e-mozi

தென்தமிழின் பத்துக்கட்டளைகள்: 11

தென்தமிழின் சமயக்கட்டளைகள்: 11

கட்டளை 11

அல்வழக்கொழித்த அடியார்தம் பெருமை சொல்லுதல் அரிதே!

அல்வழக் கொன்றுமில் லாஅணி கோட்டியர் கோன்அபி மானதுங்கன்
செல்வனைப் போலத் திருமா லேநானும் உனக்குப் பழவடியேன்
நல்வகை யால்நமோ நாரா யணாவென்று நாமம் பலபரவி
பல்வகையாலும் பவித்திர னேஉன்னைப் பல்லாண்டு கூறுவனே.




பத்துக்கட்டளைகள் என்று சொல்லிவிட்டு பதினோறாவது கட்டளையை எப்படி வைக்கலாம்? என்று கேட்கக்கூடாது. நாலாயிரம் (திவ்யப்பிரப்ந்தம்) என்று சொல்வது ஒரு round up figure தானே! திருப்பல்லாண்டு பாசுரங்கள் மொத்தம் 12. பதினோறாவது கட்டளையென்று முன் வைப்பது ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் சாரமாக அமைகிறது. 


இது அல்வழக்கு ஒழித்த அடியார்தம் பெருமை அளவிடற்கரியது என்பது அது! அவ்வகை அடியார்தம் அடியாராக இருப்பதினாலே ஒருவன் மோக்ஷம் அடைகிறான் என்பது சாரம். அல்வழக்குகள் ஒழித்த அடியாரின் குணங்கள் என்னவென்று புரிந்து கொண்டால் ஸ்ரீவைஷ்ணவம் புரிந்துவிடும்!  அல்வழக்கொழித்த அடியார், தேகமே ஆன்மாவென்று எண்ணமாட்டார், இறைவனுக்கு ஆட்பட்டு இருக்க வேண்டிய ஆன்மாவை சுதந்திரமானது என்று எண்ணமாட்டார், தேவதாந்தரங்களைப் பரதெய்வமென்று நினைக்கமாட்டார், இறைவனிடத்தில் அல்ப பலன்களை வேண்டிக் கையேந்தார், மோட்சம் வேண்டுமென்று கருமம், ஞானம் போன்ற உபாயாந்திரங்களைக் கைக்கொள்ளார். 

இப்படியொருவரை மேற்கோள் காட்டுகிறார் பட்டர்பிரான். செல்வநம்பிகள் என்றொரு பெரியவர் திருக்கோட்டியூரில் வாழ்ந்திருக்கிறார். அவர் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கு முன்னுதாரணமாக வாழ்ந்திருக்கிறார் [இதுதானோ பட்டர்பிரானை ‘திருக்கோட்டியூரே கோகுலம் என்று பாட வைத்தது?]. நாம் முன்பு செப்பியது போல், வாழைக்குலையில் ஒரு காய் பழுத்துவிட்டால் மற்றவையும் பழுத்துவிடும் என்று சொல்வதற்கிணங்க செல்வநம்பிகள் போன்ற பெரியோரின் சகவாசத்தால் ‘நானும்’ உனக்கு ஆதிசேஷன் போல் பழவடியேன் என்று ‘பரநிர்ணயம் செய்த’ பட்டர்பிரான் சொல்கிறார் என்பதுதான் இதன் சிறப்பு!. அடியார்களுக்கு நன்மை பயக்கும் தாரக மந்திரமான நமோ நாராயணா! எனும் நாமத்தை பல்வகையாலும் பரவச் சொல்லி, பவித்திரமான பரம் பொருளே உமக்கு பல்லாண்டு பாடுவோமே!

1. தேகம் ஆன்மாவன்று.

இதைப்புரிந்து கொள்வது எளிது. மண் கிடக்கிறது. மண்ணில், புல், பூண்டு முளைக்கின்றன. பயிர்களை உண்டு உயிர்கள் தழைக்கின்றன. உயிர்கள் சில காலம் வாழ்ந்த பின் மண்ணில் மடிகின்றன. மக்கி மண்ணோடு, மண்ணாகப் போகின்றன. மண்ணிலிருந்து மீண்டும் உயிர்கள் தழைக்கின்றன. இதுவொரு சுழற்சி. இப்படி இருக்கையில் தேகமே ஆன்மாவென்று எப்படி நம்புவது?

2. ஆன்மா சுதந்திரமானது அல்ல.

மண்ணிலிருந்து உயிர்கள் தழைக்கின்றன என்று கண்டோம். ‘சித்தினை, அசித்துடன் இணைத்தாய்! பரமா!’ என்கிறான் பாரதி. மண்ணுக்கு உயிருண்டோ? கிடையாது. ஆனால் எப்படி மண்ணிலிருந்து உயிர்கள் கிளம்புகின்றன? அசித்தான மண்ணுடனும், ஐம்பூதங்களுடனும் ‘சித்’த்தான உயிரை இணைக்கும் போது ‘யாக்கை’ உயிராக்கம் பெருகிறது. எனவே ஆன்மா சுதந்திரமானது அல்ல. அதன் சுழற்சியும் பரிபாலிக்கப்படுகிறது என்பது புரிகிறது.

3. தேவதாந்தரங்கள் பரதெய்வமன்று.

எத்தனையோ வகையான ஆன்மாக்கள் உள்ளது போல் எத்தனையோ வகையான தெய்வங்ளும் உள்ளன. எனவே, ஒன்று தெய்வமாக இருப்பதாலேயே அதுதான் ‘பரதெய்வம்’ என்று எண்ணுதல் கூடாது. பிரபஞ்சத்தில் காணும் தேவதாந்திரங்களுக்குள்ளும் அந்தர்யாமியாக இருந்து செயல்படுத்துவது ‘பரம்’. அப்பரம் யாது எனக் கண்டு தெளியவடைய வேண்டும்.

4. இறைவனிடத்தில் அல்ப பலன்களை வேண்டிக் கையேந்துதல் கூடாது.

மேலே சொன்ன மூன்றையும் புரிந்து கொண்டாலே, நான்காவது புரிந்துவிடும். எல்லாமே ஒரு சுழற்சியில், ஒரு நாயகனின் கைவண்ணத்தில் செயல்படும் போது நாம் நமக்கு, ‘இதைக்கொடு, அதைக்கொடு’ என்று கேட்பது அல்பமல்லவா? எனவே கோயிலில் போய் ‘பிச்சை’ எடுத்தல் கூடாது.

5. மோட்சம் வேண்டுமென்பதற்காக கருமம், ஞானம் போன்ற உபாயங்களைக் கைக்கொள்ளுதல் கூடாது.

”நெய்யிடை நல்லதோர் சோறும்” எனும் கட்டளையில் தெளிவாக விளக்குகிறார் எப்படி இறைவன் நமக்கு உண்ண உணவு, பருக நீர், வாழ வழிவகைகள் முன்னமே செய்து கொடுத்து அதன் மூலமாக தன்னிருப்பையும் அறிந்து கொள்ளும் புத்தி சாதுர்யத்தையும் கொடுத்துள்ளான் என்று. நாம் இறைவனின் அடியார்கள் (சேஷபூதன்) எனும் எண்ணம் ஆழப்பதிந்துவிட்டால், நமது உண்மையான சொரூபமான ‘வெள்ளுயிர்’ (சுத்தாத்மா) என்பது தெளிவாகிவிடும். ‘வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதி’ என்று இருக்கும் போது அதற்காக சிரமப்பட்டு பிற உபாயங்களைப் பேணுதல் அவசியமில்லை. குழந்தை அம்மாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு இருந்தால் போதுமானது. தாய் போக வேண்டிய இடத்திற்கு அன்பாகவும், பாசமாகவும் இட்டுச் செல்வாள். நாம் ஏதோ சுதந்திரமானவன் போல் எண்ணிக்கொண்டு தனியாக நடக்க முற்படும் போதுதான் பிரச்சனைகள் உருவாகின்றன. அம்மா விரலைக் காட்டுகிறாள். பற்றிகொள்ள வேண்டியது நம் புத்திசாலித்தனம். இறைவன் பாகவதர்கள் (அடியார்) மூலமாக அப்படியொரு செயலைச் செய்கிறான். பாகவதர்களே பற்று என்று கையைப் பிடித்துக் கொண்டால் வைகுந்தம் புகுவது நம் விதி. இதில் மாற்றமேதுமில்லை.

மிக, மிக ஆச்சர்யமாக, இறைவனுக்கு மங்களாசாசனமாக முன்னிருத்தும் பாசுரங்களில் செல்வநம்பிகள் எனும் அடியாரைப் பற்றிப்பேசுவது அதிசயமல்லவா? ஏனப்படிச் செய்கிறார் பட்டர்பிரான்?

ஏனெனில் அல்வழக்குகள் அற்ற ஒருவரை முன்னுதாரணமாகக் காட்டுவதன் மூலம், ‘வாழைக்குலையில் இருக்கும் காய்களில் ஒன்று பழுத்துவிட்டது! எனவே மற்றவையும் பழுத்துவிடும்’ எனும் உறுதிப்பாட்டை, ‘செல்வனைப் போலத் திருமா லே! நானும் உனக்குப் பழவடியேன்’ என்ற வரிகளால் செப்புகிறார். இவர்தானே பரநிர்ணயம் செய்தவர். அப்படியிருக்க செல்வநம்பிகளைச் சிறப்பிப்பானேன்? என்று கேட்டால், “அதுதான் ஸ்ரீவைஷ்ணவ லக்ஷணம்” என்பது! பிற சம்பிரதாயங்களில், “ஸ்வாமி” என்று இறைவனைக் கொண்டாடும் போது. ஸ்ரீவைஷ்ணவம் ஒன்றுதான் அடியாரை ”ஸ்வாமின்னு” என்று விளம்புகிறது! அத்வைத சாரம் என்பது ஸ்ரீவைஷ்ணவத்திலேதான் சிறக்கக் கிடக்கிறது என்று காண்க.

ஆக, பாகவத சம்பந்தம் வந்தவுடன் மட, மடவென சிலத்தெளிவுகள் நமக்குள் வருகின்றன. அதாவது, 1. தேகம் ஆன்மாவன்று, 2. ஆன்மா சுதந்திரமானது அல்ல, 3. தேவதாந்தரங்கள் பரதெய்வமன்று, 4. இறைவனிடத்தில் அல்ப பலன்களை வேண்டிக் கையேந்துதல் கூடாது, 5. மோட்சம் வேண்டுமென்பதற்காக கருமம், ஞானம் போன்ற உபாயங்களைக் கைக்கொள்ளுதல் தேவையில்லை போன்றவை.

இந்த ஞானத்தெளிவு வந்தவுடன் வாயில் வரும் மந்திரம், ‘நமோ! நாராயணா’ என்பது. அதைப் பல்வகையிலும் பரவச் சொல்லி பல்லாண்டு பாடுவதே நம் களிப்பு. அதுவே வாழ்வின் களிப்பு. அதுவே மோக்ஷம்!

0 பின்னூட்டங்கள்: