e-mozi

தென்தமிழின் பத்துக்கட்டளைகள்: 7


கட்டளை 7

கோயிலெனும் அமைப்பின் மூலமாக ஒற்றுண்டு, வாழையடி வாழையாக திருமாலின் திருச்சின்னங்களைத் தோளில் ஏந்தி அடியார்களுக்கும், எம்பெருமானுக்கும் தொண்டு செய்து வாழ்வீராக!


தீயிற் பொலிகின்ற செஞ்சுட ராழி திகழ்திருச் சக்கரத்தின்
கோயிற் பொறியாலே ஒற்றுண்டு நின்று குடிகுடி ஆட்செய்கின்றோம்
மாயப் பொருபடை வாணனை ஆயிரந் தோளும் பொழிகுருதி
பாயச் சுழற்றிய ஆழிவல் லானுக்குப் பல்லாண்டு கூறுதுமே



மிக நேர்த்தியாக எரிகின்ற தீயைவிடப் பொலிவு கொண்ட செஞ்சுடராழியெனும் சக்கரத்தின் பொறி (யந்திரம்)ஆகத் திகழும் கோயிலில் ஒன்றுபட்டு வந்து நின்று ஏழுதலைமுறையாக (குடிகுடியாக) திருமாலுக்கு ஆட்செய்கின்றோம். மாயப்போர் செய்கின்ற பாணாசுரனின் ஆயிரம் தோள்களும் அறுபட்டு, குருதியாறு பாயும் படி செய்த ஆழி வல்லானுக்கு பல்லாண்டு கூறி வாழ்த்துவோமே!

தீ என்பது இந்துக்களுக்கு எல்லாவகையிலும் முக்கியமானது. இந்திய மரபின் தொன்மையைச் சுட்டும் முகமாக தீ அமைந்துள்ளது. மனிதப்பரிமாணாத்தின் மிக முக்கிய மைல்கல் நெருப்பின் பயனை அறிந்து கொள்ளுதல். அதுவரை பச்சைக்காய்கறிகளையும், மாமிசத்தையும் உண்டு வந்த மனிதன் நெருப்பின் பயனறிந்து சமைக்கத்தொடங்குகிறான். வேளாண்மை எனும் அடுத்த மைல்கல்லைத் தொட்டவுடன் அதுவரை உண்டு செறிக்க முடியாத அரிசி, பருப்புவகைகளை சமைத்து உண்ணக்கற்றுக்கொள்கிறான். எப்படி நெருப்பு என்பது மண்ணில் விளையும் பயிர்களையும், உயிர்களையும் உயிர்சக்தியாக மாற்றி அருளுகிறதோ, அதே அக்னி பூமியிலிருந்து தேவர்களுக்குப் படைக்கப்படும் படையல்களையும் ஏந்திச் செல்வதைக் காண்கிறான். அக்னி அவன் வாழ்வின் முக்கிய ஊடகமாக அமைகிறது. அக்னியை அணையாமல் வைத்திருந்து வழிபடும் வழக்கம் (அக்னிஹோத்ரி) தோன்றுகிறது. அக்னி சாட்சியாக திருமணம் செய்து கொள்ளும் வழக்கம் வருகிறது. அக்னியின் தீச்சுவாலையில் தூசுகள் சுடுபட்டு அழிவது போல் செஞ்சுடராழி கொண்ட திருமாலின் நினைவாலே பாபங்கள் அழியும் என்கிறாள் பட்டர்பிரான் கோதை (தீயினுள் தூசாகும் செப்பு!).

இத்தகைய பெருமையுடையது தீ. ஆயினும் இத்தீச்சுவாலையே வெட்கப்படும் படியான ஒளி பொருந்தியது திருமாலின் சுதர்சனம் எனும் சுடராழி. அதுஎத்தன்மையது எனக்கேட்போருக்கு அதன் பராக்கிரமத்தைச் சுட்டும் முகமாக பாணாசுரவதம் எனும் கதையை நினைவுபடுத்துகிறார் பட்டர்.
பாணாசுரன் ஒரு சிவ பக்தன். ஒருமுறை சிவனின் ஆனந்த நடனத்தைக்காணும் பாக்யம் கிடைக்கிறது அவனுக்கு. சிவ நடனத்திற்கு மத்தளம் வாசித்துக்கொண்டிருந்த அவனுக்கு, ‘எமக்கு ஆயிரம் கைகளிருந்தால் இன்னும் எவ்வளவு திறமையாக வாசிக்கலாம்!’ எனும் எண்ணம் வர, சிவனிடம் ஆசையோடு ஒரு வரம் கேட்கிறான். பக்தர்களின் எல்லா ஆசைகளையும் உடனடியாக நிறைவேற்றி வைக்கும் சிவபெருமான் பாணாசுரன் வேண்டிய படி ஆயிரம் கைகளை வழங்குகிறார். ஆயிரம் கைகள் பெற்ற பாணாசுரன் நாளடைவில் அவை மத்தளம் வாசிக்கக் கொடுக்கப்பட்டவை என்பதை மறந்து, தன் புதிய தோள் வலியால் தேவர்களையும், மானுடர்களையும் வதைக்கத்தொடங்குகிறான். வழக்கம் போல் எல்லோரும் திருமாலிடம் வந்து முறையிட அவர் கிருஷ்ணாவதாரத்தில் தமது சுடராழி கொண்டு அவனது ஆயிரம் கைகளையும் அரிந்து அவனை மானகர்வபங்கப்படுத்துகிறார். ஆயிரம் கைகளைக் கொய்யும் போது குருதி பெருக்கெடுத்து ஆறாக ஓடுகிறது. இக்காட்சி பட்டர்பிரானுக்குத் தோன்ற ஆழிவல்லானான திருமாலுக்கு மங்களாசாசனம் செய்கிறார்.

இத்தகைய பெருமையுடைய ஆழி, சுதர்சனம் என தனியாக வழிபடப்பெறுகிறது. சுதர்சன யாகங்கள், சுதர்சன மந்திரம், சுதர்சன யந்திரம் எனத் தொன்று தொட்டு வழிபடப்பட்டு வருகிறது. சில கோயில்களில் பெருமாளைவிட சுதர்சனர் சந்நிதி பிரபலமாக வழிபடப்படுவதுண்டு. அத்தகையதோர் கோயிலை நினைவில் கொண்டு, “சக்கரத்தின் கோயிற் பொறி”யாக விளங்கு கோயில் என்கிறார். உதாரணமாக திருமோகூர் கோயிலாக இருக்கலாம். பட்டர்பிரான் பல்லாண்டு பாடிய கூடல் நகருக்கு அருகிலிருக்கும் கோயிலாகுமிது! திருமால் கோயிலே மிகச்சக்தி வாய்ந்த ஒரு யந்திரம் எனும் பொருளும் தொக்கி நிற்கிறது இங்கு. கோயிலுக்கு வருகை புரிதலே பல நன்மைகளைச் செய்யும் என்று சொல்லி கோயிலில் குடி குடியாக வந்து ஆட்செய்கின்றோம் என்கிறார். ‘நாடுநகரமும் நன்கறிய’’எல்லோரும் வந்து நாராயணா எனும் திருமந்திரத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்று அறைகூவலிட்டதற்கிணங்க அடியார்கள் கூட்டம் திருமால் கோயிலில் வந்து நெருக்கக் காண்கிறார் பட்டர். எல்லோருக்கும் சங்கு, சக்கர முத்திரைகளை தோளில் பதித்து விஷ்ணு பக்தர்களாகின்றனர். ”சக்கரத்தின் பொறி” என்பதை சக்கர அடையாளம் என்று கொண்டால், பாணாசுரன் தோள்களை நினைவுபடுத்தும் விதத்தைப் பார்த்தால் இப்படியும் பொருள் கொள்ள வாய்ப்புள்ளது!



ஆழ்வார்கள் பொதுவாக பிரபந்ந ஜன கூடஸ்தர்கள். ஆகமாசாஸ்திர முறையை தென் தமிழகத்தில் பரப்பியவர்கள். அக்னிகோத்ரிகளாக தனியாக
இறைவழிபாடு செய்து வாழ்ந்து வந்த உயர்குலத்தின் உயர் விழுமியங்களை எல்லோருக்கும் விநியோகிக்கும் இடமாக கோயிலை உருவகித்து கோயில் வழிபாட்டை முக்கியப்படுத்துகின்றனர். அவ்வகையில், பெரியாழ்வார் இப்பாடலில் கோயில் என்பது ”குமுகாயப்பொறி” (social engine) என்று சொல்வது மிகமுக்கிய சமூகவியல் பொருள் கொண்டது. வேளாண்சமூகத்தின் சக்தியை ஒன்று திரட்ட பின்னால் வந்த தென்னக அரசுகள் கோயிலையே பிரதான கேந்த்ரமாகப் பயன்படுத்துகின்றன. அதனாலேயே கோயில் என்பது கோட்டை போல் இருப்பதைக் காணலாம். மக்கள் ஒன்று கூடுகின்ற இடமே அரசியல் பிரசாரத்திற்கும், சக்தியைத்திரட்டுவதற்கும் ஆதாரமாகிறது. பின்னால் வந்த சைவ, வைஷ்ணவசண்டைகளுக்கும் இந்த அரசியல் பங்கீடு அளிக்கும் கோயில் அதிகாரம் முக்கியமாகப்போய்விடுகிறது. வேளாளர்களின் கைவசமிருந்த சைவக்கோயில்கள், புறநகர்ப்புறம் அமைந்து விளிம்புநிலை மக்களின் அதிகாரத்தைக் கைக்குள் வைத்திருந்த வைஷ்ணவக்கோயில்கள், இவை இரண்டிற்குமான சமூக அரசியல் அதிகார பங்கீட்டுச் சண்டையே தத்துவார்த்தமான சைவ-வைஷ்ணவச் சண்டை போல் உருவகப்படுத்தப்படுகிறது என்றும் காணலாம். எனவே பெரியாழ்வாரின், “கோயில் பொறி” எனும் பதம் இங்கு ஆழ்ந்து நோக்கத்தக்கது!

எப்படியாயினும் கோயில் இல்லா ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம் என்பதே இக்கட்டளை என்றும் கொள்ளலாம்!

0 பின்னூட்டங்கள்: