e-mozi

தென் தமிழின் பத்துக்களைகள்: 9


கட்டளை 9

நாம் வாழும் பிரபஞ்சம் என்பது இறைவனின் சிந்தனை பட்டுப்பிறந்ததால் நம் வாழ்வே பகவத்பிரசாதம் எனக்கொள்க!

உடுத்துக் களைந்தநின் பீதக வாடை யுடுத்துக் கலத்ததுண்டு
தொடுத்த துழாய்மலர் சூடிக் களைந்தன சூடும்இத் தொண்டர்களோம்
விடுத்த திசைக்கரு மம்திருத் தித்திரு வோணத் திருவிழவில்
படுத்தபைந் நாகணைப் பள்ளிகொண் டானுக்குப் பல்லாண்டு கூறுதுமே.

இறைவன் திருமேனியில் உடுத்திக் களைந்த பீதாம்பரத்தை நாங்கள் உடுத்திக்கொண்டும், அவன் உண்டு மீந்த உணவை நாங்கள் உண்டு மகிழ்ந்தும், அவன் சூடிக்களைந்த திருத்துளாய் (துளசி) மாலையை நாங்கள் சூடிக்கொண்டும் இறைவன் ஏவியனுப்பிய திக்கிலே ஆக வேண்டிய காரியங்களை ஒழுங்காகச் செய்து கொண்டும் பாம்பணையில் பள்ளி கொள்ளும் எம் பரந்தாமனுக்கு பல்லாண்டு பாடிக்கொண்டு மகிழ்வாய் வாழ்வோம்.

இந்திய இறையியல் விழுமியங்களின் தோற்றுவாயைத் தொட்டுச் செல்கிறது இப்பாசுரம். ஊழி தோறும் இப்பிரபஞ்சத்தை படைத்து, காத்து கெடுத்துழலும் மூலப்பரம்பொருள் உண்டு என்று நம்புவோருக்குத் தெளிவாகப் புரிய வேண்டிய விஷயம், இப்பிரபஞ்ச் சிருஷ்டி என்பது அவனது சங்கல்ப மாத்திரத்தில் தோன்றுவது என்பது. அப்படியெனில் இப்பிரபஞ்சமே அவனது பிரசாதம். நாம் உண்ணும் சோறு அவனது பிரசாதம், பருகும் நீர் மற்றும் திரவ வஸ்துக்கள் அவனது பிரசாதம் (நீரின்றி அமையாது உலகு என்பது வள்ளுவம்), நாம் போகித்து அனுபவிக்கும் தாம்பத்ய இன்பம் என்பதும் அவன் பிரசாதம். நமக்கு உயிரளிக்கும் உயிர்வளி, நாம் துயில் கொள்ளும் மண் என்று நம் வாழ்வே பகவத் பிரசாதம். இதை பட்டர்பிரான் கவித்துவமாகச் சொல்கிறார். காதல் மிகுந்த மனைவி கணவனின் சட்டையை அணிந்து பார்ப்பாள். அம்மாவுடன் போகும் குழந்தைகள் முந்தானைக்குள் முகம் புதைத்துக்கொள்ளும். இது இயற்கையானது. அது போலவே எம்பெருமான் உடுத்திக்களைந்த ஆடையை அடியார்கள் உவப்புடன் அணிந்து மகிழ்வர் இன்றும் அம்பாளுக்கு சாத்திய புடவையெனில் பெண்கள் ஆசையுடன் வாங்கி அணிவர். கோயிலில் பெருமாளுக்கு நிவேதிதம் செய்த உணவே பகவத்பிரசாதமாக வழங்கப்படுகிறது. பெருமாளுக்கு சூட்டிய திருத்துளாய் மாலை அர்ச்சனை செய்வோருக்கு பிரசாதமாக வழங்கப்படுகிறது.

இது அடிப்படையில் சொல்லும் சேதி உலகமே, இவ்வாழ்வே பகவத் பிரசாதம் என்பது. அதனால்தான் குழந்தைகளுக்கு பிரசாத் என்று பெயர் வைக்கிறார்கள். ‘அல்லாப்பிச்சை’ என்ற பெயர் தென் மாவட்டங்களில் மிகுதி. நம் வாழ்வு அவனிட்ட பிச்சை அல்லவா? இந்தக் கருத்து மெல்ல மெல்ல சமூக கட்டமைப்பிற்கு எடுத்தாளப்படுகிறது. அதாவது உலகிற்கு நாயகன் கடவுள். வீட்டிற்கு நாயகன் கணவன். எனவே கணவனே கண்கண்ட தெய்வம். இறைவனுக்கு அளிக்கப்பட்ட உணவின் மீதத்தை உண்பது பிரசாதம். கணவன் உண்டு மீந்த உணவுடன் அதே இலையில் உண்பது பெண்களுக்கு அழகு. கணவன் வாங்கிக்கொடுக்கும் ஒர் முழம் பூவிற்கு மதிப்பு அதிகம் என்று இக்கருத்து சமூகப் படிநிலை கட்டமைப்பிற்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. ஒரு பாகவதன் உண்டு மீந்த எச்சல் பகவத் பிரசாதமாகக் கருதப்படுகிறது. இப்பிரசாதம் கிடைக்க வழி செய்யவில்லை என்று பெரியவர்கள் விவாகரத்துவரை சென்றிருக்கின்றனர். இங்குதான் எது உருவகம்? எது நிஜம் எனும் மயக்கம் தோன்றுகிறது. உருவகத்தை உருவகமாக வைத்து சுகாதார அடிப்படையில் எச்சல் சாப்பாட்டை தவிர்க்கலாமே? என்றொரு எண்ணம் தோன்றுகிறது அதே நேரத்தில் காதல் முற்றிய நிலையில் சுகாதாரம் என்பது இரண்டாம் இடத்தையே பிடிக்கிறது என்பது நாம் அறிந்ததே. கணவன் உண்ட தட்டில்/இலையில் சாப்பிடும் வழக்கம் அருகி வருகிறது. கணவனே கண்கண்ட தெய்வம் என்று குஷ்டம் வந்த கணவனைக் கூடையில் தூக்கி வைத்து புறப்படும் பெண்களும் அருகி வருகின்றனர்.

உண்ணும் சோறு, பருகும் நீர், தின்னும் வெற்றிலை எல்லாம் கண்ணன். சரிதான்! ஆனால், நாம் செய்ய வேண்டியது ஒரு சின்னக்காரியம். “என்று கண்ணீர் மல்கி” என்கிறார் நம்மாழ்வார். நினைத்து கண் கலங்கினால் போதுமானது என்பதே ஆழ்வார்கள் திருவுள்ளம் என்றும் கொள்ளலாம்!

இறுதியாக இறைவன் இட்ட கட்டளைக்கு இட்ட திக்கில் சென்று ஊழியம் செய்வோம்! என்று சங்கல்பம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்று பட்டர்பிரான் சொல்கிறார். இதைப் பலர் மெய்ப்பித்துள்ளனர். நல்ல உதாரணம் சுவாமி விவேகாநந்தர். இவ்வுலகு ஒன்று என்று கண்ட அவர் மேலைநாடுகளுக்குச் சென்று இந்திய ஆன்மீகச் சிந்தனையைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அவருக்கு ஆண்டவன் கட்டளை கன்னியாகுமரியில் கிட்டுகிறது. இட்ட திக்கிற்குச் செல்கிறார். அடுத்து பரமஹம்ச யோகாநந்தர். இவருக்கும் அமெரிக்கா போகக்கட்டளை வருகிறது. ஸ்வாமி பிரபுபாதா! பரனூப் பெரியவர் கண்ணீர் மல்கச் சொல்வார். ஸ்ரீரங்கத்தில் இருந்து ஆனந்தமாக தெய்வ தரிசனம் செய்து கொண்டு வாழலாமெனில், உலா வரும் நம்பெருமாள் இவரைப் பார்த்து,’நீ அங்கு போ! இங்கு போ!’ என்பானாம். அவனிட்ட கட்டளைக்கேற்ப இவர் அலைந்து கொண்டு இருப்பதாகச் சொல்வார். ஆழ்வார்களின் பார்வையில் ஆண்டவன் கட்டளை எது? என்று உ.வே.வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் ஸ்வாமிகள் மிக அழகாகச் சொல்கிறார். விழியம் காண்க!

0 பின்னூட்டங்கள்: