்.

முக்கியமான விஷயங்களைப் பற்றி குட்டி இளவரசனின் கருத்துக்கள் பெரியவர்களின் கருத்துக்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு இருந்தன.

-என்னிடம், எனக்குச் சொந்தமான ஒரு மலர் இருக்கிறது. தினந்தோறும் அதற்கு நான் நீர் ஊற்றுவேன். என்னிடம் மூன்று எரிமலைகள் இருக்கின்றன. அவற்றை வாரந்தோறும் கரிநீக்கிச் சுத்தப் படுத்துவேன். அணைந்த எரிமலையைக் கூடச் சுத்தப்படுத்துவேன். யாருக்குத் தெரியும் என்ன ஆகுமென்று. என் மலருக்கும் என் எரிமலைகளுக்கும் அவை எனக்குச் சொந்தம் என்பது பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. ஆனால் நீயோ வின்மீன்களுக்குப் பயன்படவில்லை." பெரியவர்கள் நிச்சயமாக முற்றிலும் அசாதரணமானவர்கள்" என்று தனக்குள் கூறிக்கொண்டே பயணத்தைத் தொடர்ந்தான்.

செருக்கு கொள்வது எளிது, எளிமையாய் இருப்பதுதான் கடினம். (எளிமையாய் இருப்பது போல் நடிப்பது எளிது என்பது வேறுவிஷயம்!) ஆழ்வார்கள் அடித்துச் சொல்வது இந்த எளிமையைத்தான்.அந்த எளிமையில்தான் இறைவனைக் கண்டு சொக்கிப் போனார்கள். அதன் பிரதிபலிப்பாகத்தான் "இழிதல்" என்ற கோட்பாடு இந்திய தத்துவ உலகிற்கு
கிடைக்கிறது. இதைத்தான் பல்வேறு "அவதாரங்கள்" சுட்டுகின்றன. இறைவன் கிடைக்கக் கூடியவான இருக்க வேண்டும்.சளைக்க வைப்பவனாக இருக்கக் கூடாது என்பது ஆழ்வார்கள் துணிபு.

முக்கியமாக, வேறு எந்த மொழியிலும் இல்லாத அளவில் தமிழில் இலக்கியமும், ஆன்மீகமும் ஒன்றாகக் கலந்துள்ளன. பக்தி இலக்கியம் தொட்ட உச்சியைத்தமிழ் இன்னும் தொடவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இந்தநூற்றாண்டில் இந்த வழியில் கேட்கும் ஒரே குரல் பாரதியினுடையது. அவனுக்குப்பின் யாரும் இவ்வழியில் செல்ல
வில்லை. பக்திப் பாடல்கள் என்று இன்று கேட்கும் பாடல்கள் உண்மையில் பக்தியின் அர்த்தம் கூடப் புரிந்து கொள்ளாத பாடல்களாக இருப்பது கேட்டால் புரியும். இறைவனுக்கு நாலு போற்றி சொல்லும் தோத்திரங்கள் அவை. அதுவல்ல பக்தி.

திண்ணன்வீடு முதல்முழுதுமாய்,
எண்ணின்மீதிய னெம்பெருமான்,
மண்ணும்விண்ணுமெல்லா முடனுண்ட,
நம்கண்ணன் கண்ணல்ல தில்லையோர்க்கண்ணே.
(திருவாய் மொழி 2.2.1 )

என்று இருக்க வேண்டும். பக்தி என்பதும் ஒரு நோக்கு. உலகில் உறையும் இறையின் வெளிப்பாடு கண்டு மெய் சிலிர்க்க வேண்டும். நாவுக்கரசரைப் பாருங்கள். இரண்டு யானைகள் கூடும் சங்கமத்தைப் பார்க்கும் காலையும் அவருக்கு சிவ சக்தி ஞாபகம் வருகிறது.

மாதர் பிறைக்கண்ணியானை மலையான் மகளொடும் பாடி
போதொடு நீர்சுமந் தேத்திப் புகுவார் அவர் பின் புகுவேன்
யாதுஞ் சுவடு படாமல் ஐயாறடைகின்ற போதுகாதன் மடப்பிடி
யோடும் களிறு வருவன கண்டேன்
கண்டேன் அவர் திருப்பாதம் கண்டறியாதன கண்டேன்!

இதுதான் பக்தி. காமம், செக்ஸ், அது, இதுவென்று விதண்டாவாதம் செய்து கொண்டு இருக்கக்கூடாது!



இன்றைய தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் ஒருவகையான, செயற்கையாக ஏற்படுத்திக் கொண்ட வறட்சி தெரிகிறது. பகுத்தறிவு என்ற ஒரு போர்வையில் நம் பக்தி இலக்கியங்கள் புறம் தள்ளப் பட்டுள்ளன. தமிழர்களை விழிக்கச் செய்ததில் பெரியாருக்கு பெரும் பங்கு உண்டு. அதை மறுப்பதற்கு இல்லை. அதே சமயம் அவர் கிண்டல் அடித்தது போல் "தமிழ் காட்டுமிராண்டிகளின் மொழி" என்று சொல்லும் அளவிற்கு அதை வரண்டு போக வைத்ததில் தமிழர்களுக்கு பெரும் பங்கு உண்டு. அதன் செழுமையை முழுவதும் உணராமல், இங்கொன்று அங்கொன்று என்று நுனிப்புல் மேய்ந்து வரண்டு போயினர். ஆங்கில மோகம் வந்த பிறகு"மெல்லத் தமிழ் இனிச் சாகும்" என்று புலம்பும்
அளவிற்கு தமிழைத் தமிழர்கள் இட்டுச் சென்று விட்டனர். இதை நன்கு உணர்ந்துதான் கலைஞர் ஒரு பேட்டியில் சொன்னார், தனக்கு ஆழ்வார்களின் இலக்கியச் செழுமையில் பெரும் மதிப்பு உண்டு என்று. சமயம் என்ற கருத்தில் வேறு பட்டாலும் இலக்கியம் என்று வரும் போது நல்ல தமிழரான கலைஞரால் ஆழ்வார்களை ஒதுக்க முடியவில்லை.
இந்தப் பார்வையாவது நமக்குவேண்டும்.

இலக்கியத்திற்கும் ஆன்மீகத்திற்குமுள்ள உறவை ஒரு திருவாய் மொழிப் பாடல் சொல்கிறது:

செங்சொற் கவிகாள்! உயிர்காத்தாட் செய்ம்மின் திருமா லிருஞ்சோலை
வஞ்சக் கள்வன் மாமாயன் மாயக் கவியாய் வந்து,
என்நெஞ்சு முயிரும் உள்கலந்து நின்றார் அறியா வண்ணம்
என்நெஞ்சு முயிரும் அவை உண்டு தானே யாகி, நிறைந்தானே.
10.7.1"



"செவ்விய சொற்களையுடைய புலவர்களே! உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு கவிபாடுக. திருமாலிருஞ்சோலை வஞ்சக் கள்வனும், மாமாயனுமான எம்பெருமான் (ஆழ்வாரே! உம்மைக்கொண்டு கவி பாடுவித்துக் கொள்ளப் பாராநின்றேன் என்று) ஒரு மாயம் செய்து வந்து, என் மனத்தினுள்ளும் உயிரினுள்ளும் ஒரு நீராகக் கலந்து, நிற்கின்ற பெரிய பிராட்டியார் முதலாயினாரும் அறியாத படி, என் மனத்தையும் உயிரையும் அனுபவித்து, என்னைக் காண இடமின்றித் தானேயாகி நிறைந்தவன் ஆனான். ஆதலால், உயிர் காத்து ஆட்செய்ம்மின்!"

கவி செய்கின்ற பாவனையில் இறைவன் உட்புக நடக்கும் காரியத்தை திருமூலரும் பெருமையுடன்சொல்கிறார்:

"என்னை நன்றாக இறைவன் படைத்தனன்
தன்னை நன்றாக தமிழ் செய்யுமாறே!"

நம்மாழ்வார் ஊனுடம்பு பாழ் என்று சமணர்கள் போல் ஒதுக்கச் சொல்லவில்லை. "இத்தலைஉண்டானால் அன்றோ அத்தலைக்கு மங்களாசாசனம் செய்யவாவது?" (ஈடு) என்று உயிரைகாக்கச் சொல்கிறார். இதையே வேறு வார்த்தைகளில் திருமூலரும் சொல்கிறார்.

உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊனுடம்பு ஆலயம்
வள்ளற் பிரானார்க்கு வாய் கோபுர வாசல்
தெள்ளத் தெளிவார்க்குச் சீவன் சிவலிங்கம்
கள்ளப் புலனைந்தும் காளா மணிவிளக்கே
(1823)

ஆழ்வார்கள் சங்க காலக் கவி மரபின் தொடர்ச்சி என்பது அவர்கள் கவி செய்யும் பாங்கிலிருந்து தெரிகிறது. மாயக் கவியாய் வந்து என்பதற்கு வியாக்கானம் "கவி என்ற காரணத்தை இட்டுக்கொண்டு வந்தான்; காதலி இருக்குமிடத்தில் "தண்ணீர்" என்று புகுமாறு போலே" என்பது. அவர்கள் சுட்டும் கலித்தொகைச் செய்யுள் இதோ!

அன்னையும் யானும் இருந்தேமா, "இல்லிரே!
உண்ணுநீர் வேட்டேன்" என வந்தாற்
கன்னைஅடர் பொற் சிரகத்தால் வாக்கிச் "சுடரிழாய்!
உண்ணுநீர் ஊட்டிவா" என்றாள்; எனயானும்
தன்னை அறியாது சென்றேன்; மற்றென்னைவளை
முன் கை பற்றி நலியத் தெருமந்திட்டு
"அன்னாய் இவன் ஒருவன் செய்ததுகாண்! என்றேனா?
(செய்.51)

இனி கவி செய்யும் போது நம் பாரம்பரியம் நினைவுக்கு வரும்தானே!

0 பின்னூட்டங்கள்: