e-mozi

மடல் 046: பாவை நோன்பு

First published on: Sun, 10 Jan 1999 07:41:19 -0800 (PST)

இன்னும் பாலாறு கூட வரவில்லை. சீக்கிரமே விழிப்பு தட்டிவிட்டது. ரயில் வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தேன். சூரியன் வெளிப்பாட்டிற்கு கட்டியம் கூறிகொண்டு விடிவெள்ளி கிளம்பி விட்டிருந்தது. சாதாரணமாக சூரியன் இருந்தால் கண்ணுக்குப் புலப்படாத நட்சத்திரக் கும்பல், சூரியன் இன்னும் பூமிக்குக் கீழே புதைந்து கிடக்க, 'இரவு நட்சத்திரத்தின் கடைசி காட்சியிது பார்த்துக்கோ' வென்பது போல கல, கலவெனச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தன! கீழ் வானம் ஆரஞ்சு, சிவப்பு மஞ்சள் இவை கலந்த ஒரு வண்ணத்தில் தளிர் நடை பயில்வது அந்த காலை வேளையில் மனதுக்கு மிகவும் ஆனந்தமாக இருந்தது.

ரயிலுக்கு வெளியே இன்னும் இருட்டு கவ்வியிருந்தது. மார்கழி மாதத்து பனிப்புகை இன்னும் தரையின் மேல் போர்த்தியிருக்க, பூமி சுகமாக தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. "எல்லே இளங்கிளியே.. ஈதென்ன பேருரக்கம்" என கேலி செய்யத் தோன்றியது.கீழ் வானத்தின் உயரே இருக்கும் மேகங்களோ நொடிக்கு ஒரு உருக் கொண்டு அக் காலைப் பொழுதை மேலும் சுவாரசியமாக்கின. முதலில் பச்சோந்தி போல ஒரு மேகம், கொஞ்ச நேரத்தில் அதுவே ஆமையாகி, கடல் அலையாகி கரைந்து போனது. பனை மரங்கள் "கண்ணன் என்னும் கருந்தெய்வம்" போல் நேராக கிழக்கே பார்த்துக் கொண்டு நின்றன. ரயில் வேகத்தில் துரிதமாகக் காட்சி மாறி கீழே வாய்க்காலில், பளிச்சென்று இன்னும் நின்று கொண்டிருந்த நிலா நொடிப் பொழுது காட்சியளித்து விட்டு மறைந்தது. ஆஹா! இந்த வாய்க்கால் கொஞ்சம் நெளிவு, சுளிவு இல்லாமல் நேராக ஓடியிருந்தால் நிலாவை இன்னும் கொஞ்சம் ரசித்து இருக்கலாமேயென மனம் ஏங்கியது. பிறகுதான் புரிந்தது, நிலா ரயிலின் அந்த பக்கம் இருப்பது. அந்தப் பக்க ஜன்னலை அடைவது அவ்வளவு எளிதாக இருக்கவில்லை. கீழே குழந்தைகள், மனிதர்கள். கொஞ்ச நேரத்திற்குப் பிறகு திரும்பி என்னிடத்திற்கு வந்து பார்த்தபோது, காலை வளர்ந்திருந்தது. ரயில் ஒடிக் கொண்டிருந்தது.

இடையே கொஞ்சம் இருள் மண்டிய காட்டுப் பகுதி. மீண்டும் வயல், மீண்டும் பனை மரங்கள். பனை வேகமாக மேல் நோக்கி.. மனிதனை நோக்கும் போது பனை மரம் உயரம் தான். ஆனால் அந்த மேகக் கூட்டங்களுக்குப் பனை எப்படித் தென்படும்? கருப்பாய், பூமியிலே ஏதோ திட்டு திட்டாய்.. அந்த கீழைச் சூரியனுக்கு எப்படிப் புலப்படும்? மேகமும், பூமியும், ஏதோ தொலை தூரத்திலிருக்கும் குண்டூசியின் தலை போல், சூரியனுக்கும் வெளியே இருக்கும் "பால் வெளியிலிருந்து" (Milky Way) பார்த்தால், சூரியனும் ஒரு சுண்டைக்காயே!

மீண்டும் வயல் வெளி. ஏர் கட்டிய உழவனொருவன் வயலில் உழுது கொண்டிருந்தான். உள்ளத்தை உழும் ஞானி போல்.

அமைதியான குளத்தில் சின்னதாக ஒரு கல்லைப் போட்டால் வட்ட, வட்டமாக விரியுமே தண்ணீர், அதுபோல். தாமரை மொட்டைப் பிரித்தால் வருமே இதழ்கள், மடல், மடலாக அதுபோல். வாழைப்பூவைப் பிரிக்கும் போது வருமே, ஏடு எடாக அதுபோல். பிரபஞ்சம் என் கண் முன் மடல், மடலாக விரிந்து கொண்டிருந்தது அந்தக் காலையில். வான்வெளியில் சுண்டையாக இருக்கும் பூமி. பூமியில் ஏர் உழும் மனிதன். ஏரின் அடிப் பொடி புழுக்கள். அப்புழுவின் உடலில் உறுப்புக்கள். உறுப்புகளுக்கு உருக்கொடுக்கும் "செல்"கள். செல்களின் உயிரான "நியூக்கிளியஸ்". அதன் கருவான "உயிர்த்திரிகள்" (Chromosomes). உயிர்த்திரிகளின் உள்ளே "மூலக்கூறுகள்" (Molecules). அதை உருவாக்கும் அணுக்கள். அதனுள்ளும் ஒரு உலகம். மீண்டுமொறு "நியூக்கிளியஸ்", அதை சுற்றும் "எலக்ட்ரான்ஸ்". இந்த இச்சிறியதிலும், சிறியதான நியூக்கிளியஸின் உள்ளும் ஒரு உலகம் இருப்பதாக விஞ்ஞானிகள் கண்டிருக்கிறார்கள்.

பிரபஞ்ச சிருஷ்டியில் வாமனன் யார்? திருவிக்கிரமன் யார்? வாழை மரத்தில் பெரிதாகத் தொங்கும் வாழைப் பூவை மஹா விஷ்ணு என்றால் உரிக்க உரிக்க வந்து கொண்டிருக்கும் பூக்களின் கடைசி சின்னப் பூவின் உள்ளிருக்கும் "கள்ளன்"தான் வாமனனோ? அதையும் வாழைப்பூ என்று தானே சொல்கிறோம்?

வெளியே இன்னும் சில நட்சத்திரங்கள், கொஞ்சம் பிரகாசமாக சூரியன், மேகங்கள் மனிதர்கள். விஸ்வரூப தரிசனம் எங்கு தானில்லை? அது பார்க்கும் விதத்தில், பார்க்கும் இடத்தில், பார்க்கும் பொழுதைப் பொருத்திருக்கிறது.

நிலத்தில் தவழும் புழுவின் கண்ணோட்டத்தில் ஏர் உழும் மனிதன் எப்படித் தெரிவான்? காளை மாடுகள் என்ற தேவ, அசுரர்களைக் கொண்டு, ஏர் என்ற மத்தை வைத்து தங்கள் உலகான வயலைக் கடையும் பிரளயகர்த்தன் போலோ? ஆனால், மனிதன் வாழ்விலோ அடை மழை பெய்தாலே போதும், உலகமே அழிந்து விடுவது போலத்தோன்றுகிறது. மனிதனை விட நூறு மடங்கு பெரியது "டைனசார்கள்". வானின் வெளியிலிருந்து வந்து தாக்கிய மாபெரும் பாறாங்கல் கிளப்பிய புழுதியில் உலகே இருண்டு போக அதன் காரணமாய் உண்ண உணவில்லாமல் மாண்டு போனதாம் இந்த "டைனசார்கள்" என்ற மாபெரும் ஜீவராசிகள்.

வனம் மீண்டும் வெளியில். சில பேர் காலைப் புலர்வதே கழிப்பதற்குத் தான் என்பதுபோல் வயல் வரப்பில்.. வயலுக்கு இது சகஜம். ஜீரணித்து விடும்! ஜேம்ஸ் லவ்லாக் (James Lovelock) என்ற ஆங்கில விஞ்ஞானி தானே சொன்னான் உலகமே ஒரு உயிருள்ள ஜீவன்தானென்று.

யார் செய்த புண்ணியமோ, பூமி, சூரியனிலிருந்து சரியான தொலைவில் வந்து விழுந்திருக்கின்றது. சூரியனின் மற்ற குழந்தைகளெல்லாம் ஜீவன் இல்லாமல் மரித்தே கிடக்கின்றன. நமக்கு வாழ்வளிக்கும் சூரியனோ ஒரு மூன்றாம் தர நட்சத்திரமாம். இதுபோல சூரிய குடும்பங்கள் பல கோடி உண்டாம் பிரபஞ்சத்தில். மின் மினுக்கும் நட்சத்திரம் கடைசியாக கண் மூடும் போது, உயிருள்ள உலகங்களும் கூடவே அஸ்தமித்து விடுகின்றன. எல்லோருக்கும் ஒளி வழங்கி முடித்தபின்,தன்னுள் தானே அடங்கி "கருங்குழி" (Black Hole) ஆகிறது நட்சத்திரம். இந்நிலையில், எலும்பை முறித்து எண்ணெய் எடுத்து அதையும் ஆவியாக்கிவிடும் அடர்த்தியை அடைகிறது. காற்றினும் மெலிதான ஒளிகூட இதனிடமிருந்து தப்பிக்க முடியாமல், இதில் விழுந்து மறைகிறது.
ஒன்றிலிருந்து கிளம்பிய எல்லாம் (Big Bang Theory) இத்தகைய மாபெரும் கருங்குழி ஒன்றில் மீண்டும் அடங்கி ஒருமித்துவிடுமென்கிறார்கள் (Singularity). பிரபஞ்சத்தின் தொடக்கமும், முடிவும் இருமையில். ரயிலின் வேகம் கொஞ்சம் குறைந்தது, "ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கருத்து.." என MLV-யை சுவீகரித்து ஆண்டாள் பாடிக் கொண்டிருந்த பாட்டு லவுட் ஸ்பீக்கரிலிருந்து வந்து ரயிலை அடைந்தது!

பாலாறு வந்து விட்டது. கட, கடா, தட, தடா. பாலாறு வைகையை விடப் பெரியதுதான். எப்போதுமே காய்ந்து போயிருக்கும் பாலாறு இந்த வருட மழையால் தலை துவட்டிய துண்டு போல் ஈரமாக நனைந்திருந்தது. மண்ணைத் தோண்டினால் ஊற்று வரும். நினைத்தாலே சந்தோஷமாக இருந்தது. இளம் காலை இனிதாகக் கிளம்ப, ஏதோவொரு வயல் நடுவே ஆவி போக மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தது. இன்னும் கொஞ்சம் போனால் செங்கை வந்து விடும். இறங்க வேண்டும்.

இன்னும் ஆத்ம விசாரம் முடிந்த பாடில்லை! ரயில் பாட்டுக்கு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஏனிப்படியொரு பிரபஞ்ச சிருஷ்டி? ஏன் மூலமாய் இருந்த ஒரு வஸ்து இப்படி "வண்ணக் களஞ்சியமாகி" பலப்பல உருவில்.. எது இப்படி ரயிலில் உட்கார்ந்து கொண்டு எதை ரசிக்கிறது? கண்ணாடியில் முகம் பார்த்துக் கொள்ளும் போது எற்படுமே ஒரு சந்தோஷம், அது போலத்தானே இதுவும்? தன்னில் தன்னைக் காணுவதில் ஏற்படும் சந்தோஷத்திற்குத்தானே இதுவெல்லாம்!

ரயிலின் கடைசிப் பெட்டி என்னுடையது. வெளி வயற்பாதையில் சமர்த்தாக நாலு குழந்தைகள். ஒன்றுடன் ஒன்று குளிருக்கு இணைந்து ஒரே போர்வையில். உலகின் அதி அற்புதம் போல் நானிருந்த ரயிலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்து விட்டு மெதுவாக திரும்பி நடக்கத் தொடங்கின.

எனக்கோ, ஏதோ இனங்காணாத சந்தோஷத்தில் உள்ளமெல்லாம் பூரித்துப் போனது. இது தான் ஆத்ம தரிசனமா?


கணையாழி, ஜனவரி 1996 (பக்கம் 96-98)

மடல் 047 - சங்கத்தார்க்கு ஓர் அகவல்

Date of first publication: Mon, 08 Jun 1998 10:39:52 +0000

சேமம் குருகையோ? செய்யதிருப் பாற்கடலோ?
நாமம் பராங்குசனோ, நாரணனோ? - தாமம்
துளவோ, வகுளமோ? தோள் இரண்டோ, நான்கோ?
உளவோ பெருமான் உனக்கு?


மயர்வற மதிநலம் அருளப் பெற்ற ஆழ்வாராதிகளில் நம்மாழ்வாருக்கு ஒரு பெரும் சிறப்பு. அதை இந்தத் தனியன் (திவ்யப் பிரபந்தத்தில் சேராத தனிப் பாடல்கள்) சொல்கிறது. வாழ்வது திருக்குருகூரோ? இல்லை திருப்பாற்கடலோ? உங்கள் பெயர் பாராங்குசனோ இல்லை நாராயணனோ? உங்கள் திருமாலை துளசியில் ஆனதா? இல்லை வகுள மலர்களால் ஆனதா? உங்களுக்கு மனிதர்கள் போல் தொள்கள் இரண்டோ இல்லை தேவர்கள் போல் நான்கோ? இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லப் போனால் திருமாலும் சடகோபனும் இருவர் அல்ல, ஒருவரே என்பது புரியும்.

(குருகூர் = நெல்லை மாவட்டத்தில் நம்மாழ்வார் பிறந்த இடம்; அவர் இயற்பெயர் - பாராங்குசன், மாறன்; அவரது முனித்தன்மையறிந்து தாய் இட்ட மாலை வகுளமாலை)

இப்படி சிறப்பித்துச் சொல்வது தமிழ் மரபு. மேலும், இறைவன் என்பவன் ஏதோ எட்டாத தொலைவில் உள்ளவன் போன்ற கருத்தை மறுத்தலிக்கும் வைணவம். இறங்கி வருதலுக்குப் பெயர்தான் அவதாரம். நாரணன் நம்பி இறங்கிவரும் போது அவனுக்கு கிடைக்கும் நாமம் சடகோபன் என்கிறது இத்தனியன்.

சடகோபன் வந்த காலம் சரித்திர காலத்திற்குள் விழுகிறது. இவர் ஏழாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்திருக்க வேண்டுமென்பது அறிஞர் கருத்து. வஜ்ர தந்தி என்ற சமணப் பெரியவர் நான்காம் சங்கம் அமைத்து மதுரையில் அறிவொளி பெருக்கிய காலம். புலவர் கடன் உண்மை கண்டறிந்து அதை பாக்களில் வடிப்பதாகும். காலத்தைக் கடந்து நிற்கும் படைப்புகள் முதலில் சங்கத்தைக் கடக்க வேண்டுமென்பது அன்றைய முறை. சங்கப் புலவர்கள் சாதாரண ஆசாமிகள் இல்லை என்பது இறையனாரும், எம்பெருமானுமாகிய சிவன் இயற்றிய பாடலையே குற்றம் என்று சொல்பவர்கள் (நக்கீரர்-தருமி) என்ற கதையிலிருந்து தெரிகிறது.

நான்காம் சங்கம் அமைந்த காலத்தில் வாழ்ந்த பேரறிஞரான நம்மாழ்வார் சங்கப் புலவர்கள் தம்மை பெரிதும் மதிக்கும் படி ஒரு அகவல் செய்வித்த செய்தி கூடற்புராணத்தில் வருகிறது. இதை "அண்டகோளத்தாரென்னு மாரியத் தமிழா லன்று, தண்டத் தமிழ்ச் சங்கம் வென்ற சடகோபர்" என்னும் குறிப்பால் அறியலாம். மேலும், நம்மாழ்வாரிடம் பெரு மதிப்புடைய கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பன், அவர் சிறப்புக் கருதி செய்வித்த நூறு பாடல்கள் அடங்கிய சடகோபர் அந்தாதியில் "சங்கக் குவடிறக் குத்திய மாறப் பெயர்க்கொலையானை" என்னும் வரிகளால் இதைப் பதிவு செய்கிறார்.

இத்தனை சிறப்புப் பெற்ற பாடல் முந்தைய தொகுப்பாசிரியர்களால் காணக் கிடைக்காமல் 1934ம் வருடம் வெளியிடப் பெறுகிறது என்றால் தமிழ் இலக்கியம் இதுபோன்ற ஆச்சர்யங்களுக்கு எதிர்காலத்திலும் தன்னை தயார் படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமென்பது புரியும். நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தங்கள் முறையாகத் தொகுக்கப் பட்டு, காலத்தின் அழிவை எதிர்கொள்ள சாற்றுமுறையாக கோவில் சம்பிரதாயத்தில் சேர்க்கப் பட்டு பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆழ்வார் திருநகரி (பழைய திருக்குருகூர்) என்னும் ஊரில் தாயவலந்தீர்த்தான் கவிராயர் வீட்டில் இரா.இராகவய்யங்கார் அவர்கள் இந்த அகவலைக் கண்டு எடுக்கிறார்கள். இது முதன்முறை மதுரை தமிழ் சங்கத்தின் செந்தமிழ்ப் பத்திரிக்கை தொகுதி 3, பக்கம் 405ல் வெளியாகிறது. திவ்யப் பிரபந்தத் தொகுப்பில் சேராத இந்த அகவலை பதிப்பித்து அதன் பொருள் சரியாக விளங்கவில்லை என்ற குறிப்புடன் இரா.இராகவய்யங்கார் வெளியிடுகிறார்.

இந்த தயக்கத்திற்குக் காரணம், ஏற்கனவே ஸ்தாபனப் படுத்தப் பட்டுவிட்ட வைணவ திருமறையில் புதிதாக ஒன்றைச் சேர்ப்பதென்பது அவ்வளவு எளிதான காரிய மில்லை என்பதாகும். எப்படி விக்டோரிய அரசி காலத்தில், ஸ்தாபனப் படுத்தப் பட்டுவிட்ட கிறிஸ்தவ திருச்சபைக்கு முன் சார்லஸ் டார்வின் தன் ஆய்வு முடிவுகளை, வெளியிட தயங்கினாரோ அதுபோல்தான் இதுவும். வித்தியாசம், டார்வின் இருபது வருடங்கள் எடுத்துக் கொண்டார். வெளியிட்ட அன்றையிலிருந்து இன்றுவரை உணர்ச்சியைக் கிளப்பும் பிரச்சனையாக பரிணாமவியல் (theory of evolution) உள்ளது.

ஆனால், இரா.இராகவய்யங்கார் தயங்கியதற்குக்காரணம் நம்மாழ்வாரின் உளமறிந்து பொருள் சொல்ல வேண்டும் என்பதால். மேலைச் சிந்தனைக்கும், கீழைச் சிந்தனைக்கும், உண்மையை அணுகுவதில் உள்ள பாரிய வித்தியாசமாகப் படுகிறது இது. டார்வின் செய்தது பல வருட பெளதீக ஆய்வு. அதன் பலனாய் கண்ட உண்மையை விளக்கும் கோட்பாடு. நம் தேசத்தவரும் உண்மையை அறிய ஆய்வு செய்தனர். ஆனால் முற்றிலும் வேறான கோணத்தில். கண்டு கொள்ளப்பட வேணடிய உண்மையின் அங்கமாக நாமும் இருப்பதால் நம்மை தவிர்த்து உண்மை வேறொங்கோ இருப்பது போன்ற மாயத் தோற்றத்தை முதலில் தவிர்த்தனர் இந்திய ஞானிகள். அதனால் இவர்களது யாத்திரை மேலும், மேலும் உள்ளே - அகம் சார்ந்து - சென்றது.

இவர்கள் கண்ட உண்மை தரிசனங்களை, அகவல்கள், அந்தாதிகள் என்று அன்றைய நடைமுறையில் இருந்த இலக்கிய வடிவங்களில் வடித்து வைத்தனர். இலக்கியத்தின் ஊடகமாக உள்ள வார்த்தையே உருவகமாக நிற்பதுதான் அதன் சிக்கல்! உருவகம் என்பது ஒன்றை விளக்க வேறொன்றை வைத்துச் சொல்வது. "அவன் சரியான குள்ள நரி" என்னும் போது மனிதன் குள்ள நரியாக மாறிவிடுகிறான். உருவகம் புரிவதால் மனிதன் குள்ள நரியாக மாறிவிட்டான் என்பது போன்ற அபத்தப் பொருளில் நாம் புரிந்து கொள்வதில்லை. குள்ள நரியின் குறுக்கு புத்தி உடையவன் என்று புரிந்து கொள்கிறோம். இப்படி புரிந்து கொள்ள ஒரு சமூகத்தின் விழுமியங்கள் (values), ஐதீகங்கள் (myths) இவை தெரிந்திருக்க வேண்டும். ஒரு கலாச்சாரத்தின் உருவகம் இன்னொரு கலாச்சாரத்திற்கு சட்டென விளங்குவதல்ல.

மேலும் வார்த்தை என்பதே ஒரு குறியீடுதான். மரம் என்னும் சொல் மரத்தைக் குறிக்க வந்ததே தவிர அதுவே மரமல்ல. இந்தப் பெரும் உண்மையை திருமூலர் மிக அழகாக, "மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை, மரத்தில் மறைந்தது மாமத யானை" என்று திருமந்திரத்தில் சொல்லுவார். ஆக, நம்மாழ்வார் சங்கப் புலவர்கள் மதித்துப் போற்றும் படி ஒரு செய்யுள் செய்கின்றார் என்றால் அதன் பொருள் மிக ஆழமானதாக இருக்க வேண்டுமென்பது தமிழ் அறிஞரான இரா.இராகவய்யங்கார்க்குத் தெரியும். அதனால் பல ஆண்டுகள் யோசித்து, பல்வேறு நூல்களை வாசித்தறிந்த பின் இந்த அகவலுக்கு பொருள் சொல்கிறார். பொருள் அறிய, அறிய அப்படியே பிரம்மித்துப் போய் விடுகிறோம்.

சமணர்கள் இப்பிரபஞ்சத்தின் மூல காரணமாக இறைவனைக் கருதுவதில்லை. வஜ்ர தந்தியின் தமிழ்ச் சங்கம். தமிழின் ஐம்பெருங் காப்பியங்கள், ஐஞ்குறுங் காப்பியங்கள் சங்கத்தால் அங்கீகரிக்கப் பட்ட காலம். தமிழின் இலக்கண வளமனைத்தும் சமணர்கள் வைத்திருந்த காலம். திருமாலின் அவதாரமாக வருகிறார் சடகோபன். முறையாக பள்ளி சென்று பெற்ற ஞானமல்ல நம்மாழ்வரது. மயர்வற மதி நலம் அருளப் பெற்றவர் அவர். அப்படித்தான் அவரது திருவாய் மொழி (வாய் மொழி = எழுதாக் கிளவி = வேதம்) ஆரம்பிக்கிறது. இப்படி அருளப் பெற்ற ஞானத்தை சங்கத்தில் வைத்து புலவர் உள்ளத்தை கொள்ளை கொள்கிறார்.

இப்பாசுரத்தின் சொற் பொலிவினையும், அதனுள் அடங்கிய அரிய பெரிய வடமொழிப் பொருளின் மாட்சியையும் நோக்கி மெய் மறந்து நிற்கிறார் இரா.இராகவய்யங்கார். சடகோபன் வேதம் கற்றவர் அல்ல. வேதமாய் நின்றவர். இவர் பெயரைச் சொன்னாலே வேதம் ஓதும் அந்தணர்கள் தங்கள் தாமரைக் கரங்களை தலைக்கு மேல் தூக்கி வணங்குவர் என்கிறார் கம்பன். அப்பெருங்கவியின் அகவல் இதோ:


அண்ட கோளத் தாரணு வாகிப்
பிண்டம் பூத்த பேரெழி லொருமை
யீருயிர் மருங்கி னாருயிர் தொகுத்து
நித்திலத் தன்ன வெண்மணற் பரப்பில்
வேரும் வித்து மின்றித் தானே
தன்னிலை யறியாத் தொன்மிகு பெருமர
மூவழி முப்பழ முறைமுறை தருதலி
னென்றுண் டொன்சுவை தருவது மற்றது
கல்லி னெழுந்து கடலினழுந்தி
யறுகாற் குறவனீரற விளைக்குஞ்
செறிபொழிற் குப்பை தருகட் பொன்றுவித்
தறுகோட்டாமா விளைக்கு நாட
னவனே தலையிலி யவன்மகண் முலையிலி
தானு மீனா ளீனவும் படாஅ
ளெழுவர் மூவர் சிறுவரைப் பயந்தன
ளவளிவ ளுவளென வறிதல்
துவளறு காட்சிப் புலவரது கடனே.


இதன் பொருளை ஆராயும் முன் ஒரு ஆசை.

இப்பாசுரத்தை வாசித்துப் பாருங்கள். எம்பெருமானை மனத்தில் கொண்டு பொருள் தேடிப் பாருங்கள். உங்கள் மனத்தில் படுவதை இணையத்தில் தாருங்கள். பெரும் தமிழ் அறிஞர்களைக் கொண்ட ஆறாவது சங்கம்தானே இணையம். வரும் கடிதங்களை வைத்து இதன் பொருளை மேல் கொண்டு செல்கிறேன்.

வான் திகழும் சோலை மதிளரங்கர் வண்புகழ்மேல்
ஆன்ற தமிழ்மறைகள் ஆயிரமும் - ஈன்ற
முதல்தாய் சடகோபன், மொய்ம்பால் வளர்த்த
இதத்தாய் யிராமானுசன்


அஞ்சற்க....அன்பர்களே.

மடல் 048: உறவுகளில் உறையும் இறைவன்

Date published in tamil.net: 31/01/1999

நேற்று அதிசயமாக நல்ல வெய்யில். வெய்யில் என்றவுடன் தார் உருகி, கானல் நீர் காட்டும் வெய்யில் என்று எண்ண வேண்டாம். இது ஒரு குளிர் கால வெய்யில். அன்டார்ட்டிக்கில் அடிக்குமே அந்த மாதிரி வெய்யில். வெளிச்சம் இருக்கும், வெப்பம் இருக்காது. குளிர்கால கவசங்களுடன்தான் எல்லோரும் உலாவ வேண்டும். இந்திய வெய்யிலில் காலில் செருப்பில்லாமல் நடந்தால் கால் வெந்துவிடும். இங்கு உறைந்து உடைந்துவிடும். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம். இரண்டு வெய்யிலும் பொதுவில் காலுக்கு நல்லதில்லை! ஆனாலும் அதற்காக "காலாற" நடந்துதான் ஆக வேண்டியுள்ளது. வீட்டிற்குள்ளேயே இருந்தால் பயித்தியம் பிடித்துவிடும். குளிருக்குப் பயந்தால் வெளியே புல் வளருமோ? மரம் நட்டக்குத்தாய் நிற்குமோ? வெளியே போனால்தானே நீல வானையும், அந்த வானில் கோடு போடும் விமானங்களையும் கண்டு ரசிக்கலாம். சூரியனைப் பார்க்காமல் ஒரு நாள் ஓட்ட முடியுமோ? அப்படி என்ன பாசம் என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது. ஏதோ, போன ஜென்ம உறவு! அது என்ன? அனந்த கோடி வருஷங்களுக்கு முன் வெளியில் ஒன்றுமில்லாமல் இருந்த போது... "வெளியே" இல்லா காலத்தைப் பற்றி இப்போது பேச வேண்டாம். நமக்கேன் வம்பு! வேத ரிஷிகளே கேள்வியில் விடையை வைத்து விட்டுப் போயினர்.

அதாவது,

"அப்பொழுது இல்லாமையும் இல்லை, இருத்தலும் இல்லை, விண்ணும் இல்லை, மண்ணும் இல்லை, வானமும் இல்லை, அசைவு ஏதும் இருந்ததா? எத்திசையில் எவர் இயக்கத்தில்? அப்போது சாவும் இல்லை, அழிவிலா வாழ்வும் இல்லை, இரவையும் பகலையும் பிரித்துக் காட்டும் ஒளிக்கீற்றும் இல்லை. வெறுமையில் மூழ்கியிருந்த "ஒன்று" தவ வெப்பத்தில் உயிர் பெற்றெழுந்தது. அதன் மனத்தில் முதல் முறையாக காமம் எழுந்து, உயிர் எனும் வித்து வெளி வந்தது. அதன் விளைவாக உருவான, இருத்தலும் இல்லாமையும் இணைந்த கயிற்றை ஞானிகள் அறிவார்கள். நீண்டு விரிந்திருந்த இக்கயிற்றுக்கு "கீழ்" இருந்ததா? "மேல்" இருந்ததா? யாருக்குத் தெரியும்?" (ரிக் வேதம் 10.29).

அறிவியலாகட்டும், வேதமாகட்டும் ஏதோ ஒன்றிலிருந்து நாம் உருவாகிய கதையை பிழையின்றி சொல்கின்றன. அதுதான் சொன்னேன் பூர்வ ஜென்மத் தொடர்பு என்று. எனக்கும், உங்களுக்கும், நம் தாத்தாவுக்கும், அவர் பூட்டனாருக்கும் முன்னே. வெளியில் துகளாய் இருந்த காலத்துக் கதை. துகள் சேர்ந்து, அடர்ந்து, கனன்று, வெடித்து, மலர்ந்து, உறவாகி.. ஆக, நமக்கும் சூரியனுக்கும் தொடர்பு உண்டல்லோ? மாமா பிள்ளையை, கொழுந்தனாரை வருஷத்திற்கு ஒருமுறை பார்க்கலாம். ஆனால் நமக்கு ஆதிமூலமான சூரியனையும் சந்திரனையும் தினம், தினம் பார்க்காமல் இருக்க முடியுமோ? (மன்னிக்க, இரண்டாமவர் நாம் நினைத்தாலும் பார்க்க முடியாமல் மாதத்தில் பல நாள் காணாமல் போய்விடுவார், ஒருநாள் என்பது ஒரு கணக்குக்குத்தான்!) பயித்தியம் பிடித்து விடாது.

அன்றும் அப்படித்தான். காலாற நடந்து விட்டு காரைக் கிளப்பிய போது சூரியனார் மறைந்து கொண்டிருந்தார். சந்திரனார் இருந்த திசை தெரியவில்லை (இந்த ஊரில் என்னதான் சரியாய்ப் புரிகிறது?). மெதுவாக வானின் வண்ணத்தை இரசித்துக் கொண்டு காரைத் திருப்பிய போது முக்குருணிப் பிள்ளையார் போல்! யார் என்று நினைக்கிறீர்கள்? சந்திரனார்தான்! பௌர்ணமிக்கு முந்தின நாள் (இன்று பௌர்ணமி பனிப்புகையில் எங்கோ மறைந்து போய்விட்டது:-( அட்டகாசமாக, தெரிந்தும், தெரியாமலும் வானில் மிதந்து கொண்டிருந்தார்.

இது எப்போதுமே என்னை பிரம்மிக்க வைக்கும் விஷயம். ராத்திரி தூக்கத்தைக் கெடுத்து ஆராச்சி செய்து விட்டு, ஆந்தையும், கோட்டானும் உலவும் நேரத்தில் ஹாஸ்டலுக்குப் போகும் போது சந்திரனார் மகிழ்ச்சியுடன் வெளிச்சம் காட்டிக் கொண்டு கூட வருவார். காலம், பொழுது தெரியாத பெரு நகர வாழ்வில் கார் முக்குத் திரும்பும் போது மஞ்சள் தட்டு போல் வானில் வீசப்பட்டு நிற்கும் நிலா என்றும் என்னை ஆகர்ஷிக்கத் தவறியதே இல்லை. நேற்றும் அப்படித்தான்!

இந்த அத்வைதிகள், "அட, சாம்பிராணி! எல்லாம் ஒன்றுதான்! நீதான் அது" என்று சொல்லி விட்டுப் போய் விடுகின்றனர். இதைத்தான் குவாண்டம் சூத்திரங்கள் போட்டு அமித் கோஸ்வாமியும் சொல்லுகிறார். நாம் கண் விழிக்கும் ஒவ்வொரு கணத்திலும் சந்திரனும், சூரியனும் நமக்காக "கஸ்டம் மேட்" போல் தோன்றுகிறது என்கிறார்கள். தெரியாத்தனமாக ஒருவர் இரமண மகரிஷியிடம் ஏதோ இரண்டாவது ஒன்றைப் பற்றிப் பேசப் போய், அவர் பதிலுக்கு, "எந்த இரண்டாவதைப் பற்றி பேசுகிறாய்?" என்றாராம். நமக்கு இதுவெல்லாம் எங்கே புரியப் போகிறது? சந்திரனை நான் உருவாக்குகிறேனோ, அதுவாகவே உருவாகிறதோ, இல்லை ஏதோ "ஒன்று" உருவாக்கியதோ தெரியாது, ஆனால் சந்திரனைப் பார்க்கும் போது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. "அமுதைப் பொழியும் நிலவே, நீ அருகினில் வராதது ஏனோ?" என்று பாடத் தோன்றுகிறது. சில நேரங்களில் இந்த நிலா காதலிக்குக் காதலனாகவும், காதலனுக்குக் காதலியாகவும், இன்னோரன்ன பின்ன கணக்குகளாகவும் ஆகி "உறவை" ப் பேணுகிறது. அதுதான் இங்கு நமக்கு வேண்டியது.

இந்த உறவுதான் ரொம்ப முக்கியமாகப் படுகிறது. உறவுகள் இல்லையெனில் வாழ்வு இல்லை. பிறந்தவுடனே பாலூட்ட ஒரு அம்மா வேண்டியிருக்கு, பாப்பாவிற்குச் சோறு ஊட்ட, "காக்கா கண்ணுக்கு மை கொண்டு வா!" என்று பாட ஒரு காக்கா வேண்டியிருக்கு. அப்புறம் பசு, இலை, தழை என்று ஏகப்பட்ட உறவுகள். "முந்தை வினை முழுவதும் ஓய உரைப்பன் யான்" என்று தொடங்கி திருவாத ஊரார்,

"புல் ஆகிப் பூடு ஆகிப்
பல் விருகம் ஆகிப்
பறவையாய் பாம்பு ஆகிக்
கல்லாய் மனிதர் ஆய்
பேயாய், கணங்களாய்
வல் அசுரர் ஆகி
முனிவராய்த் தேவராய்ச்
செல்லா நின்ற இத்
தாவர சங்கமத்துள்
எல்லாப் பிறப்பும்
பிறந்து இளைத்தேன்
எம்பெருமானே!"

என்று முடிக்கிறார். ஒண்ணுக் குள்ளே ஒண்ணு என்று பின்னிப் படரும் உறவு. ஒன்றிலிருந்து ஒன்று என்று உறவு.

இப்படிப் பட்ட வாழ்வில் நாம் உறவுக்குக் கொடுக்கும் மரியாதை என்ன? உறவு இருப்பதே கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை பல நேரம். தெருவில் கிடக்கும் பிச்சைக்காரனுடன் உறவு கொண்டாட யார் வருவர்? சண்டாளன் என்று ஒதுங்கச் சொன்ன சங்கரனுக்குக் காட்சி கொடுத்த ஈசன் சொல்வது என்ன? எல்லாம் பிரிக்க முடியாத உறவப்பா? இது புரியும் கணத்தில்தான் "வாடிய பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம் வாடினேன் " என்று நெஞ்சு உருக முடிகிறது.

நம் உறவுச் சிக்கல் பிறந்தவுடன் ஆரம்பமாகிவிடுகிறது. நமது உடம்பே நமக்கு அந்நியமாகிப் போகிறது. இந்த எளிய உறவைக் கூட புரிந்து கொள்ள முடியாமல், நாம் கண்டதை வயிற்றில் திணித்து, வேண்டாததைப் போட்டுக் குடித்து, உடம்பை பூசணிக்காய் போல் ஆக்கிவிட்டு ஆயிரம் வியாதிகளுக்குத் தஞ்சம் கொடுக்கிறோம் (ஒரு அகதி வரும் போது புகல் கொடுக்க தயங்கும் மனிதன் தன் உடம்பில் வியாதிகளுக்குப் புகல் கொடுப்பதும் உறவுச் சிக்கலால்தான்). பின் தந்தை, தாய், கூடப்பிறந்தவர்கள் இப்படியே எல்லா உறவுகளையும் வாழ்கின்ற காலத்தில் ஒரு வழி செய்து விடுகிறோம். இருக்கும் போது வாழ்த்த மறந்து பிரிந்தபின் புலம்புகின்றோம். நாம் உறவை மதிக்கும் விதமே அலாதிதான். இவ்வளவுக்கும் காரணம் என்னவென்று யோசித்துப் பார்த்தால், மனிதன் வெறும் "மூளை உயிரி"யாக இருப்பதுதான் என்று புரியும். "தான்" என்ற தன் முனைப்பு தோன்றும் இடமான சிந்தனையின் முழு ஆளுமையில் உறவு தறி கெட்டுப் போய் "நாமும், நம் சிந்தனையும், நம் அகங்காரமும், அதனைத் தொடரும் தனி மனித வழிபாடுகளும், புகழுரைகளும் "எல்லாமே" ஆக, நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள "உறவு" கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போய்விடுகிறது. இந்த அகங்காரச் சிந்தனை மரபின் எச்சங்கள்தான், பிரிந்து நிற்கும் குடும்பங்கள், வளர்ந்து வரும் அனாதை ஆசிரமங்கள், ஒட்ட நிழல் தேடும் வயோதிக கும்பல்கள், நுகர் பொருள் கலாச்சாரம், ஏழை, மேலும் ஏழையாகும் அதன் பொருளாதாரம், சொட்டையாகும் நிலப்பரப்பு, சூட்டைக் கிளப்பும் கரியமில வாயு... இப்படி உறவுச் சிக்கல் கிளப்பும் பிரச்சனைகள் ஆயிரம் ஆயிரம்.

இதை அறிந்துதான் உறவிற்குள் வைத்தனன் இறை என்னும் கருப்பொருளை. இறையை உறவில் காணும் இன்பமே பேரின்பம். ஆதி, அந்தம் அற்ற ஒன்று இன்றும், நேற்றும் தந்தையாய், தாயாய், சேயாய் உலாவும் திறம் என்னே? நம்ம விட்டுசித்தருக்கு மேல் இதை அனுபவித்தவர் உண்டோ?

என்சிறுக்குட்டன் எனக்கோரின்னமுதுஎம்பிரான்
தன்சிறுக்கைகளால் காட்டிக்காட்டியழைக்கின்றான்
அஞ்சனவண்ணனோடு ஆடலாடஉறுதியேல்
மஞ்சில்மறையாதே மாமதீ! மகிழ்ந்தோடிவா.

(பெரியாழ்வார் திருமொழி 55)

உறவில் மறையும் இறையைக் காணும் திறன் மானுடத்திற்கு மறையும் போது,

நெஞ்சமும் தாழ்ந்ததோர் துணைகாணேன்,
ஊரும் துஞ்சிற்று உலகமும்
துயின்றது ஒளியவன் விசும்பியங்கும்,
தேரும் போயிற்றுத் திசைகளும்
மறைந்தன செய்வதொன் றறியேனே.

(பெரிய திருமொழி 8.5.2)

என்று மயங்க வேண்டிவரும்.