e-mozi

பாகம் 2: 006 பக்தவத்சலம் அச்சுதம்!

பிறந்தால் கலி காலத்தில் பிறக்கவேண்டும்!

என்ன மாற்றி சொல்லிவிட்டேன் என்று சந்தேகமா? இல்லை நிச்சயமாக, கலிதான் மிக புண்ணிய யுகம். இந்த யுகத்தில் பிறந்த நாம் பாக்யசாலிகள்! ஏனப்படி? நம்மாழ்வாரைக் கேட்போம். கலியில் என்ன விசேஷமென்று!!

பொலிக பொலிக பொலிக!
போயிற்று வல் உயிர்ச் சாபம்,
நலியும் நரகமும் நைந்த நமனுக்கு
இங்கு யாது ஒன்றும் இல்லை,
கலியும் கெடும் கண்டு கொண்மின்!
கடல்வண்ணன் பூதங்கள் மண்மேல்,
மலியப் புகுந்து இசை பாடி ஆடி
உழிதரக் கண்டோ ம். 5.2.1

சர்வ நிச்சயமாகச் சொல்லிவிட்டார் சடகோபன். இப்பாசுரத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் உயிர் பெற்று வலம் வருவதை உணர்வுடையோர் உணர்ந்து உய்வர். முதலில் கலியில்தான் எண்ணிரந்த பாகவதர்கள் உலவுகின்றனர். கலியில்தான் எங்கும் நாம கீர்த்தனம். கலியில்தான் மின்வெளி இணையம். கலியில்தான் யூடுயூப் வீடியோ. கலியில்தான் உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து அதி உத்தமமான, அற்புதமான நிகழ்ச்சிகளை பைசா செலவில்லாமல் கண்டு களிக்க முடிகிறது. கலியில்தான் “கடல் வண்ணன் பூதங்கள் மண்மேல் மலியப் புகுந்து இசை பாடி, ஆடி உழிதரக்’காண்கிறோம்.

அத்தகையை உழிதரும் நிகழ்வுதான் விசாகா ஹரியின் பிரகலாத விஜயம் எனும் இந்த நிகழ்ச்சி!



கையில் நிறைய நேரம் வைத்துக் கொண்டு ஒரு சுதந்திரமான மனநிலையில் பிரகலாதன் கதை கேட்க உட்காருங்கள். 18 பாகங்கள் கொண்ட இந்த இசை நாடகம் சுமார் 3 மணி நேரம் ஓடுகிறது!!

விசாகா ஹரியின் கதை மிக விசேஷமானது! ஏனெனில் தியாகராஜய்யரின் பாடல்களில் இவருக்கிருக்கும் பாடாந்தரம் மலைக்க வைக்கிறது. கதை சொல்லிக் கொண்டு வரும் போதே, ஒரு சொல்! அதை உரக்கச் சொல்லி, தியாகய்யரின் கீர்த்தனைகளின் இடையில் வரும் அச்சொல்லுடன் கீர்த்தனத்தை ஆரம்பித்து பின் முழுக்கீர்த்தனைக்கும் வரும் அழகு இருக்கிறதே! அடடா! இவ்வளவிற்கும் பரனூர் அண்ணா போலவோ, விசாகாவின் கணவர் ஹரிஜீ போலவோ இவர் ஹரிகதா குடும்பத்தில் பிறந்து சிக்ஷை பெற்றவர் அல்லர். ஹரி உபன்யாசம் பண்ணும் போது அப்படி கடல் மடை திறந்தார் போல் கொட்டுகிறது என்றால், அது ‘குலத்தொழில் கல்லாமல் பாகம்படும்’ எனும் சங்கப்பழமொழிக்கு எடுத்துக்காட்டு. ஆனால் விசாகா குழந்தை முதல் கிருஷ்ணப்பிரேமி அண்ணாவின் கதை கேட்டு வளர்ந்த ஒரு தேர்ந்த ரசிகை! கதை கேட்டுக் கேட்டு இவரும் ஒரு உபன்யாசர் ஆகிவிட்டார் என்பதுதான் ஆச்சர்யம்.ஒருவேளை அண்ணா அடிக்கடி சொல்வது போல் பகவத் விஷயம் சொல்வதற்கு ஆள் போதாது. இன்னும் நிறையப் பேர் வர வேண்டும்! என்பதைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொண்டு இவர் களத்தில் புகுந்தாரோ என்னவோ! ஆனால் பகவத் விஷய விநியோகம் என்பதை நூதனமாகச் செய்கிறார் என்பது உண்மை.



பரனூர் பெரியவருக்கும், ஹரிஜிக்கும் நம் விசாகா ஹரிக்கும் ஒரு பெரிய வித்யாசமுண்டு. அது என்னவெனில் விசாகாவினுடையது ஒரு இசை நாடகம். அவரின் தேனினும் இனிய குரலில் மும்மூர்த்திகளின் கீர்த்தனைகள், மீரா பஜன், நாலாயிர திவ்யப்பிரபந்தம், பிரேமிகாகீதம், பாரதி பாடல்கள் என்று கேட்டு ஆனந்திப்பது ஒரு தனி அனுபவம். இசைக்கு நம்மை மேல் நிலைக்கு இட்டுச் செல்லும் சக்தியுண்டு. பக்தியுடன் பாடும் பாடல்கள் கல் நெஞ்சரையும் உருக்க வல்லது. கீழ்படிகளில் இருக்கும் நமது சக்கர நிலையை மேற்படிகளுக்கு இட்டுச் செல்லும் உந்துதல் இசைக்கு உண்டு. இசை உணர்வின் ஊடாகப் பாயும் அமுதம். இறைவனைப் பற்றிப் பேசும் திருமங்கையாழ்வார், ‘உணர்வெனும் பெரும்பதம்’ என்கிறார். உணர்வு உள்ளவன்தான் மனிதன். அந்த உணர்வின் வழியைச் சுத்தம் செய்து தெய்வீக அனுபவம் அதில் மண்டச்செய்ய வல்லது இசை. இந்த அரிய வழிமுறைக் கையாண்டு நம்மை உய்விக்கப் பிறந்திருப்பவர் விசாகா!!

நாமும் குழந்தையிலிருந்து கீர்த்தனங்கள் கேட்டு வருகிறோம். ஆனால் எந்தக் கீர்த்தனம் எச்சூழலில் எப்படி பாடப்பட்டது என்று நாம் அறிவதில்லை. மேலும் எல்லாப் பாடகர்களும் பக்தி சிரத்தையோடு பாடுகிறார்கள் என்று சொல்ல முடியாது. சில பேர் வெறும் வித்வத்துவத்தைக் காட்ட நீட்டி முழக்கி பாடும் போது வெறும் இசை நுணுக்கம் மனதில் நிற்குமே தவிர அப்பாடல் தர வேண்டிய உணர்வெனும் பெரும் பக்தி வந்து சேராமல் போய்விட வாய்ப்புள்ளது. ஆனால், இந்திய சநாதன தர்மத்தில் அத்தனை சாதனைகளும் ஒரு திக்கு நோக்கியே பாய வேண்டும் என்பது விதி. ‘யாழின் இசையே! அமுதே! அறிவின் பயனே! அரிஏறே!’ என்பது திருவாய்மொழி. நம் செவி இருப்பதின் பயன் நாரண கீதம் கேட்பதுதான், வாய் இருப்பதின் பயன் நாரண நாமம் சொல்வதுதான், கண் இருப்பதின் பயன் நாரண ஸ்வரூபத்தை உள்வாங்குவதுதான், அறிவு இருப்பதின் பயன் ஹரி எனும் பேருண்மையை அறிந்து கொள்ளுதல்தான். இப்படி, இப்பிறவியின் பயனே ஹரிகதை கேட்டு அவர் பாதார விந்தங்களில் சரண் புகுவதுதான். அப்படி இருக்கும் போது விசாகாவின் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் மிக எளிதாக நம்மை இத்திக்கு நோக்கி இட்டுச் செல்வது நாம் செய்த பாக்யம் இல்லையா? இதைச் சொல்லும் போதே விசாகா ஹரி எடுத்துக் கொள்ளும் ஆர்வம், சுயமுனைப்பு, கடும் உழைப்பு இவை நம்மை மெய்சிலிர்க்க வைக்கின்றன. மூன்று மணி நேரம் உபன்யாசம் செய்வதே கஷ்ட. ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேல் பேச மாட்டார். பாவம் விசாகா, ஒரு வாய் நீர் கூட அருந்தாமல் கதையும், தெள்ளிய குரலில் பாடவும் செய்வது வியப்பை அதிகரிக்கிறது. ஏனெனில் சும்மா வருடம் ஒருமுறை சீசனில் பாடுபவர் கூட தம் குரல் கெட்டுவிடும் என்பதில் மிகவும் ஜாக்கிரதையாக இருப்பர். அதிகம் பேசினால் தொண்டை வரண்டு சாரீரம் கெட்டுவிடும் என்பதொரு வழக்கு. ஆனால் விசாகா, அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாது, கதையும், சங்கீர்த்தனமும் செய்வது பரோபகாரம். நிச்சயமாக அண்ணாவின் பரிபூரண ஆசி கிட்டியிருப்பது தெரிகிறது. சில நேரம் தோன்றும், பாவம் குழந்தை! இப்படி நா வறண்டு போகும் படி கதை சொல்கிறதே! உடையவருக்கு வடுக நம்பி கிடைத்தது போல் இவருக்கு யாராவது ஒருவர் கிடைத்து அவ்வப்போது இவரைக் கவனித்துக் கொண்டால் எப்படியிருக்கும்? என்று தோன்றுகிறது.

இதில் இன்னொரு உண்மை இருப்பதையும் அறியலாம்.எனக்கு கதை கேட்க நேரமில்லை என்று சொல்லி அவசரப்படுபவர் எதை இழக்கிறார் என்று தெரிந்து கொள்ளவில்லை. கதை ஏன் நம்மை ஈர்க்கிறது. நமது பரிணாமமே கதை கேட்டு உய்வுற்ற பரிணாமம். கல்வி, கேள்விகள்தான் நம்மை இந்நிலைக்கு கொண்டு வந்து விட்டிருக்கிறது. மேலும் இறைவன் எனும் பூரணத்துவத்தைப் பற்றி நாம் கேட்கக் கேட்க அந்த உயர்ந்த குணங்கள் மெல்ல, மெல்ல நம்மில் படிகின்றன. எத்தனையோ கதைகள் இருக்க, ஹரிகதா என்பதை மட்டும் சிறப்பாக எடுத்து இந்திய மரபு வளர்த்தெடுத்து இருப்பது ஏன்? ஏனெனில், மும்மூர்த்திகளில் ஒருவராகவும், அவர்களுக்கு மேலாலானவராகவும் உள்ள நாரணன் சாத்வ குண பரிபாலனம். சத்வ உணவு, சத்வ நடத்தை, சத்வ அறிவு இதுவே நாம் அடைய வேண்டிய உயர் நிலை. ‘எங்கும் உளன் கண்ணன்’ எனும் உயர் அறிவு வாய்த்திட வேண்டும். ‘உண்ணும் சோறு, பருகும் நீர், தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன் எம்பெருமான்’ என்று கண்ணீர் விட வேண்டும். அதுவே சாத்வீக குணம். அதுவே உயர் அறிவு. இதை எட்ட வேண்டுமெனில் நாம் ஹரிகதை கேட்டுக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். அயர்வில்லாமல்.

தியாகய்யர் மூன்று நாடகங்கள் செய்திருக்கிறாராம். அதில் இரண்டுதான் இப்போது கிடைத்திருக்கின்றன. 300 ஆண்டுகளுக்குள் நாம் இதைத் தொலைத்திருக்கிறோம் எனும் போது நமது அஜாக்ரதையை என்ன சொல்லித் திட்டுவது? கிடைத்திருக்கும் இரண்டு நாடகங்களிலும் முத்து, முத்தான கீர்த்தனங்கள். ஒவ்வொன்றாய் விசாகா எடுத்துக்காட்டும் போது மெய்சிலிர்க்கிறது! அடடா! இந்தக் கீர்த்தனை இந்தச் சூழலில் இன்ன அர்த்தத்தில் பாடப்பெற்றதா? அடடா! இப்படித்தான் ஆக்கியோன் அனுபவித்து இருப்பானோ? என்று நம்மைக் காலம், வெளியை உடைத்து வேறொரு அனுபவ உலகிற்கு இட்டுச் செல்லும் வல்லமை விசாகா ஹரியின் இசை நாடகத்திற்கு இருக்கிறது.

குழந்தை போன்ற முகம். கண்ணைக் கண்ணை உருட்டிக் கொண்டு குழி விழ இவர் சொல்லும் கதை யாரைத்தான் மயக்காது?



பிரகலாத பக்த விஜயம் ஏன் கேட்க வேண்டும்? கேட்ட கதைதானே? அப்படி எண்ணக்கூடாது. சொல்லுபவர் சொல்லின் சொல்லாத பொருள் எல்லாம் சொலபத்தில் புலப்படும்! பிரகலாதன் தீனன். குழந்தை. பெரிய பராக்கிரமன் அல்லன். இவனுக்கு அருள் செய்ய ஒரு அவதாரம் என்றால் அது நாரணன் தீன தயாளன் என்பதைக் காட்டுகிறது.

பிரகலாதன் அசுரன். நீச்ச குலத்தில் பிறந்தவன். ஆனால் இறைவன் குலம் பார்த்தா அருள் செய்கிறான்? இல்லையே! ’பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்’ என்பது அவன் வாக்கன்றோ!

பிரகலாதன் அறிவுஜீவியல்ல. கற்றல் என்பது நடப்பதற்கு முன் உள்ள பள்ளிப் பாலகன். எனவே அவன் ஞானத்திற்கு மயங்கி இறைவன் வரவில்லை. அவன் எளிமை கருதி வருகிறான்.

இப்படி பிரகலாதன் எனும் உருவகம் எதைச் சுட்டுகிறது என்று மேலும், மேலும் ஆராயப்புகின், அந்த உருவகம் வேறு யாரையும் சுட்டவில்லை, அது நம்மைத்தான் சுட்டுகிறது என்று புரியும். நமக்கு என்ன அறிவு இருக்கிறது என்று பீற்றிக் கொள்ளமுடியும்? நமக்கு என்ன பராக்கிரமம் இருக்கிறது என்று மார் தட்ட முடியும்? அட! நமக்கு என்னதான் பெரிய குலம் இருக்கிறதென்று பறை சாற்ற முடியும்? ஒன்றும் கிடையாது. ஆயினும் தாய் முகம் பார்த்து ஏங்கும் குழந்தை போல், ஒரு பாலகனாக நாம் சக்தியற்று, திறனற்று, வலுவற்று நிற்கும் நிலையை பிரகாலத சரிதம் நம் முன் காட்டுகிறது.

ஆனால் பிரகலாதனுக்கு எவ்வளவு பெரிய பேறு கிட்டியது? பாகவ சக்ரவர்த்தி என்ற பட்டம், படைத்தவனால் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது!! பிரகலாத சரிதம் ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரம். இதனால்தான் இச்சரிதம் இத்தனை நூற்றாண்டுகளாக பல்வேறு ஞானிகளால், இசைக்கலைஞர்களால், பௌராணிகர்களால் மீண்டும், மீண்டும் சொல்லப்பட்டு வந்திருக்கிறது!அந்தப்பெரிய பொக்கிஷத்தை சரளமாகக் கையாண்டு நமக்கு நம்பிக்கை தர வந்திருக்கும் இசை நட்சத்திரம் விசாகா ஹரி. நம்மாழ்வார் பாடிய ‘பொலிக! பொலிக! பொலிக! போயிற்று வல்லுயிர் சாபம்! என்பதுதான் எவ்வளவு உண்மை!

எங்கும்முளன்கண்ண னென்றமகனைக்காய்ந்து,
இங்கில்லையால் என் றிரணியன் தூண்புடைப்ப,
அங்கப்பொழுதே அவன்வீயத்தோன்றிய, என்
சிங்கப்பிரான்பெருமை யாராயும்சீர்மைத்தே. 2.8.9