e-mozi

பாகம் 2: 002 மந்திரமாவது வாழ்வு!

Mr Magorium's Wonder Emporium எனும் படம் பார்த்தேன்.

கீழுள்ள சுட்டியில் படத்தின் முழுவிவரம் காணலாம்

http://www.magorium.com/

ஆஸ்கார் விருது பெற்ற ஹாலிவுட் நடிகர் Dustin Hoffman நடித்திருக்கிறார். குடும்பத்துடன் காணவேண்டிய படம். படத்தின் கதை எளிது.

குழந்தைப்பருவத்தில் கண்ணில் தெரியும் மாந்தீரகத்தை சாகும்வரை தக்க வைத்துக்கொள்! என்பதே கதைக்கரு!

குழந்தைப்பருவம் அவ்வளவு ஆச்சர்யமான பருவம். உலகமே ஒரு மாய உலகமாக. அதீத நிகழ்வுகளை மிகச் சாதரணமாகக் கொள்ளும் பருவம்.

ஆனால் போகப்போக மனிதன் சமூகத்தால் மாற்றப்படுகிறான். மிக அழுத்தமான ஆளாக, பகுத்தறிவுப் பகலவனாக மாறிவிடுகிறான். அத்தோடு அவனது கனவுகள், கற்பனைகள், மாயாஜாலங்கள் சமாதியாகிவிடுகின்றன.

ஆனாலும், மனிதன் குழைந்தப் பருவத்திற்கு ஏங்காத பொழுதில்லை.

ஜெர்மனியில் குழந்தைப்பருவத்தை சிறப்பிக்கும் வகையில் 6-7 வயதுவரை பள்ளி செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை! கட்டாயமாக ரைம்ஸ் சொல்லி, 2ம் கிளாஸ் பாடத்தை கீழ்கிண்டர்கார்டனில் படித்துக்குடிக்க வேண்டியதில்லை! ஏன்? அப்பருவம், எப்பளுவுமில்லாமல், சுதந்திரமாக, தான் காணும் ஒரு மாய உலகில் சஞ்சரிக்கும் பருவம். அது போனால் வாராது என்பதால்தான். எனவே குழந்தைப்பருவத்தை பள்ளியெனும் சிறையில் அடைக்காமல் ஜெர்மனியில் நீட்டித்துள்ளனர்.

இதை நம்மவர் புரிந்து கொண்டுள்ளனரா? நிச்சயமாக. கண்ணன் எனும் கதாபாத்திரமே குழந்தைப்பருவத்தின் மாந்தீரீகத்தன்மையை தக்கவைக்க வந்ததுதான். கண்ணனின் பாலலீலைகளில் மயங்காத கவிகளுண்டோ? காவியுடையுடுத்தி, கடும் விரதமிருக்கும் சங்கரர்கூட கிருஷ்ணலீலையில் ஈடுபடுகிறார். காஞ்சிப்பெரியர், "பகவான் எப்படி மகிழ்வாக கோகுலத்தில் ஆடுகிறான்! நாம் அழுவதற்குப் பிறந்தவர்கள்" என்பது போல் பேசியிருக்கிறார்.

கவிஞர்களுக்கு இயல்பாகவே மென்மையான உள்ளம் என்பதால் கிருஷ்ணலீலை சுவைக்கிறது. விஞ்ஞானிகளுக்கோ ஆர்வத்தின் காரணமாக குழந்தை மனம் வந்துவிடுகிறது. அவர்களைக் "குழந்தை போன்ற முதியவர்கள்" என்றுதான் மேலை உலகில் அழைக்கின்றனர். கவிஞர் வேர்ட்ஸ் வொர்த் (William Wordsworth ) ஒருநிலை போய் child is the father of man என்று சொல்லிவிடுகிறார். அது என்ன? என்று ஆழ்வார்களைக் கேட்டால்தான் தெரியும்!

வால்ட் டிஸ்னி குழந்தை உலகை சினிமாவில் தக்க வைக்க என்றே பிறந்தவர். இக்கருத்தை வைத்து எத்தனை அற்புதமான படங்கள் வந்துவிட்டன!

கண்ணனின் பாலலீலைகள் 10 வயதிற்குள் அது முடிந்துவிடுகின்றன. கண்ணன் கோகுலத்தை விட்டு போனபின் அவனும் ஏங்குகிறான் அப்பருவத்திற்கு.

தத்துவ சாரமாக, வாழ்வின் நிலையாமை குறித்து, மூப்பு குறித்து, பிணி குறித்து, இடும்பை இடும் பை குறித்து, பரத்துவம் குறித்து எல்லாம் பேசினாலும், ஆழ்வார்களுக்கு பிகவும் பிடித்தமான சப்ஜெக்ட் கிருஷ்ண லீலைதான். ஏனப்படி? அங்குதான் வாழ்வின் ரகசியமே அடங்கியிருக்கிறது.

இலனது வுடையனி தெனநினை வரியவன்
நிலனிடை விசும்பிடை உருவினன் அருவினன்
புலனொடு புலனலன், ஒழிவிலன், பரந்த அந்
நலனுடை யொருவனை நணுகினம் நாமே

என்கிறார் திருக்குருகூர் ஞானதேசிகன். ஏதாவது புரிகிறதா? ஈடு இல்லையெனில் ஒன்றும் புரியாது. இறைவனைப்பற்றி சொல்லும்கால், 'அதனை உடையவன், இது இல்லாதவன்' என்று இருதன்மையாலும் நினைக்க முடியாதன். நிலம், விசும்பு எனும் எப்பரப்பிலும் உள்ளவன், உருவமுடையவன், அருவமானவன்,புலனொடு புலனாக உள்ளவன், ஆயினும் புலன் வழி இடர்களைச் சாராமல் இருப்பவன். இப்படிப்பரந்த நலன்களையுடைய ஒருவனை நாம் நம் வழித்துணைவனாகப் பெற்றோமே! என்கிறார். முதல் பத்து முழுவதும் இப்படி ஒரே ஞானதத்துவங்கள்தான்.

ஆனால் மூன்றாம் பத்து வருவதற்குள் பத்துடை அடியர்க்கு எளியவன் என்று கண்ணன் ஆப்புண்ட கதைக்குப்போய்விடுவார். பரம்பொருளை ஆப்பிடமுடியுமோ? யசோதையால் தாம்புக்கயிற்றை வைத்து கட்டிட முடியுமோ? ஆனால், அப்பருவத்தில்தான் அவ்வளவு எளிமை! அத்திறம் கண்டு மயங்கி நிற்கிறார் நம்மாழ்வார்.

அழகியவாயில் அமுதவூறல்தெளிவுறா
மழலைமுற்றாதஇளஞ்சொல்லால் உன்னைக்கூவுகின்றான்
குழகன்சிரீதரன் கூவக்கூவநீபோதியேல்
புழையிலவாகாதே நின்செவிபுகர்மாமதீ

நம்ம பட்டர்பிரான் கண்ணனை மடியில் வைத்துக்கொண்டு 'மம்மு' சாதித்துக்கொண்டிருக்கிறார். திடீரென்று குழந்தை நிலாவைப்பார்த்து இதைக் கொண்டு வா! என்கிறது. ஏதோ வீட்டில் விளையாடும் 'சொப்பு' என்பது போல்! கேட்பவன் யார்? தெய்வீகக்குழந்தை! குழகன், சிரீதரன்!! கூவினால் வந்து சேர் என்கிறார் பட்டர்பிரான். எல்லாம் சாத்தியமே! ஈதெல்லாம் அவன் லீலாவிபூதிதானே!

பாலகனென்று பரிபவம்செய்யேல் பண்டொருநாள்
ஆலினிலைவளர்ந்த சிறுக்கனவன்இவன்
மேலெழப்பாய்ந்து பிடித்துக்கொள்ளும்வெகுளுமேல்
மாலைமதியாதே மாமதீ. மகிழ்ந்தோடிவா

இவனை வெறும் பாலகனென்று பரிபாவம் செய்யாதே மாமதீ! இவன் பண்டொருநாள் உன்னையும், என்னையும், சகலலோகங்களையும் ஆலிலைச் சிறுவனாக இருந்து விழுங்கியன். எனவே மரியாதையாக நீயே கீழே வந்து விளையாடு என்கிறார். ஏன் முடியாதா? என்ன?

உண்டா யுலகேழ் முன்னமே,
உமிழ்ந்து மாயை யால்புக்கு
உண்டாய் வெண்ணெய் சிறுமனிசர்
உவலை யாக்கை நிலையெய்தி
மண்டான் சோர்ந்த துண்டேலும்
மனிசர்க் காகும் பீர் சிறிதும்
அண்டா வண்ணம் மண்கரைய
நெய்யூண் மருந்தோ? மாயோனே. 1.5.8

இவன் ஏன் கோகுலத்தில் வந்து நின்று வெண்ணெய் உண்டான் என்பதற்கு நம்மாழ்வார் ஒரு புதுக்கதை சொல்கிறார். இவன் முன்பு உலகமெல்லாம் உண்டவன். அப்போது வயிற்றில் நிறைய மண் தங்கிப்போய் சோகை பிடித்துவிட்டது. அதைப்போக்க சிறு மானுடராய் பிறந்து வெண்ணெய் உண்டு நோய் போக்கிக்கொண்டானாம்.

எவ்வளவு பேசமுடிகிறது பாருங்கள்!

மாயையை, மாயையால்தான் நீக்க முடியும். நாரண மூர்த்தி மாய வலையை விரித்து லீலாவிபூதியை உருவாக்கினால், நாமும் மாயையை உண்மை என்று நம்பி ஆனந்தித்து, குதூகலித்து மகிழும் போது 'மாயைக்கே' சந்தேகம் வந்துவிடுகிறது ;-)

கஷ்டப்பட்டு தவமிருந்து, உடலை வருத்தி, உலகே மாயம் என்று காண்பதற்குப்பதில், பசித்த போது புசித்து, வேர்த்த போது குளித்து, உலக வாழ்வை அதன் போக்கில் ஆனந்திக்கும் போது அவனின் மாயாவிபூதியை உள்ளபடி அனுபவித்ததாகிறது! பிறகென்ன? இறைவனை அனுபவிக்கத்தானே பிறப்பு?

காணும் காட்சியெல்லாம் மந்திரம், செய்யும் செய்கையெல்லாம் மந்திரம், பேசும் பேச்செல்லாம் மந்திரம், இப்படி எழுதி வீசி கணினித்திரையில் வாசிப்பதும் மந்திரம்!!