e-mozi

மடல் 024 - வாழ்வு நிலையே கண்ணம்மா!

[பெரியாழ்வார்தான் ஆண்டாளா ? (பகுதி ஒன்று)]

பெரியாழ்வார்தான் ஆண்டாளா ? என்றொரு கேள்வியை எழுப்பி பேராசிரியர் கார்த்திகேசு, பின் வைணவமும் பாசுரமும் அறிந்த பெரியோர் கருத்துரைக்கக் கேட்டுக் கொள்ளுகிறேன் என்று முடித்திருக்கிறார். வைணவமும் பாசுரமும் அறிந்த பெரியோன் நானில்லை எனினும் ஒரு இலக்கிய கலந்துரையாடலாக பின் வரும் கருத்தை முன் வைக்கிறேன். இதை இரண்டு பகுதிகளாகத் தருகிறேன்.

முதல் மடலில் ரெ.கா கேட்டும் கேள்விகளுக்கு தருக்க ரீதியில் பதில் சொல்கிறேன். இதை பொதுவான பதிலாகக் கொள்க. ரெ.கா. பெரிய சுவைஞர். அவர் இலக்கிய சுவையை மனதில் வைத்து, பதில் தெரிந்தே கேள்வி கேட்கும் ஆசாமி. எனவே நான் சொல்லித்தான் அவருக்குத் தெரியும் என்று இல்லை.

இரண்டாவது மடலில் கொஞ்சம் ஐதீகம் (சரித்திரம்) சொல்லி பதிலுரைக்கிறேன். இது வாசிப்பின் வசதிக்குத்தான். வழக்கம் போல் சொல்லிக் கொள்வது, இது ஒரு இலக்கியம்/சமூகம் சார்ந்த கருத்துப்பரிமாறல். இதில் சொல்லும் கருத்து யாருடைய தனிப்பட்ட ஆன்மீக உணர்வையும் புண்படுத்தும் நோக்குடன் எழுதப்படுவது அல்ல. ஆண்டாள் நான் மிகவும் போற்றும் கவி. நிற்க.

ரெ.கா: ......ஆகவே பெரியாழ்வார்தான் இளம்பெண் ஆண்டாளாகத் தன்னைக் கற்பனை செய்து கொண்டு பாடியிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. ஒரு ஒப்பீட்டுக்கு மாணிக்கவாசகர் திருவெம்பாவை முழுவதிலும் ஒரு இளம் பெண்ணாகத் தம்மைக் கற்பித்துக் கொண்டு பாடுவதைக் காணலாம்.

பதில்: திரு.ரெ.கா. மிக அழகாக இப்படியொரு வாதத்தை முன் வைக்கிறார். இவ்வாதம் நான் முன்பு அறிந்ததுதான். மிகவும் நியாயமாகத்தான் படுகிறது. ஏன் பட்டர்பிரான் நாயக-நாயகி பாவத்தை சிறப்பித்து காட்டும் வண்ணம் தனித்தனி "தலைப்பில்" பாடாமல் தனித்தனி "நபராக" மாறி பாடி இருக்கக் கூடாது என்பதுதான் வாதம்! இப்படி வைப்பதில் ஆழ்வார்களின் முற்போக்கு இரண்டு மடங்காகக் கூடுகிறது! அதாவது அதுவரை தமிழில் இருந்து வந்த இலக்கிய பாணியை மெருகு ஊட்டும் வண்ணம் பெரியாழ்வார் புதுமை செய்கிறார் என்றாகிறது. பெரியாழ்வார் நிறைய புதுமைகளைப் புகுத்தியவர்தான். பிள்ளைத் தமிழ் என்றொரு இலக்கிய பிரிவிற்கு வழி வகுக்கிறார். இக்கால புதுக்கவிதைகள் போல் மிக, மிக எளிதான வார்த்தைகளைப் போட்டு, பழமலய் (இவர் ஒரு தலித் கவிஞர்) போல் கிராமத்து வசனங்களையும் சேர்த்து பாசுரங்கள் பாடிய கவிஞர் பட்டர்பிரான். ஏன் இவர் மேலும் ஒரு படி போய், தன்னை பெண்ணாக பாவித்து கவிதை செய்யாமல் தனக்கு பெண் பெயர் கொடுத்து கவிதை செய்திருக்கக்கூடாது? என்பது கேள்வி! பெண் பெயரில் எழுதும் கவிஞர்களையும், எழுத்தாளர்களையும் நிறைய அறிவோம் நாம். அது இருபதாம் நூற்றாண்டு பழக்கம் என்று சொல்லாலமெனில் பெரியாழ்வார் எட்டாம் நூற்றாண்டிலேயே இப்பழக்கத்தை தொடங்கிவிட்டார் என்றாகிறது. ஆக இப்படிப் பார்த்தால் புதுமை செய்வதில் ஆழ்வார்களை அடித்துக் கொள்ள ஆள் இல்லை போல் தோன்றுகிறது!! ஆனாலும் அப்படிக் கொள்ளாமல் ஆண்டாள் பெண் கவி என்றும் என்னால் பதில் சொல்ல முடியும்.

ரே.கா: முதலில் நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் பாடிய ஆசிரியர்களில் ஆண்டாள் ஒருவர் மட்டுமே பெண்ணாக இருப்பது. ஆண்டாளைப் பின்பற்றி, எடுத்துக்காட்டாகக்கொண்டு பிற பெண் பாசுர கர்த்தாக்கள் எழுந்ததாகத் தெரியவில்லை. இந்த வகையில்ஆண்டாளை unique என்று கொள்வதா அல்லது பாசுரகர்த்தாக்கள் வரிசையில் அவர் out of place என்று கொள்வதா தெரியவில்லை.

பதில்: இந்தியா போன்ற ஆணாதிக்க சமுதாயத்தில் பெண்ணின் குரல் அதிகம் கேட்காததை ஆச்சர்யமாகபார்க்க வேண்டியதில்லை. விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய பெண் இலக்கிய
கர்த்தாக்களைத்தான் தமிழ் கொண்டுள்ளது. அதில் ஆண்டாள் முதன்மை என்று தோன்றுகிறது.

ரெ.கா: கவித் திறன், சொல்லாடும் திறன் இவற்றைப் பார்க்கும்போது ஆண்டாள் பெரியாழ்வாரின் clone என்றே சொல்லிவிடலாம் போலிருக்கிறது. ஆண்டாள் பாடும்போது அவர் பாடல்களில் பெரியாழ்வார் போலவே ஒருg ay abundance இருக்கிறது.

பதில்: இதிலும் அதிக அதிசயம் இல்லை. சங்கீத கச்சேரிகளில் சிஷ்யர்களை கூட வைத்துக் கொண்டு பாடுவது, அவர்கள் பாணி அப்படியே தொடர வேண்டும் என்ற ஆசையால்தான். பெரியாழ்வாரின் பெண் பின் எப்படி இருப்பாள்? தாயைப் போல (பெரியாழ்வார் தாய்தான்!) பிள்ளை நூலைப் போல சேலை.

ரெ.கா: மேலும் பெரியாழ்வார் கண்ணனின் குழந்தைப் பருவத்தைப் படிப்படியாகப்பாடி (தாலாட்டு, செங்கீரை இப்படி) இந்த வாலிபப் பருவத்தை வசதியாக ஒதுக்கிவிட்டு, அப்புறம் கண்ணனின் அற்புதங்கள் (மலையைக் குடையாக்கியது) கிருஷ்ணாவதார ராமாவதாரச் சிறப்புக்கள் என்று தாவிவிடுகிறார், இடையில்உள்ள சிருங்காரங்கப் பகுதியை ஆண்டாளுக்காக முற்றாக விட்டுக் கொடுத்ததுபோல. இந்த dilineanation செயற்கையாக இருக்கிறது.

பதில்: இதிலும் பெரிய அதிசயம் இல்லை. ஆழ்வார்களை மிகவும் கவர்ந்த உருவகம் கண்ணனை குழந்தையாகப் பார்ப்பதுதான். எத்தனையோ அவதாரங்கள் இருக்க மீண்டும், மீண்டும், ஆழ்வார் மாற்றி, ஆழ்வார்கள் கண்ணனை குழந்தையாக பார்த்து இரசித்து இருக்கிறார்கள். நம்மாழ்வார் தாமோதரன் என்ற கண்ணனின் சிறப்பை சொல்ல வரும் போது "தன்னை கட்டுன்னுப் பண்ணிய பெருமாயன்" (அதாவது இறைவன் நம்முள் வந்து தங்க காத்துக் கொண்டு இருக்கிறான், ஆனால் நாம்தான் அவனை கண்டு கொள்வதில்லை என்ற பொருளில்) என்று சொல்லி அவனது எளிமையை எண்ணி உருகுகிறார். இதில் பெரியாழ்வார் செய்வித்த திருவாய்மொழி "கண்ணனின் சிறப்பை காட்டும் தமிழ் பாகவதம்" என்றுதான் பார்க்கப் படுகிறது. கண்ணன் கதையில் பிருந்தாவன பருவம்தான் மிகவும் சிறப்பானது. கண்ணனே வடமதுரைக்கு அரசனாக செல்லும் போது கோபிகைகளைப் பிரிந்து செல்வதை நினைத்து கண்ணீர் சிந்துவதாகத்தான் பாகவதம் சொல்கிறது. யாருக்கு சார் ஊழல் பிடிச்ச அரசாட்சி பிடிக்கும்? பிருந்தாவன குதூகலம் வருமா? மேலும், ஆழ்வார்களின் பாசுரங்கள் முழுவதும் தேடினாலும் கண்ணனின் கீதை கதை சொல்லப் படவே இல்லை.

இதற்கு, 1. கீதை ஆழ்வார்கள் காலத்திற்கு பின் தோன்றி இருக்க வேண்டும், அல்லது, 2. ஆழ்வார்களின் உள்ளம் போர்களை வருணிக்காது. அது அவர்களால் முடியாத செயல் என்று கொள்ள வேண்டும்.

ரே.கா: இன்னொரு கோணத்தில் ஆண்டாள் இந்த சிருங்காரத்தைத் தவிர வேறு எதையும் பாடவில்லை. ஆண்டாள் தன் இளம் காதல் பருவத்திலிருந்து முதிர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஆண்டாள் மார்க்கண்டேயன் போல என்றும் இளமையாக இருந்து காதல் ஒன்றையே அனுபவித்துத் திடீரென்று மறைந்துவிட்டது போல் இருக்கிறது.

பதில்: ஒவ்வொரு ஆழ்வாருக்கும் ஒவ்வொரு பாவம் அதிகமாக பிடிக்கிறது. பெரியாழ்வாருக்கு தன்னை யசோதையாக பார்த்து கண்ணனை தன் குழந்தையாக அனுபவிப்பதில்தான் சுகம் தெரிகிறது. சேர மன்னனான திருமங்கை ஆழ்வாருக்கு இராமனின்மீது பக்தி அதிகம். இராமனுக்கு தாலாட்டுப் பாடிய ஒரே ஆழ்வார் இவர்தான்! சிவவாக்கியர் என்ற (:-) திருமழிசையோ இந்த தனிமனித அனுபங்கள் எதுவுமில்லாமல் இறைமையை ஒரு விஞ்ஞானி போல் அணுகி பாடி இருக்கிறார். எனவே யசோதையான பெரியாழ்வாரால், கண்ணனைக் காதலனாகப் பார்க்க முடியவில்லை (அதுக்கெல்லாம் ஒரு பாரதி வேண்டும்!). ஆனால் ஆண்டாளுக்கோ, கண்ணன் என்ற காதலனைத் தவிரவேறு எதுவும் தெரியவில்லை.

இந்த பாவங்கள் இந்திய சமய சிந்தனையில் மிக முக்கியமானவை. பிரம்மச்சாரிகளுக்கு ஆஞ்சநேயர் பிடிக்கும், வாழ்வின் நிலையாமையை பார்ப்பவர்க்கு சுடலை மாடனை பிடிக்கும், தத்துவ ஞானிகளுக்கு கீதையின் கண்ணனை பிடிக்கும், சிருங்காரம் பிடிப்பவர்களுக்கு கண்ணனின் இளமைப் பருவம் பிடிக்கும். இதை "இஷ்ட தெய்வ உபாசனை" என்று சொல்வர். இந்திய சமயச் சிந்தனையில் தனி மனித தேவைகளுக்கேற்றவாறு இறைமை வளைந்து கொடுக்கும் தன்மை மிகச் சிறப்பானது.

ரெ.கா: நாணம் என்பது சிறிதும் தொனிக்காத காமம் உடைய பாடல்கள்.

"காமத்தீ யுள்புகுந்து கதுவப்பட் டிடைக்கங்குல்
ஏமத்தோர் தென்றலுக்கிங் கிலக்காய் நானிருப்பேனே"

"என்னாகத் திளங்கொங்கை விரும்பித்தாம் நாடோறும்
பொன்னாகம் புல்குதற்கென் புரிவுடைமை செப்புமினே"

"கொங்கைமேல் குங்குமத்தின் குழம்பழியப் புகுந்து ஒருநாள்
தங்குமே லென்னாவி தங்குமென்றுரையீரே!"


இப்படி ஒரு பெண் வெளிப்படையாக ஏட்டில் பாடி புலவர்கள், பக்திமான்கள் நடுவில் வைக்க முடியுமா? இவை தனிப்பட்ட காதல் கடிதங்கள் அல்ல, பக்தியை வெளிப்படுத்தப் பலரும் வாய்விட்டுப் பாடும் பாடல்கள் என்பதை நினைவு படுத்திக் கொள்க.

பதில்:

இதை இப்படி, இப்போது எழுதுவது யார்? ஒரு ஆண்!
நாணம், கற்பு இவைகளை பெண்ணின் குணங்களாக வைத்தவர் யார், ஒரு ஆண்!
காமம் என்பது ஆண்கள் மட்டுமே சொல்லி, பேசி, எழுதி அனுபவிக்கக் கூடியது என்று சொல்பவர் யார்? ஆண்!
காமத்திற்கு பெண் வேண்டும்,ஆனால் அவள் காமத்தை பற்றி பேசக்கூடாது என்று சொல்வது யார்? ஆண்!

இப்படிப் பட்ட ஆணாதிக்க சமுதாயத்தில் வெடித்த புதுமைப் பெண்தான் ஆண்டாள்! இங்குதான் ஆண்டாள் ஔவையாரிடமிருந்து வேறு படுகிறாள். பெண்ணைப் பற்றி ஔவை எப்படிப் பாடுகிறாள்:

"ஏசி இடலின் இடாமையே நன்று எதிரில்
பேசும் மனையாளில் பேய் நன்று
நேசமில்லா வங்கணத்தில் நன்று
வலிய பகைவாழ்வில்லா சங்கடத்தில்
சாதலே நன்று"


"உண்ணீர், உண்ணீர் என்று உபசரியாதம் மனைவி உண்ணாமை கோடி..."

இதில் முழுமையாய் ஔவையார் ஆண்கள் எப்படி பெண் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லு கிறார்களோ அப்படியேதான் அவரும் சொல்கிறார். இதை ஒரு பெண் பாடினார் என்று சொல்வது அதிசயம்தான். ஔவையார் என்பது ஆணா? பெண்ணுக்கு ஆசை இருக்கக்கூடாதா? பெண் தன் ஆசையை வெளியிட்டால் எப்படி இருக்கும் என்று பின் ஆண் வர்க்கம் எப்படித்தான் அறிந்து கொள்ளும்? நாச்சியார் திருமொழி இதற்கு பதில் சொல்கிறது. ஆயினும் நாச்சியார் திருமொழி D.H.Lawrence- Lady Chatterly's Lover இல்லை. ஆண்டாளும் மிகவும் கட்டுப் பட்டுதான், இலக்கிய வரம்புகளுக்கு உட்பட்டுதான் எழுதியிருக்கிறாள். இந்த சமூக கட்டுகள் இல்லாத பெண்ணின் தமிழ் எழுத்து இன்னும் எழுதப் படவே இல்லை என்பதுதான் தமிழின் மிகப் பெரிய குறை!

இந்தியப் பாரம்பரியத்தின் மீது எனக்கு அளவில்லா மரியாதை வருவதற்குக் காரணம் அவர்கள் வாழ்வை நோக்கிய விதம்தான். கடவுள், புனிதம் அது, இதுவென்று சொல்லி இந்த பண்டிதர்களும், பூசாரிகளும் (I mean the middle men between God and men) இறைமையை நாம் தினம், தினம் அனுபவிக்கும் வாழ்விலிருந்து பிரித்து விட்டார்கள். கடவுளை இவர்கள் கோவிலில் சிறை செய்து விட்டனர். கண்ணன் என்னும் தெய்வம் ஒண்ணு மண்ணாக நம்முடன் விளையாடுவதில்தான் ஆசை கொள்கிறது. இதை நன்கு உணர்ந்துதான் ஆழ்வார்கள் கண்ணனை வாழ்வின் உருவகமாகப் பார்த்தனர். இவ்வழியில் வந்த எம் ஆசான் பாரதியும் கண்ணனைச் சொல்லும் போது " வாழ்வு நிலையே கண்ணம்மா" என்றுதான் பாடுகிறான். இதை மிகச்சரியாக புரிந்து கொண்டதால்தான் வைணவ ஆசார்யர்களில் மேரு மலையாக விளங்கும் இராமானுச முனி "கண்ணனுக்கே ஆமது காமம்" என்று காமத்தை முதன்மைப் படுத்துகிறார்.

மன்மதனை எதிர்த்த சிவனுக்கும் ஒரு பெயர் "காமேஸ்வரன்". அத்வைத ஆசார்யர்களில் சிறப்புப் பெற்ற காஞ்சிப் பெரியவர் இருக்கும் பீடத்தின் பெயர் "காமகோடி" பீடம். அத்வைத பிதாமகர் ஆதி சங்கரரும் செளந்தர்ய லகரியில் அப்படி வர்ணிக்கிறார் அம்பாளை. நம் ஆச்சார்யர்களில் யாரும் காமத்தை தவறான கண்ணணோட்டத்தில் கண்டதில்லை. காமம் அழுக்கு அல்ல! காமம் அழுக்கு எனில் நீங்களும் நானும் அழுக்குதான். காமம் என்ற வாழ்வின் அடிப்படையான ஒன்று அசிங்கமாகப் பார்க்கப் படும் பழக்கம் பின்னால் தோன்றியது.

சுவையான விஷயங்களுக்கே போதையளிக்கும் (addiction) குணம் உண்டு. காமத்தில் போதையுற்று மானுடம் போய்விடக் கூடாது என்பதற்காக காமத்தை குறைத்து சொல்லப் போய் கடைசியில் அது தீண்டப் படாத பொருள் போல் ஆகிவிட்டது. இது தமிழனின் மனநிலையில் செய்துள்ள தீங்கு அளவிட முடியாதது. பார்க்கும் இடமெல்லாம் காமம் நிறைந்து இருக்கிறது (சினிமாவை மட்டும் சொல்ல வில்லை நான்!) ஆனால் தற்கால சமய சிந்தனை அதை நிந்தனை செய்கிறது. இந்த இரு தலைக்கொள்ளி எறும்பு வாழ்க்கையும் நமக்கு பழகித்தான் போய்விட்டது!

: [tamil.net] Pasura madal 24 Date: Tue, 23 Dec 1997 22:26:54 +0100

2 பின்னூட்டங்கள்:

  nAradA

Friday, June 20, 2008

>>சேர மன்னனான திருமங்கை ஆழ்வாருக்கு இராமனின்மீது பக்தி அதிகம்.<<

Oops, wrong king! It was KulaseEkaraAzhwAr who is the cEra mannan. He sang the lullaby to Rama.

  நா.கண்ணன்

Friday, June 20, 2008

அடடா! 'மன்னு புகழ் கோசலை தன் மணிவயிறு வாய்த்தவனே, தாலேலோ!' என்று இராமனுக்குத் தாலாட்டுப் பாடிய பெருந்தகை குலசேகரன் அல்லவோ! தவறுக்கு மன்னிக்க!