e-mozi

மடல் 052: உறங்குவது போலும் சாக்காடு

Date of publication: 4 March 1999

துக்கம் என்பது மனித வாழ்வில் முழுமையாய் விரவி நிற்கிறது. துக்கம் என்ற கடலில் இன்பம் என்பது திட்டுத் திட்டாய், சின்னத் தீவாய் தெரிகிறது. அதுதான் உண்மை. அதனால்தான் இந்தத் துக்கம் அறுப்பது என்பது பெரிய மெய்யியல்த் தேடலாய் நிற்கின்றது. துக்கத்தைப் பற்றிச் சிந்திக்காத சமயம் இல்லை. துக்கம் இல்லையேல் ஒரு வகையில் தேடுதலே இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். துக்கத்தில் உழலும் ஒருவன்/ள் முன் தத்துவம் பேசுவது சரியில்லைதான். எடுத்துக்கொள்ளும் மனம் வரும் வரை மெளனமாய் உடன் இருப்பதுதான் சாலச் சிறந்தது.ஆனால் தத்துவமின்றி துக்கத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாது. துக்கம் நிறைந்த வாழ்வில்தான் அதற்கான மருந்தும் இருக்கிறது. வாழ்வைக் கண்ணுரும் போதுநம் துக்கம் தணிய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

துக்கத்தின் அருகில் இருக்கும் வரைதான் அதன் தாக்கம் அதிகமாய் இருக்கிறது. துக்கத்திலிருந்து விலக தத்துவம் உதவுகிறது. "துக்கமே இல்லாத ஒரே ஆள்" கடவுள்தான் (துக்கமில் சுடரொளி) என்கிறார் நம்மாழ்வார் . எனவே துக்கப்படும் ஒருவருக்கு, இன்னொரு துக்கத்தை அனுபவித்தவர் ஆறுதல் சொல்வது மனித வழக்கம். "இரு கோடுகள்" தத்துவம் போல் பெரிய துன்பத்தைப் பற்றிக் கேள்விப் படும் போது நம் துக்கம் சில சமயம் சின்னதாகிப் போகிறது. நம் வீட்டில் இருக்கும் போது நாம்தான் பெரிய ஆள்! வெளியே வரும் போது இந்த ஆட்டம் கொஞ்சம் அடங்குகிறது, நாட்டை விட்டே வெளியேறும் போது நாம் பெட்டிப் பாம்பாய் அடங்கிவிடுகிறோம். விலக, விலகத்தான் உண்மைப் புரிதல் வருகிறது.

வள்ளுவர் எல்லாவற்றையும் சிந்தித்தவர். நெய்யும் தறியில் விழும் ஒவ்வொருஅடிக்கும் உதிருமாம் ஒரு சொல். இவர் சொல்கிறார்:

நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்
பெருமை உடைத்து உலகு
(குறள் 336)

நேத்திக்கு இருந்தவன் இன்னக்கி இல்ல, பாரு! என்ற நடைமுறை வழக்கைக் கையாளுகிறார். அதோடு நின்றிருந்தால் அது வள்ளுவம் அல்ல. ஆனால், அப்படி இருப்பதுதான் உலகிற்கு பெருமையாம்! ஈவு இரக்கமில்லாமல் சொல்வது போலில்லை? ஆனால் அன்பு பற்றி அதிகாரம் எழுதிய வள்ளுவன் அப்படிச் செய்வானா? இல்லை. அவன் நம்மை துக்கத்தை விட்டு விலகி, ஒரு சாட்டிலைட் பார்வை பார்க்கச் சொல்கிறான். உலகின் அழகே இந்த பிறப்பு-இறப்பு என்ற நிகழ்வில்தான் இருக்கிறது. உலகில் பிறக்கும் ஒன்று அழிவதுதான் விதி. அவ்விதிதான் உலகை பெருமை அடையச் செய்கிறது. வேறு எந்த உலகிலாவது இறப்பு இன்றி இருக்கிறதோ? அது இயற்பியல் விதியை (second law of thermodynamics) மீறுவதாக ஆகாதோ? வாழ்வு என்பதை அறிவியல் பூர்வமாக விளக்க முற்பட்டால் இந்த இரண்டாவது thermodynamics விதிக்கு கொஞ்ச காலம் "தண்ணி காட்டுவதுதான்" வாழ்வு என்று சொல்ல வேண்டிவரும். இந்த கொஞ்ச கால தண்ணி காட்டலில் விழிப்புற்று வாழ்வின் நியதியைப் புரிந்து கொள்பவன் ஞானி. அந்தப் புரிதல் அவனுக்கு அமரத்தன்மையை அளிக்கிறது. அவன் இந்த துக்கத்திலிந்து மீள்ந்து உலகை இயக்கும் பிரம்மாண்ட சக்திகளைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள முற்படுகிறான். அந்தத் தேடுதலில் அவன் வாழ்வு பொருள் நிறைந்ததாய் மாறுகிறது. பிரபஞ்சத்தின் பெரு வாழ்வின் முன், மனித வாழ்வு மிகச் சிறியது. ஒரு கண் சிமிட்டல் போல். அவ்வளவுதான். அதனால் இருக்கும் வாழ்வையாவது இன்பமுடையாதாய் ஆக்க வேண்டும். அதற்கு தத்துவம் உதவுகிறது.

இறப்பு நிகழவில்லையெனில் உலகம் தாத்தா/பாட்டி களால் நிரம்பி வழியும்.இந்த மாதிரி ஒரு காட்சியை திருமங்கையாழ்வார் காட்டுகிறார்.

முதுகுபற்றிக்கைத்த லத்தால் முன்னொருகோலூன்றி,
விதிர்விதிர்த்துக்கண்சு ழன்று மேற்கிளைகொண்டிருமி,
"இதுவென்னப்பர் மூத்தவா" றென்று இளையவரேசாமுன்,
மதுவுண்வண்டுபண்கள் பாடும் வதரிவணங்குதுமே.
(1.3.2)


முதுமை மிகவும் கொடியது. அதுவும் நோய்ப்படும் முதுமை அதனினும் கொடியது."கொடியது என்ன?" என்று கேட்ட கந்தக் கடவுளுக்கு பதில் சொன்ன ஒளவைக்கிழவி "இளமையில் வறுமை" கொடியது என்கிறாள். அதுவும் சரிதான். வாழும்வாழ்வு வறுமையில் போய் விட்டால், பின் இருந்தென்ன, போய் என்ன?இதைத்தான் "கொள்ள, கொள்ள குறையாத இன்னல்கள்" என்று பெரியதிருமொழி சொல்கிறது.

கொள்ளக் குறையாத இடும்பைக் குழியில்,
தள்ளி புகப்பெய்தி கொல்லென் றதற்கஞ்சி,
வெள்ளத் திடைப்பட்ட நரியினம் போலே,
உள்ளம் துளங்காநிற்பன் ஊழி முதல்வா.
(11.8.5)



அவர் கையாளும் உவமானங்களைப் பாருங்கள். வேடனின் கைக்கு அஞ்சிஓடி வரும் நரி வெள்ளத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டால்? விழி பிதுங்கி, மரணஅவஸ்தைப் படும் அந்த ஜீவனின் துயரை நினைத்துப் பாருங்கள். அப்படித் தாம்துக்கப் படுவதாகச் சொல்கிறார் ஆழ்வார். எனவே துக்கமில்லாத வாழ்வென்பது காண்தற்கரியதாக இருக்கிறது. எனவே துக்கத்தை எப்படி கையாள்வது என்று தெரிந்து கொள்வது இங்கு பயன்அளிக்கும். இன்பமும், துன்பமும் நாம் செய்யும் வினைகளால் வருபவை(தீதும், நன்றும் பிறர்தர வாரா!- கணியன் பூங்குன்றனார்). இன்பத்தை ஏற்கும் நாம் துன்பத்தை ஒதுக்கப் பார்க்கிறோம். அந்த நோக்கை விட்டு,துன்பம் நமக்களிக்கும் பாடம் எனக் கொண்டால் துன்பத்துடன் கற்றல் நடக்கிறது. இதுவெல்லாம் ஈசன் செய்யும் விளையாட்டு என்கிறார் நம்மாழ்வார்.

துன்பமும் இன்பமு மாகிய செய்வினை
யாய் உலகங்களுமாய்,
இன்பமில் வெந்நர காகி இனியநல்
வான் சுவர்க் கங்களுமாய்,
மன்பல் லுயிர்களு மாகிப் பலபல
மாய மயக்குகளால்,
இன்புரும் இவ்விளை யாட்டுடை யானைப்பெற்
றேதும் அல்லல் இலனே.


(திருவாய் மொழி 3.10.7)

இதே வார்த்தை ஆக்கத்தை நம்மாழ்வாரின் பரம இரசிகனான கம்பனும் கையாள்கிறான்.

உலகம் யாவையும் தாமுள வாக்கலும்
நிலை நிறுத்தலும் நீக்கலும் நீங்கலா
அலகிலா விளையாட்டு உடையார்
தலைவர் அன்னவர்க்கு சரண் நாங்களே


எனவே துன்பம் தருவது போல் தந்து, தனது சொரூபத்தைக் காட்டி நம்மை ஆட்கொள்கிறான் இறைவன் என்று சொல்கிறார் நம்மாழ்வார். நம்மை "ஆட் கொள்வது" என்பதை நாம் எப்படி வாழ்வைப் புரிந்து கொண்டு மேலான தத்துவங்களை அறிந்து கொள்கிறோம் என்று அர்த்தம் பண்ணிக் கொள்ளவேண்டும். இதை நேரடியாகக் காட்டி மனிதருக்கு அருளவே இறைவன் அருளாரர்களை அனுப்பியும், போதாத குறைக்கு தானும் தோன்றியும் அருளுவதாக இந்தியர்கள் நம்புகிறார்கள்.

துயரில் சுடரொளி தன்னுடைச் சோதி நின்
ற வண்ணம் நிற்கவே,
துயரில் மலியும் மனிசர் பிறவியில்
தோன்றிக்கண் காணவந்து,
துயரங்கள் செய்து தன் தெய்வ நிலையுல
கில்புக வுய்க்குமம்மான்
துயரமில் சீர்க்கண்ணன் மாயன் புகழ்துற்ற
யானோர்து ன்பமிலனே.

(திருவாய் மொழி 3.10.6)


நமக்கு உற்றாரை இழப்பது என்பது ஒரு கொடுமை. பின் நம் சாவை நினைத்துபயப்படுவது என்பது அடுத்த கொடுமை. ஆக இப்படி இடர் தரும் பெரும் பையாகத் தாயின் கருப்பை இருப்பதாக ஒரு ஆழ்வார் குற்றம் சாட்டுகிறார். வாழ்வு என்பது பெரும் "இடர் சுழியாக" இருக்கிறது என்கிறார் திருமழிசைப் பிரான். இந்தச் சுழியில் கவிழும் ஓட்டையுடைய நாவாய் (படகு) போல் உள்ள வாழ்விற்கு நற்கதியாக வருவது பக்தி (பத்தி) என்கிறார் இவர். வாழ்வும்-சாவும் அவன்பாடு என்று திட பக்தி கொண்டோரை துக்கம் அணுகாது என்பது ஆழ்வார்களின் துணிபு.

பிறப்பினோடு பேரிடர்ச் சுழிக்கண்நின்றும் நீங்குமஃது,
இறப்பவைத்த ஞானநீச ரைக்கரைக்கொ டேற்றுமா,
பெறற்கரிய நின்னபாத பத்தியான பாசனம்,
பெறற்கரிய மாயனே. எனக்குநல்க வேண்டுமே.

(திருச்சந்த விருத்தம் 100).

வைணவம் சொல்கிறது,

ஆள்கின்றான் ஆழியான்! நமக்கு எதற்குக் குறை? மீள்தல்இல்லாத இப்பிறவித் துயர் களைய வரும் வாள்கெண்டை மீன் போன்ற கண்ணுடையநப்பின்னை கேள்வனின் தாள் கண்டு கொண்ட பின், நமக்கு என்ன குறை?

ஆள்கின்றா னாழியான் ஆரால் குறைவுடையம்?
மீள்கின்ற தில்லைப் பிறவித் துயர்கடிந்தோம்,
வாள்கெண்டையொண்கண் மடப்பின்னை தன் கேள்வன்,
தாள்கண்டு கொண்டு என் தலைமேல் புனைந்தேனே.


(திருவாய் மொழி 10.4.3)


சரணாகதி என்பது மனதிற்கு ஆறுதல் தரும் ஒரு மருந்து. நம்மால் ஒன்றும்செய்ய முடியாத போது இறைவனின் பாதத்தில் விழுவது எவ்வளவு ஆறுதல் அளிக்கக் கூடியது! எப்படி நம் மீது கருணை உடைய தாயிடம் அவள் அடித்தாலும், கொஞ்சினாலும் ஒண்டிக்கொள்கிறோமே அதுபோல் நாம் இடர்படும் போதும், மகிழ்வுறும் போதும் இறைச் சிந்தனையுடன் இருப்பது நமக்கு இடர் இல்லாப் பெருவாழ்வை அளிக்கிறது.

2 பின்னூட்டங்கள்:

  குமரன் (Kumaran)

Saturday, February 09, 2008

பாசுரங்களை எல்லாம் நன்கு சுவைத்துப் படித்தேன் ஐயா. அருமை அருமை.

  N.Kannan

Saturday, February 09, 2008

மிக்க நன்றி, குமரன்.