e-mozi

மடல் 022: செய்ய தாமரைக் கண்ணினாய்!

If the Great Experiment of life were re-run a million times over, chances are it would never again give rise to mammals, let alone mammals intelligent enough to invent television!

Stephen Jay Gould

இதே கருத்தைத்தான் சங்ககாலத்துப் பாட்டியொருவர், "அரிது, அரிது, மானிடராய் பிறப்பது அரிது" என்று கண்டு சொல்லியுள்ளார். இன்னும் அரிதான பல விஷயங்களை அவர் விளக்குகிறார். அப்படிப்பட்ட மனித வாழ்வில் மிகவும் அரிதான பருவம் பால பருவம். எவ்வித கள்ளமும் இல்லாமல் கலங்களற்ற தெளிந்த ஓடை போல் மனது இருக்கும் பருவம். அப்பருவத்தில் பெரியர்கள் விடாது பிடித்து நிற்கும் "நிஜம்" என்னும் நிலைக்கும், "கற்பனை" என்பதற்கும் வித்தியாசமே இல்லாமல் நிஜமும், கற்பனையும் ஒன்றாகக் கலந்து நின்று உலகு மகா அதிசயமாகத் தெரியும் பருவம்.சாக்கடையில் நெளியும் புழுவும், ஓடையில் ஓடும் மீனும், தென்னமரத்து பைங்கிளியும், வேலியின் ஓணானும் சக தோழர்களாய் இருந்து உலகை ரசிக்க வைக்கும் பருவம்.

படைப்பின் இரகசியம் அடங்கியுள்ள இப்பருவத்தை ஆழ்வார்கள் இருந்து அனுபவித்த மாதிரி அனுபவித்தவர்கள் யாரும் கிடையாது. அதிலும் மேலாக விட்டு சித்தர் என்னும் பெரியாழ்வார் அனுபவித்த விதமே அலாதி. ஆழ்வார்களின் பாசுரங்களில் மிகவும் அதிகமாக பேசப்படும் இறைமை பால பருவத்து கண்ணன்தான். கோதை நாச்சியாரான ஆண்டாளும் தனது பாசுரங்களை கண்ணனது பால பருவத்திலிருந்துதான் ஆரம்பிக்கிறாள். ஆண்டாளின் திருப்பாவை பிரபலமான அளவுக்கு நாச்சியார் திருமொழி அறிமுகமாகவில்லை.



பெரியாழ்வார் தமிழுக்கு தந்தது இரு பெரும் கொடைகள். ஒன்று அவர் இயற்றிய பெரியாழ்வார் திருமொழி. இதில் கண்ணனின் பால பருவத்தை அவர் யசோதை பாவத்தில் அனுபவிக்கும் பாசுரங்கள்தான் பின்னால் பிள்ளைத்தமிழ் என்ற இலக்கியப் பிரிவாக மலர்கிறது. இரண்டாவது, ஆண்டாளை ஆளாக்கி தமிழுக்குத் தந்தது. ஆண்டாளின் பாடல்களில் தெரிக்கும் மனோதிடம் இருபதாம் நூற்றாண்டு பெண்ணியல்வாதிகளின் எழுத்தில் கூட தெரிவதில்லை. தந்தை கொடுத்த திட கிருஷ்ண பக்திதான் அதற்குக்காரணம். ஆண்டாள் குழந்தை பருவத்திலிருந்து கண்ணன் மேல் காதல் கொள்கிறாள். இக்காதல் முதலில் விளையாடும் சக தோழனாக பாவிப்பதிலிருந்து பின்னால் காளைப்பருவத்து காதலான பாவித்து உடல் உருக விரகக் கவிதைகள் செய்யும் வரை ஒரே சீராக இருக்கின்றது.

பாலபருவம் ஆண் பிள்ளைகளுக்கு சேட்டை நிரம்பிய பருவம்! குதூகலமான பருவம்! எல்லாமேவிளையாட்டுதான். ஆண்டாளது கண்ணனும் மிகவும் சேட்டை நிரம்பியவனாகவே இருக்கிறான். சின்னப்பெண்கள் "முதுகு நோவ" (ஆண்டாளின் பிரயோகம்) கட்டிய சிற்றிலை (சின்ன இல்லத்தை)சிதைக்கின்றான். சக தோழனை "தீமை செய்யும் சிரீதரா!" என்று சரியாகவே அழைக்கிறாள்ஆண்டாள் :-)

ரொம்ப, ரொம்ப அழகான பாசுரங்கள். அழகான வார்த்தைப் பிரயோகங்கள். கண்ணனை "உன் முகத்தனகண்கள் அல்லவே" என விளிக்கிறாள். குழந்தைக்கு "முகமெல்லாம் கண்" என்ற கிராமத்து வழக்கு அப்படியே விழுகிறது ஆண்டாள் பாசுரத்தில். ஆழ்வார்களிலே பெரியாழ்வாரும், ஆண்டாளும் மிக, மிக,எளிய பதங்கள், கிராமத்து வசனங்கள் போட்டு கவிதைகள் செய்திருக்கும் அழகே அழகு. இதில் பெரிய உளவியல் இரகசியம் இருக்கின்றது.



கண்ணன் என்ற பரம்பொருளே மிக, மிக எளியதாக இருக்கும் என்ற நோக்கில் செய்யும் பக்தியில்,செய்யும் நபரின் மனமும் மிக, மிக எளியதாக மாறிவிடுகிறது. நாம் எப்படி நினைக்கின்றோமோஅப்படித்தான் அமையும் நம் குணமும். இந்த மனோ பாவத்தில் நக்கீரர் போல் ஆண்டாவனுடன் சண்டை போடமுடியாது. அங்கு பண்டித வல்லமையும், நேர்மை, தலை குனியாத பண்பு போன்ற வளர்ந்த ஆண் குணங்கள் அழுத்தி சொல்லப்படுகின்றன. ஆனால் ஆண்டாளின் பாசுரங்களிலோ மிக, மிக மென்மையான குணங்கள் பேசப்படுகின்றன (வண்ணதாசன் கதைகள் போல்).

பெய்யுமாமுகில் பொல் வண்ணா! உன்றன்
பேச்சும் செய்கையும் எங்களை
மையலேற்றி மயக்க, உன் முகம்
மாய மந்திரம்தான் கொலோ?
நொய்யர்பிள்ளைகள் என்பதற்கு உன்னை
நோவ நாங்கள் உரைக்கிலோம்
செய்ய தாமரைக் கண்ணினாய் எங்கள்
சிற்றில் வந்து சிதையேலே!


என்ன அழகு பாருங்கள். சின்னச் சின்ன பதங்கள். மணல் வீடைக் கலைக்கும் கண்ணனைத் திட்டத்தோன்றுகிறது. ஆனால் அவன் பேச்சும், செய்கையும் இவர்கள் மனதை மயக்கி விடுகிறது. "என்ன மந்திரம் போட்டானோ?" என்று சாதாரணமாகச் சொல்வதில்லையா? அதே வார்த்தைகள்! திட்ட முடியவில்லை.மேலும் ஆண்டாள் மென்மையான மனத்தினள். எனவே மனது நோவாமல் சொல்கிறாள், "செய்ய தாமரைக்கண்ணினாய் எங்கள் சிற்றில் வந்து சிதையேலே" என்று.

அடுத்த பாடலில் கவின்மிகு அழகுடன் குழந்தை மனதைச் சொல்கிறாள்!

பேதம் நன்கு அறிவார்ளோடிவை
பேசினால் பெரிதின் சுவை
யாதும், ஒன்றும் அறியாத பிள்ளைகள்
எமை நீ நலிந்து என்ன பயன்?
ஓதமாகடல் வண்ணா! உன் மண
வாட்டிமாரோடு! சூழறும்
சேதுபந்தம் திருத்தினாய்! எங்கள்
சிற்றில் வந்து சிதையேலே


அதாவது, சின்னப் பெண்களான எங்களிடம் வந்து வம்பு பண்ணினால் எங்களுக்கு என்ன தெரியும். பேதம் நன்கு அறிந்த அறிஞர்களிடம் பேசினால் சரி! அதாவது பெரியவர்களாகிவிட்டாலே இந்த பேதம்தான் தலைதூக்குகிறது! பெரியவர்கள் கட்டிக் காக்கும் இவ்வுலகில்தான் எத்தனை பேதமைகள், பிளவுகள். பிளவு செய்யும் மனத்தை உடைய பெரியவராய் இருத்தலைக் காட்டிலும் பிள்ளைகளாய் இருத்தலே பெரிது என்பதுதான் பிருந்தாவன பருவத்தின் சாரமே.



குழந்தைகளெல்லாம் ஆடைகளை கரையில் வைத்துவிட்டு குளத்து நீரில் கும்மாளமிட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றன. இந்தக் குதூகலத்தில் கண்ணனால் பங்கேற்காமல் இருக்கமுடியுமா என்ன? சத்தம் போடாமல் வந்து இவர்கள் ஆடைகளைக் கவர்ந்து மரத்தில் ஏறிவிடுகிறான் (இவையெல்லாம் சகஜமாய் கிராமத்தில் பார்க்கும் நிகழ்சிகள்தான்). ஆண்டாள் முறையிடும் அழகைப் பாருங்கள்!

இதுவென் புகுந்ததிங்கு? அந்தோ!
இப்பொய்கைக் கெவ்வாறு வந்தாய்?
மதுவின் துழாய்முடி மாலே!
மாயனே! எங்கள் அமுதே!
விதியின்மையாலது மாட்டோம்;
வித்தகப்பிள்ளாய்! விரையேல்
குதிகொண்ட அரவில் நடித்தாய்!
குருந்திடைக் கூறை பணித்தாய்.


எங்கேயிருந்து வந்து புகுந்தான்? இந்தப் பொய்கைக்கு எங்கு வந்தான்! சின்னச் சின்ன வார் த்தைகள்!கோபப்படும் முன் அவனது "மதுவின் துழாய் முடி" கண்ணில் பட்டு மயக்குகிறது. பாரதி "என் கண்ணின்பாவையன்றோ" என்று சொன்னது போல் இவள் "எங்கள் அமுதே!" என்கிறாள்! குதி கொண்டு அரவில் நடித்தாய்! என்கிறாள். நடிப்பு என்பது பழந்தமிழில் நாட்டியத்தைதான் குறிக்கிறது. இயல், இசை,நாடகம் என்ற முத்தமிழில் நாடகம் என்பது நாட்டிய சாஸ்திரத்தைக் குறிக்கிறது. இப்போது நாம்"நடிப்பு" என்று கொள்ளும் அர்த்தத்தில் அல்ல!



கண்ணன் செய்த ஜலக்கீரிடையை நாம் எப்படி நோக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார் காஞ்சி முனி: "பகவான் நர்த்தனம் பண்ணுகிற காலத்தில், எல்லோருடைய சித்தம், மனசு எல்லாம் அடங்குகின்றன. குழந்தைகளுக்கு ஆனந்தம் வந்துவிட்டால் அப்படித்தான் துணிகளை எல்லாம் அவிழ்த்துப் போட்டுவிட்டு கூத்தாடும். ஒரு கட்டும் இல்லாமல் ஆனந்தம் பொங்கும் ஈசுவரனும் கூத்தாடுகின்றான். நாம் எல்லோரும் அழுது கொண்டு இருக்கிற சாதி!" (ஆசாரிய ஸ்வாமிகள் உபந்நியாசங்கள் - கலைமகள் காரியாலயம்)

Date: Sat, 29 Nov 1997 23:41:36 +0100

0 பின்னூட்டங்கள்: